'Υπάρχουν στιγμές που δεν χάνονται. Χαράσσονται μέσα μας, όχι σαν εικόνες, αλλά σαν σκοτάδι και σαν φως. Η απώλεια, μικρή ή μεγάλη, αφήνει ένα ίχνος που δεν ξεθωριάζει. Είναι το βλέμμα που πέφτει σε μια άδεια καρέκλα, το όνομα που εμφανίζεται τυχαία, μια μυρωδιά που ξυπνά μνήμες. Αυτή η επαφή με το παρελθόν δεν ανήκει μόνο στη νοσταλγία. Είναι η πρώτη ύλη της ανθρώπινης εμπειρίας.
