Φέτος είναι η σπάνια χρονιά δίχως κακή ταινία στην κατηγορία Καλύτερης Ταινίας. Διαλέγουμε και φυλάμε μία σκηνή από την κάθε μία.
Την ερχόμενη Κυριακή 9 ταινίες θα διαγωνιστούν για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και, για μια σπάνια φορά στα χρονικά, ιδίως από τότε που αυξήθηκαν οι υποψηφιότητες, δεν υπάρχει καμία κακή ταινία ανάμεσα σε αυτές. Σίγουρα, καθένας προτιμάει αυτό που προτιμάει, κάτι που σε μεγάλο βαθμό έχει να κάνει και με είδη (αν δε σου αρέσουν τα μιούζικαλ θα υποφέρεις λίγο στους "Άθλιους"), όμως όλες ανεξαιρέτως οι ταινίες έχουν κάτι να επιδείξουν.
Αντί Οσκαρικού preview ενόψει της μεγάλης βραδιάς λοιπόν, είπαμε να θυμηθούμε μια σκηνή που ξεχωρίσαμε από το κάθε φιλμ. Κι ας κερδίσει ο καλύτερος.(*)
(*Θα κερδίσει μάλλον το "Argo", κυρίως επειδή ο Μπεν Άφλεκ έμεινε εκτός Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Μεγάλη ιστορία. Δεν έχει σημασία.)
Το πρώτο περιστατικό στην "Αγάπη"
Ο Ζορζ του Ζαν Λουί Τρεντινιάν σηκώνεται με αργούς ρυθμούς για να φροντίσει την Αν της Εμανουέλ Ριβά, η οποία έχει μόλις χτυπηθεί πρώτη φορά. Ο Ζορζ φέρνει νερό στο μέτωπο, δεν βλέπει αλλαγή, και κινείται προς την κρεβατοκάμαρά του για να ντυθεί και να φέρει βοήθεια. Ως το τέλος της σκηνής η Αν έχει έχει συνέλθει, όμως ξέρουμε πως τα χειρότερα έπονται. Και το σώμα, σε αυτή τη βασανιστική σκηνή που θα μπορούσε να προέρχεται από το πιο ψυχοφθόρο θρίλερ που δεν έχει γυριστεί, απλά δε μπορεί να ανταπεξέλθει. Ούτε της Αν, ούτε του Ζορζ. Συγκλονιστικό.
Το αεροδρόμιο στο "Argo"
Λογικά όλοι θα πρέπει να βρεθήκαμε σε μια κινηματογραφική αίθουσα όπου το κοινό ξέσπασε σε χειροκροτήματα στο τέλος αυτής της σκηνής. Κάθε σημείο ελέγχου κι ένα άλλο σασπένς θρίλερ, με απολαυστικότερο όλων αυτό εδώ, όπου η ψεύτικη ταινία που δε θα συμβεί ποτέ περιγράφεται με θέρμη και αγάπη, συνοδεία σχεδίων, σα να ήταν αληθινή. Αποτελεσματικό σασπένς και αγάπη για το σινεμά. Κι απορούμε γιατί αυτή η ταινία κερδίζει βραβεία εδώ κι εκεί;
Η απελευθέρωση του Αγιάννη στους "Άθλιους"
Η πρώτη σκηνή της ταινίας είναι και η πιο δυνατή καθώς θέτει τον τόνο (κυριολεκτικά κιόλας, κάπως) για το υπόλοιπο φιλμ. Ο Αγιάννης απελευθερώνεται από τον Ιαβέρη και πάνω στην έχθρα των δύο αυτών ανδρών θα στηριχτεί όλη η επακόλουθη ταινία. Επίσης είναι το σημείο που συνειδητοποιείς πως έχεις πάει να δεις μια ταινία όπου ο Ράσελ Κρόου τραγουδάει.
Η μάχη με την τίγρη στην "Ζωή του Πι"
Ο 3,14 δείχνει στον Ρίτσαρντ Πάρκερ ποιος είναι ο άντρας σε αυτή τη βάρκα, στην πρώτη αληθινά θριαμβευτική σκηνή του -αποστομωτικά εντυπωσιακού- έργου του Ανγκ Λι. Γιατί κάποιες φορές, πρέπει να τα βάλεις με την όποια τίγρη για να υπερπηδήσεις τα εμπόδια που βρίσκεις μπροστά σου. Ή κάτι τέτοιο.
Ο Λίνκολν στο "Λίνκολν"
Θα ομολογήσουμε μια ελαφρά πλήξη, όχι να μειώσουμε το έργο του Σπίλμπεργκ ή τίποτα τέτοιο. Τελοσπάντων, μια οποιαδήποτε σκηνή του Ντάνιελ Ντέι-Λιούς μας κάνει. (Εκτός αν είναι από εκείνες με τη Σάλι Φιλντ.)
Ο πατέρας μαθαίνει την κόρη πώς να τρώει στα "Μυθικά Πλάσματα του Νότου"
Η ταινία είναι γενικότερα τρυφερή και πολύ συγκινητική, και ειδικά σε αρχή και τέλος (συνοδεία της μουσικής του Μπεν Τσάιτλιν) είναι εύκολο να ανατριχιάσεις. Όμως η αγαπημένη μας σκηνή παραμένει αυτή, κάπου στη μέση της ιστορίας, όπου η μικρή προσπαθεί να μάθει πώς τρώνε τον κάβουρα, της δείχνουν με μαχαίρι, πάει να προσπαθήσει, και τότε ο πατέρας της τον αρπάζει, τον σπάει με τα χέρια του και του ρουφάει το μεδούλι. "Beast it!", της φωνάζει, κι η μικρή προχωρά κάνοντας αυτό ακριβώς. Απλά υπέροχο δέσιμο δυο υπέροχων χαρακτήρων. Κάποιες φορές τα λόγια είναι περιττά.
Το δείπνο στον "Οδηγό Αισιοδοξίας"
Εκείνος πήγε στο δείπνο φορώντας φανέλα του αγαπημένου του παίχτη. Δεν είναι σίγουρος αν είναι πρέπον. Θέλει να είναι ο εαυτός του, αλλά φοβάται κιόλας να είναι. Τον υποδέχονται με κρύο. "Δεν είναι φανταστική η φανέλα;" - "Όχι για δείπνο, δεν είναι." Και τότε βλέπει εκείνη. (Σε όλα τα σημεία.) Ηλεκτρισμός. Η πιο σημαντική σκηνή της ταινίας: Αν δεν λειτουργήσει, όλο το φιλμ καταρρέει.
Η πρώτη εκδίκηση του Τζάνγκο στο "Τζάνγκο, ο Τιμωρός"
"I like the way you die, boy."
Η σκηνή του εντοπισμού στο "Zero Dark Thirty"
Όλη η ένταση της ταινίας γίνεται αγωνία σε αυτή τη σκηνή. Είναι εξαιρετική- και μπορείτε να την απολαύσετε στις ελληνικές αίθουσες από αυτή την Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου.
*Η τελετή απονομής των Όσκαρ είναι αυτή την Κυριακή, στις πολύ αργά το βράδυ. Ως τότε θα πούμε κι άλλα.
Πηγη 
-->
ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΤΡΕΛΟ ΓΑΙΔΟΥΡΙ WEB RADIO ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ ΣΤΗΝ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ : http://trelogaidouri.listen2myradio.com/

-->


0 σχόλια: