Η διάσημη αδερφή της Ντάνι Μινόγκ

Κείμενο: Ρόμπυ Εκσιέλ

Είστε στη show business από την ηλικία των 11 χρόνων. Πώς επιβιώνει κανείς τόσα χρόνια σ' αυτόν το χώρο;

Η αποφασιστικότητα παίζει ρόλο, φαντάζομαι. Αλλά ακόμη περισσότερο η τύχη. Ημουν τυχερή που μπόρεσα να κάνω το μόνο πράγμα βασικά που ξέρω να κάνω καλά. Και προσπαθώ να συνεχίζω να το κάνω. Αυτή η εμπειρία στο Holy Μotors ήταν μια υπέροχη στροφή...

Θα λέγατε πως εφηύρατε εκ νέου τον εαυτό σας;
Το αντίθετο. Ηταν σαν να μην το έκανα. Βλέπετε, αυτήν τη διαδικασία την υφίσταμαι ούτως ή άλλως στην κυρίως δουλειά μου, τη μουσική. Το Holy Μotors προϋπέθετε να τα ξεφορτωθώ όλα αυτά και να κάνω απλώς ό,τι ήθελε ο Λεός (σ.σ. Καράξ, ο σκηνοθέτης).

Τελικά, ποια είναι η αληθινή σας αγάπη; Η μουσική ή η ηθοποιία;
Από την εφηβεία μού έκαναν αυτήν την ερώτηση. Κι όπως δεν μπορούσα να απαντήσω τότε, ούτε τώρα μπορώ. Ξέρω μόνον πως έπειτα από μια τέτοια εμπειρία δεν μπορώ παρά να θέλω να κάνω κι άλλη ταινία. Βέβαια, αντιλαμβάνομαι πως δεν θα 'ναι πάντα έτσι. Ολο αυτό, το να κάνεις μια γαλλική ταινία μ' έναν τόσο ιδιαίτερο σκηνοθέτη, είναι η εξαίρεση.

Οι σκηνές για τις οποίες σας επέλεξε ο Λεός Καράξ τυγχάνει να είναι και από τις πιο φορτισμένες συναισθηματικά σε όλο το φιλμ...
Επειδή είναι οι πιο ανθρώπινες: Δυο άνθρωποι που μοιράζονται έναν παλιό έρωτα, μνήμες, εμπειρίες, την τραγωδία της απώλειας ενός παιδιού... Και συναντώνται χρόνια μετά, κάνοντας αυτήν τη «δουλειά», αν μπορούμε να την πούμε έτσι, αυτήν τη ζωή, κουβαλώντας μόνιμα το τραύμα. Πρέπει να το αντιμετωπίσουν, δεν μπορούν απλώς να μιλάνε περί ανέμων και υδάτων. Και το τραγούδι βοηθά να ειπωθεί η ιστορία πολύ καλά.

Εφέτος, που γιορτάσατε τα 25 χρόνια πορείας σας στη μουσική και το σινεμά με διάφορες επετειακές εκδηλώσεις, πού θα λέγατε ότι βρίσκεστε συναισθηματικά ανατρέχοντας στο παρελθόν;
Δεν είμαι από τους ανθρώπους που κοιτάνε και πολύ πίσω. Αντε, μία στο τόσο, τα Χριστούγεννα ας πούμε, να προκύψει καμιά παλιά φωτογραφία, να πεις στον άλλον «α, θυμάσαι τότε που...». Πέρυσι, όμως, όταν ξεκίνησε η προετοιμασία για την επέτειο και έπρεπε να δούμε πολλές παλιές εικόνες, ταινίες, αρχειακό υλικό, ομολογώ πως θυμήθηκα διάφορα. Ανάμεικτα συναισθήματα και συγκίνηση... Βούρκωσα σαν μωρό όταν ξαναείδα τις φωτογραφίες μου από το πρώτο μου άλμπουμ.

Κι από τα πρώτα σας επαγγελματικά βήματα, στην αυστραλέζικη τηλεοπτική σαπουνόπερα Neighbours, υπάρχει κάτι που να θυμάστε πιο έντονα και να σας συγκινεί;
Το ότι τελείωνα το σχολείο και είχα αγοράσει με ό,τι έβγαζα το πρώτο μου αμάξι, ένα Datsun, το οποίο είχα σχεδόν κάνει σπίτι μου: Εμπαινα μέσα για να πάω στο γύρισμα, βαφόμουν στα γρήγορα -το «μακιγιάζ του pancake» το λέγαμε τότε- και προσπαθούσα να μάθω τις ατάκες μου στο δρόμο. Θυμάμαι, επίσης, με συγκίνηση μια θεία μου ηθοποιό, αυτήν που με είχε παροτρύνει να δουλέψω στο Neighbours, λέγοντάς μου πως, ό,τι και να 'ταν, για ευκαιρία επρόκειτο, αφού οι άνεργοι ηθοποιοί είναι πολύ περισσότεροι από εκείνους που έχουν δουλειά.

Ως άνθρωπος, πόσο πολύ πιστεύετε πως αλλάξατε όλα αυτά τα χρόνια;
Οχι και πολύ. Εχω μια φίλη παιδική, επιστήθια, που εκ των πραγμάτων δεν βλέπω συχνά. Βρεθήκαμε πρόσφατα, ύστερα από χρόνια. Ιδια προσωπικότητα, ίδιο βλέμμα... Γερνάς, τα μάτια σου μαζεύουν, διάφορα μέλη σου κρεμάνε, βασικά όμως δεν αλλάζεις και πολύ. Νομίζω πως η προσωπικότητα δεν αλλάζει ουσιαστικά, απλώς εμπλουτίζεται μέσα από κάθε σταυροδρόμι της ζωής, όπως δηλώνεται και στο Holy Μotors.

Ενα τέτοιο σταυροδρόμι για σας θα πρέπει σίγουρα να ήταν η μάχη σας με την επάρατη νόσο... Μου ανέτρεψε τη ζωή. Με την έννοια ότι γνώρισα ανθρώπους που δεν θα είχα γνωρίσει διαφορετικά, εκτίμησα σαφέστερα πράγματα και καταστάσεις. Πάνε επτά χρόνια τώρα ?ήταν μια σκοτεινή και μελαγχολική περίοδος. Χαίρομαι που πέρασε και τώρα καθόμαστε εδώ, κάτω από έναν ήλιο που λάμπει.

Πηγη