Αν έχεις αναρωτηθεί ποτέ «υπάρχει εδώ ή απλώς περνάμε καλά;», δεν είσαι ο μόνος άνθρωπος που το σκέφτεται. Είναι από εκείνες τις ερωτήσεις που δεν απαντιούνται με μια κουβέντα, ούτε με ένα μήνυμα που περιμένεις να έρθει.
Γιατί όταν κάποιος είναι πιο ερωτευμένος απ’ όσο λέει, συνήθως το καταλαβαίνεις όχι από όσα λέει, αλλά από όσα κάνει ξανά και ξανά, χωρίς να του το ζητήσεις.
Όταν η αγάπη και η παρουσία προηγείται των λέξεων
Υπάρχει μια διαδεδομένη ιδέα ότι η αγάπη πρέπει να δηλώνεται. Να λέγεται, να επιβεβαιώνεται, να επαναλαμβάνεται. Στην πράξη όμως, η αγάπη συχνά λειτουργεί αλλιώς: εμφανίζεται στο σώμα πριν φτάσει στη γλώσσα. Στον τρόπο που κάποιος στέκεται δίπλα σου. Στο πώς σε φιλάει. Στο αν βιάζεται ή αν μένει.
Ένας άνθρωπος που νιώθει περισσότερα απ’ όσα παραδέχεται δεν είναι απαραίτητα θεαματικός, ούτε καταφεύγει σε μεγάλες κινήσεις και δραματικές εξομολογήσεις. Αντίθετα, είναι παρών. Όταν είστε μαζί, δεν διασπάται εύκολα. Το σώμα του δείχνει ότι εκείνη τη στιγμή δεν έχει αλλού το μυαλό του. Υπάρχει χρόνος μέσα του.
Σιγά σιγά, αυτό το συναίσθημα αρχίζει να «διαρρέει» και προς τα έξω. Οι φίλοι, οι άνθρωποι γύρω σας, σε αντιμετωπίζουν οικεία. Σαν να μην είσαι απλώς μια παρουσία που περνά, αλλά κάποιος που έχει ήδη θέση. Συνήθως αυτό δεν γίνεται τυχαία. Προϋποθέτει ότι έχει μιλήσει για σένα. Ίσως όχι αναλυτικά. Αλλά με τρόπο που δείχνει ότι κάτι μετράει.
Η απόσταση που μικραίνει χωρίς απόφαση και το σώμα που λέει πολλά
Η απόσταση μεταξύ σας μικραίνει χωρίς να το καταλάβετε. Στέκεται πιο κοντά, κάθεται δίπλα σου, γέρνει προς το μέρος σου. Αυτό είναι άνεση. Το σώμα ξέρει ότι εκεί ανήκει. Και συχνά, μετά από ένα φιλί, υπάρχει ένα χαμόγελο που έρχεται χωρίς σκέψη.
Υπάρχει και ο τρόπος που ακούει για να καταλάβει. Δεν διακόπτει, δεν παίρνει τον έλεγχο της κουβέντας. Αφήνει χώρο. Κι αυτό, όσο απλό κι αν ακούγεται, είναι ένδειξη βαθιάς σύνδεσης.
Το σώμα του, επίσης, προδίδει πολλά. Στέκεται πιο ίσια όταν είσαι μπροστά. Οι ώμοι του ανοίγουν, το βλέμμα του σταθεροποιείται. Θέλει να είναι ορατός σε σένα. Και όταν σου κρατάει το χέρι, συχνά το κρατάει σφιχτά σαν ένα μικρό, ιδιωτικό σήμα σύνδεσης.
Η επικοινωνία, το γέλιο και η αγάπη ως μοτίβο
Η συνεχίζεται και εκτός ραντεβού. Ένα μήνυμα χωρίς αφορμή, ένα τηλεφώνημα χωρίς λόγο. Και το ίδιο συμβαίνει με τον χρόνο: μένει και στα απλά, στα βαρετά, στα ενδιάμεσα. Στο σούπερ μάρκετ, στις δουλειές, στην ησυχία. Δεν εξαφανίζεται όταν δεν υπάρχει «δράση».
Σε κοιτάει όταν μιλάς. Σε ψάχνει με το βλέμμα όταν είστε με άλλους. Υπάρχει μια σιωπηλή επικοινωνία που δεν χρειάζεται επιβεβαίωση. Κι όμως, ταυτόχρονα, μπορεί να γίνει και λίγο αδέξιος κοντά σου. Να παίξει με τα μαλλιά του, να αλλάξει στάση, να δείξει νευρικότητα.
Σιγά σιγά, αρχίζετε να συγχρονίζεστε. Κινήσεις, ρυθμός, μικρές συνήθειες. Απλώς συμβαίνει. Τα δώρα, αν υπάρξουν, δεν είναι εντυπωσιακά αλλά στοχευμένα. Θυμάται λεπτομέρειες, παρατηρεί ανάγκες και προσέχει. Και πάνω απ’ όλα, γελάει μαζί σου με την καρδιά του. Και σε αγγίζει χωρίς λόγο – ένα χέρι στην πλάτη, ένα άγγιγμα στο τραπέζι, μια αυθόρμητη κίνηση οικειότητας, για να συνδεθεί.
Η αγάπη, τελικά, είναι αυτό που επαναλαμβάνεται και όχι τόσο αυτό που λέγεται. Δεν χρειάζεται να κάνει τα πάντα. Χρειάζεται να κάνει αρκετά από αυτά, σταθερά, χωρίς να του το ζητήσεις.
Γιατί όταν ένας άνθρωπος είναι πολύ πιο ερωτευμένος απ’ όσο λέει, συνήθως δεν τον προδίδουν τα λόγια του αλλά οι συνήθειές του.
0 σχόλια: