Η καθαρή ψυχή δεν είναι κάτι αφηρημένο ούτε αυτονόητο. Είναι τρόπος ύπαρξης. Φαίνεται στον τρόπο που σχετίζεσαι, που επιλέγεις, που αντέχεις και που αποχωρείς. Όπως φροντίζουμε το σώμα μας για να μην εξαντληθεί, έτσι χρειάζεται να προστατεύουμε και την ψυχή μας, για να μη φθαρεί από όσα δεν της αξίζουν.
Η καθαρότητα καλλιεργείται αθόρυβα. Στην ευγένεια που δεν διαφημίζεται. Στη βοήθεια που προσφέρεται χωρίς υπολογισμό. Στο δόσιμο που δεν περιμένει ανταπόδοση. Είναι μια εσωτερική στάση που δεν φαίνεται πάντα, αλλά καθορίζει τα πάντα.
Όλοι αναζητούμε, συνειδητά ή όχι, την αληθινή αγάπη. Εκείνον τον άνθρωπο που θα μας χωρέσει ολόκληρους, με τις αντιφάσεις και τις αδυναμίες μας. Που δεν θα μας ζητήσει να μικρύνουμε για να τον βολέψουμε, αλλά θα σταθεί δίπλα μας, με φροντίδα, αποδοχή και παρουσία.
Η αγάπη, όμως, δεν εξηγείται εύκολα. Δεν περιγράφεται με ακρίβεια, γιατί δεν είναι θεωρία. Είναι πράξη. Είναι ο τρόπος που κάποιος μένει, που επιλέγει, που φροντίζει, ακόμη κι όταν δεν είναι εύκολο. Φαίνεται στα μικρά και στα σιωπηλά, όχι στα μεγάλα λόγια.
Κάπου εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν με όλη τους την καρδιά. Δεν είναι πολλοί. Είναι εκείνοι που δεν κρατούν αποστάσεις ασφαλείας, που δεν υπολογίζουν κόστος, που δεν μαθαίνουν να αγαπούν λίγο. Η αγάπη τους είναι βαθιά, ανιδιοτελής και αληθινή, γιατί πηγάζει από καθαρή ψυχή.
Ζουν τα συναισθήματά τους χωρίς μετριασμό. Δεν γνωρίζουν τις γκρίζες ζώνες. Για αυτούς, η ζωή βιώνεται στα άκρα: στο φως και στο σκοτάδι, στο πάθος και στην απόλυτη απόσυρση. Αγαπούν με όλο τους το είναι — και διαγράφουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.
Πριν φτάσουν, όμως, στο σημείο της αποχώρησης, έχουν εξαντλήσει κάθε πιθανότητα. Έχουν παλέψει, έχουν αντέξει, έχουν παραμερίσει τον εγωισμό τους για χάρη όσων αγάπησαν. Δεν φεύγουν από αδιαφορία· φεύγουν όταν δεν υπάρχει πια χώρος να μείνουν χωρίς να προδώσουν τον εαυτό τους.
Επειδή έχουν καθαρή ψυχή, εμπιστεύονται εύκολα. Δίνονται ολόκληροι. Και γι’ αυτό πληγώνονται βαθύτερα. Τα μάτια τους δεν ξέρουν να κρύβουν την αλήθεια και οι λέξεις τους είναι ξεκάθαρες. Το «ναι» και το «όχι» τους δεν επιδέχονται παρερμηνεία.
Δεν παραιτούνται εύκολα. Αναζητούν λόγους να αντέξουν και όχι δικαιολογίες να φύγουν. Δεν ζητούν την ψεύτικη τελειότητα· επιλέγουν να αγαπήσουν τον άνθρωπο όπως είναι, όχι όπως θα ήθελαν να γίνει. Κι αν στην αρχή μοιάζουν επιφυλακτικοί, στην πορεία ανοίγονται αργά, σαν βιβλίο που αποκαλύπτει το νόημά του σε όποιον μείνει αρκετά.
Δεν φοβούνται να δείξουν τις αδυναμίες τους, ακόμη κι αν γνωρίζουν πως μπορεί κάποτε να χρησιμοποιηθούν εναντίον τους. Γιατί για εκείνους, η αλήθεια αξίζει περισσότερο από την ασφάλεια.
Όταν, όμως, φτάσουν στο σημείο να φύγουν, φεύγουν οριστικά. Δεν μένουν σε καταστάσεις μισές. Δεν ζητούν να τους θυμούνται. Δεν αφήνουν ανοιχτούς λογαριασμούς. Κλείνουν την πόρτα και συνεχίζουν, κουβαλώντας το βάρος όσων έδωσαν.
Πονάνε διπλά όταν αποχωρούν. Για αυτόν που αφήνουν πίσω και για τον εαυτό τους, που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει κάτι στο οποίο πίστεψε. Ξέρουν, όμως, πότε μια μάχη έχει δοθεί μέχρι τέλους. Και τότε επιλέγουν να φύγουν, όχι από δειλία, αλλά από σεβασμό στον χρόνο και στη ζωή.
Έχουν συμφιλιωθεί με τη μοναξιά τους. Δεν γεμίζουν τα κενά τους με πρόχειρες παρουσίες. Προτιμούν τη σιωπή από τη φθηνή συντροφιά. Τα συναισθήματά τους πρέπει να είναι αληθινά και δυνατά — αλλιώς δεν τα θέλουν.
Μπορούν να γίνουν το πιο όμορφο δώρο της ζωής σου ή η πιο οριστική απουσία. Ό,τι τους δώσεις, αυτό θα σου επιστρέψουν, πολλαπλασιασμένο. Δεν προσπαθούν να καταλάβουν τα πάντα· πολλές φορές απλώς αποδέχονται. Τα τείχη δεν τους ταιριάζουν.
Μην υποτιμάς τα συναισθήματά τους. Δεν μπορείς να γνωρίζεις πόσο θάρρος χρειάστηκε για να σου δείξουν την ψυχή τους γυμνή. Αν τους κάνεις να σε σιχαθούν, θα σε διαγράψουν τόσο απόλυτα, που ίσως κάποτε αρχίσεις να αμφιβάλλεις αν υπήρξες ποτέ.
Κι αν η ζωή σε ανταμείψει με έναν τέτοιον άνθρωπο, μην τον θεωρήσεις δεδομένο. Κράτησέ τον κοντά σου. Δώσε χρόνο, παρουσία και σεβασμό. Γιατί τέτοιες ψυχές περνούν σπάνια — και όταν φύγουν, δεν επιστρέφουν.
0 σχόλια: