Η χαρά της αποχής από τα social media.
Είσαι κουρασμένη και αποφασίζεις να καθίσεις σπίτι για να αράξεις, να χαλαρώσεις, να δεις καμιά σειρά.
Και η πρώτη ώρα περνάει έτσι. Χαλαρά και ωραία. Πολύ γρήγορα όμως πιάνεις στα χέρια σου το κινητό και αρχίζεις να διαβάζεις στόρι στο Ίνστα.
Και τη στιγμή που ξεκινάς υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι σε 10΄ θα το αφήσεις το κινητό αρκετά μακρυά σου έτσι ώστε ούτε καν να μπεις στον πειρασμό να σηκωθείς να το πάρεις. Και τα 10΄ γίνονται άνετα 3 ώρες, τα μάτια σου πλέον τσούζουν, και όχι μόνο αυτό.
Βλέπεις τι κάνουν οι φίλες σου αυτή την ώρα, τι ωραία που περνάνε (χωρίς εσένα), πόσο τέλειο είναι αυτό το μπαρ στην Κολοκοτρώνη, πόσο καλή είναι η ταινία (μαζί και τα ποπ κορν). Και σκας από τη ζήλεια σου.
Γιατί να το ζεις αυτό; Σου αξίζει; Εσύ δεν είσαι που επέλεξες να καθίσεις σπίτι και να μην κάνεις τίποτα; Πώς το ξέχασες τόσο γρήγορα;
Ξεκόλλα από το Fomo, την αίσθηση δηλαδή που σου δίνουν τα σόσιαλ ότι κάτι χάνεις, και μπες στον υπέροχο κόσμο του Jomo. Της χαράς που παίρνεις όταν κάνεις κάτι άλλο και δεν ασχολείσαι ούτε στιγμή με τα σόσιαλ.
Εγώ θα το πω ενσυναίσθηση. Το να ζεις απόλυτα αυτό που κάνεις. Είτε αυτό είναι το διάβασμα ενός βιβλίου και η παρακολούθηση μιας ταινίας, είτε το να κοιτάς το ταβάνι με τις ώρες. Ζήστο. Τα σόσιαλ δεν φεύγουν. Η ζωή όμως;
0 σχόλια: