Όταν όλοι φεύγουν κι εσύ μένεις
Το Πάσχα έχει κάτι πολύ συγκεκριμένο: δημιουργεί μια έντονη αντίθεση. Από τη μία πλευρά, υπάρχουν οι εικόνες της ξεγνοιασιάς. Από την άλλη, υπάρχει η πραγματικότητα της δουλειάς.
Εστίαση, τουρισμός, υγεία, media, λιανική. Κλάδοι που όχι μόνο δεν σταματούν, αλλά πολλές φορές δουλεύουν ακόμα πιο εντατικά. Με λιγότερο προσωπικό, περισσότερες απαιτήσεις και έναν ρυθμό που δεν συγχωρεί λάθη.
Και κάπου εκεί, δημιουργείται ένα περίεργο συναίσθημα. Δεν είναι ακριβώς ζήλια. Είναι περισσότερο η αίσθηση ότι «χάνεις κάτι».
Το burnout που δεν λέγεται
Δεν είναι το burnout που σε διαλύει ολοκληρωτικά. Είναι πιο ήσυχο. Πιο υπόγειο.
Είναι όταν:
– νιώθεις πιο κουρασμένος απ’ ό,τι θα έπρεπε
– εκνευρίζεσαι πιο εύκολα
– δεν έχεις ενέργεια, ακόμα κι όταν σχολάς
– δεν προλαβαίνεις να νιώσεις «γιορτές»
Και το πιο σημαντικό; Δεν το λες. Γιατί «έτσι είναι η δουλειά». Γιατί «όλοι περνάνε το ίδιο». Γιατί «τουλάχιστον έχεις δουλειά».
Αυτό είναι το «σιωπηλό» burnout.
Το βάρος των social και της σύγκρισης
Την ίδια στιγμή, το κινητό σου γεμίζει εικόνες. Ταξίδια, τραπέζια, χαμόγελα, στιγμές.
Δεν είναι ότι δεν χαίρεσαι για τους άλλους. Απλώς το μυαλό σου κάνει αυτόματα τη σύγκριση. Και αυτή η σύγκριση σε κουράζει λίγο παραπάνω.
Γιατί εσύ είσαι αλλού. Σε άλλο ρυθμό, σε άλλη πραγματικότητα.
Δεν είναι όλοι οι ρυθμοί ίδιοι
Η αλήθεια είναι απλή, αλλά δύσκολη να τη δεχτείς: δεν έχουν όλοι τις ίδιες συνθήκες. Και αυτό δεν είναι αποτυχία.
Το ότι δουλεύεις το Πάσχα δεν σημαίνει ότι «χάνεις» τη ζωή σου. Σημαίνει ότι τη ζεις διαφορετικά
Και ίσως το πιο σημαντικό που μπορείς να κάνεις αυτές τις μέρες δεν είναι να προσπαθήσεις να «προλάβεις» το vibe των άλλων. Είναι να βρεις τις δικές σου μικρές στιγμές.
Έναν καφέ στο διάλειμμα. Ένα τραπέζι άλλη μέρα. Μια ανάσα, έστω και μικρή.
Γιατί τελικά, το burnout δεν φεύγει με μία άδεια. Φεύγει όταν αρχίζεις να ακούς τον εαυτό σου, ακόμα κι όταν όλα γύρω σου τρέχουν.
0 σχόλια: