Πέμπτη 29 Μαρτίου 2012

ΓΙΑΤΙ ΜΕΝΕΙΣ;

Δεν περνάς καλά, δεν περνάς κι άσχημα. Απλώς δεν είναι αυτό που θέλεις. Δεν κάνεις όνειρα για την κοινή σας ζωή, ξέρεις ότι δεν είναι αυτός ο μεγάλος έρωτας, δεν σχεδιάζεις το μέλλον. Αλλά μένεις. Γιατί;

Ακούω στο ραδιόφωνο το Why go των Faithless μετην αιθέρια φωνή της Estelle: Why go?/Why go, when you could stay a while?/ …The way your smile fills the room/ Stay awhile/ What's there tolose? Ένας εραστής ζητά από τον άλλο να μείνει,χωρίς δράμα, χωρίς κρεσέντο ήρωα της όπερας. Τογενικό νόημα του τραγουδιού είναι «πού να τρέχειςτώρα». Γιατί υπάρχουν και αυτοί οι έρωτες. Οιημίμετροι. Που η απουσία τους δεν θα σουπροκαλέσει ασφυξία. Που δεν είναισυγκλονιστικοί, δεν σε γεμίζουν απόλυτα,χαρακτηρίζονται από εκείνο το ρεβίθι που δεναφήνει την πριγκίπισσα να κοιμηθεί στο παραμύθι.
Είσαι σε μια καλή σχέση, αλλά βαριέσαι. Δενείναι ακριβώς όπως το 'χες φανταστεί. Το πάθος υπάρχει με διακοπές, σαν σύνδεση με υπερφορτωμένο δίκτυο στοίντερνετ που πέφτει. Είναι πολλά τα bytes, είναι χαμηλές οι ταχύτητες. Γιατί δεν φεύγεις; Ίσως γιατί έχεις βρει τη θέσησου στο… σχέδιο πόλεως. Ξέρεις τις κακοτοπιές. Υπάρχουν ένα σωρό τρελοί εκεί έξω και αυτός είναι ο δικός σου τρελός.
Βαριέσαι και τις αλλαγές όλη την ώρα. Να μαθαίνεις καινούργια χούγια, πώς πίνει τον καφέ του ο άλλος και πότεαπειλείται ο εγωισμός του. Αν του αρέσουν τα μανιτάρια και εκτιμά τις πικάντικες μουστάρδες με μέλι. Αν θα περνάς τιςΚυριακές σου κάνοντας κάτι άλλο όσο εκείνος βλέπει μπάλα ή αν θα πρέπει να υποστείς τις ώρες που περνά με τους φίλους του στο World of Warcraft.
Γιατί όμως μένεις όταν η σχέση είναι φλατ, όχι ακριβώς νερόβραστη, ούτε βαρετή, αλλά να, ρε παιδί μου, δεν σε πάει στο φεγγάρι; Γιατί σε πάει σινεμά το απόγευμα της Κυριακής, όταν η μελαγχολία χτυπά τιλτ και τα social mediaγεμίζουν γκρίνια και το συλλογικό ασυνείδητο αναμνήσεις από την άφιξη της πρώτης μέρας της εβδομάδας στο σχολείο. Εντάξει, ίσως γκρινιάξετε λίγο, εσύ θέλεις να δεις Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα, εκείνος Το Κορίτσι με το Τατουάζ, αλλά θα μοιραστείτε το ζεστό ποπ κορν κι ίσως κι ένα κονιάκ στο σκοτάδι. Μένεις γιατί στο γάμο της κολλητής από το γραφείο θα πας με το αγόρι σου κι όχι με τις υπόλοιπες ελεύθερες φίλες της που θα υποστούν τα βλέμματα συμπάθειας και την αμηχανία τού να μοιραστούν δωμάτια στα οποία θα περισσεύουν τα νεσεσέρ.
Μένεις γιατί υπάρχει κάποιος να σε πάρει αγκαλιά όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά στη δουλειά και φλερτάρεις με την ιδέα της απόλυσης. Μένεις γιατί θέλεις αυτήν τη ζεστή αγκαλιά τα βράδια του χειμώνα και τις όμορφες πλάτες μέσα από το λευκό πουκάμισο το καλοκαίρι στο νησί. Μένεις, κυρίως και πάνω απ’ όλα, γιατί κάποτε ερωτεύτηκες αυτή την πλάτη και πόνταρες σε αυτήν την ιδέα ενός μεγάλου έρωτα. Πόνταρες κι έχασες. Γιατί δεν είναι αυτός που νόμιζες τελικά. Είναι όμως ένα καλό placebo.
Γιατί ίσως η σχέση να μην είναι τέλεια, επειδή περιμένεις την ωραία κοιμωμένη να ξυπνήσει. Και η ωραία κοιμωμένη να είσαι εσύ. Ίσως αυτή η σχέση στην οποία έμεινες λίγο παραπάνω να ήταν αυτό ακριβώς που χρειαζόσουν. Είναι όπως εκείνο τα τραγουδάκι από τα '60s, το Tea for two. Άλλοι το θυμούνται από την Ασύλληπτη Απόδραση να το σφυρίζει ο Λουί Ντε Φινές, άλλοι από το ροζ κόσμο της Ντόρις Ντέι. Πάμε λίγο με τους δεύτερους να φτιάξουμε εικόνα: Oh honey/Picture me upon your knee/ With tea for two and two for tea/ Just me for you and you for me/ alone! Όλοι μπορούν να πιουν τσάι, αλλά όπως και με το τανγκό, χρειάζονται δύο για να το απολαμβάνει κανείς πραγματικά. Και δεν χρειάζεται αυτοί οι δύο να είναι ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα. Είδαμε πού οδηγεί το για πάντα. Οπότε μένουμε στο για λίγο και βλέπουμε. Αύριο είναι, πάντα, μια άλλη μέρα.

Πηγη