Είχε από πέρυσι δώσει το στίγμα του με το «Blue Valentine». Κάτι συνέβη φέτος με τον Γκόσλινγκ, αφού μπορεί να μην είναι χθεσινός στην κινηματογραφική βιομηχανία (έχοντας μάλιστα προταθεί και για Όσκαρ το 2007 για το «Half Nelson»), αλλά τελευταία είναι σα να ξανασυστήνεται στο κοινό. Ο Τζορτζ Κλούνεϊ τον ανέδειξε στο «Αι Ειδοί του Μαρτίου», ο Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν τον έκανε καλτ είδωλο στο «Drive», ενώ ακόμα και η εμφάνισή του στην κομεντί «Crazy Stupid Love» του χάρισε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα.
Αναμφισβήτητα το 2011 είναι η χρονιά του, αλλά και το μέλλον διαγράφεται λαμπρό: έχοντας ολοκληρώσει τα γυρίσματα για το «The Place Beyond the Pines» του Ντέρεκ Σίανφρανς, γυρίζει αυτόν τον καιρό το «Gangster Squad» με Νόλτε, Σον Πεν, Μπρόλιν και Έμα Στόουν, ενώ ακολούθως επιστρέφει με εκδικητικές διαθέσεις στην κάμερα του Ρεφν ("Only God Forgives") και εγκαινιάζει συνεργασία με τον Τέρενς Μάλικ ("Lawless").
Τζορτζ Κλούνεϊ
Διάσημος ηθοποιός, διάσημος σκηνοθέτης, διάσημος εργένης και διάσημος γενικά. Ο αστραφτερός Τζορτζ Κλούνεϊ δίνει φέτος διπλό «παρών» στις λίστες των βραβείων, έχοντας κερδίσει θερμή κριτική τόσο για την πολιτική του σκέψη στο καλοστημένο«Αι Ειδοί του Μαρτίου», όσο και για τη διεισδυτική ερμηνεία του στους «Απογόνους» του Αλεξάντερ Πέιν που τον φέρνει στα φαβορί για Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου. Παρά τη σιβυλλική του στάση, οι φήμες τον θέλουν να φλερτάρει με την πολιτική και όχι μόνο με εντυπωσιακές υπάρξεις, αλλά μέχρι να αποφασίσει ότι προτιμά το κογκρέσο από τα κινηματογραφικά πλατό, το 2011 ήταν γι' αυτόν αρκετά δημιουργικό ώστε να μας επιτρέπει να πούμε ότι φέτος ο Τζορτζ ήταν στα καλύτερά του. Και εις ανώτερα.
Διάσημος ηθοποιός, διάσημος σκηνοθέτης, διάσημος εργένης και διάσημος γενικά. Ο αστραφτερός Τζορτζ Κλούνεϊ δίνει φέτος διπλό «παρών» στις λίστες των βραβείων, έχοντας κερδίσει θερμή κριτική τόσο για την πολιτική του σκέψη στο καλοστημένο«Αι Ειδοί του Μαρτίου», όσο και για τη διεισδυτική ερμηνεία του στους «Απογόνους» του Αλεξάντερ Πέιν που τον φέρνει στα φαβορί για Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου. Παρά τη σιβυλλική του στάση, οι φήμες τον θέλουν να φλερτάρει με την πολιτική και όχι μόνο με εντυπωσιακές υπάρξεις, αλλά μέχρι να αποφασίσει ότι προτιμά το κογκρέσο από τα κινηματογραφικά πλατό, το 2011 ήταν γι' αυτόν αρκετά δημιουργικό ώστε να μας επιτρέπει να πούμε ότι φέτος ο Τζορτζ ήταν στα καλύτερά του. Και εις ανώτερα.
Λαρς φον Τρίερ
Δεν είναι η πρώτη φορά που προκαλεί με δηλώσεις του, αλλά φέτος τα πράγματα έλαβαν επικές διαστάσεις και ο Δανός κερδίζει μια θέση στα πρόσωπα της χρονιάς με το σπαθί του. Στην ταινία του, «Μελαγχολία», άξιζαν περισσότερα από τη διάκριση της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας (στις Κάννες την τιμή του φιλμ έσωσε η Κίρστεν Ντανστ), αλλά ο ίδιος φρόντισε να γίνει αντικείμενο συζήτησης μάλλον για τα αλλοπρόσαλλα αστεία του περί ναζισμού στην Κρουαζέτ, παρά για το καλλιτεχνικό μέγεθος της δουλειάς του. Η ιστορία λίγο έως πολύ γνωστή. Ο Τρίερ δηλώνει ότι «τρέφει κάποια κατανόηση για τον Χίτλερ», στη συνέχεια ζητεί συγγνώμη, αργότερα την παίρνει πίσω, καταφέρνοντας σε κάθε περίπτωση να κρατά τα φώτα πάνω του, με τελευταία εξέλιξη την απόσυρση των κατηγοριών εναντίον του από τον εισαγγελέα που είχε αναλάβει την υπόθεση. Ο ίδιος πάντως, μετά την ταραχώδη αυτή χρονιά, ετοιμάζει το επόμενο πρότζεκτ του με τίτλο «Νυμφομανής», ακολουθώντας πιστά τη φιλοσοφία τού «προκαλώ άρα υπάρχω».
Δεν είναι η πρώτη φορά που προκαλεί με δηλώσεις του, αλλά φέτος τα πράγματα έλαβαν επικές διαστάσεις και ο Δανός κερδίζει μια θέση στα πρόσωπα της χρονιάς με το σπαθί του. Στην ταινία του, «Μελαγχολία», άξιζαν περισσότερα από τη διάκριση της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας (στις Κάννες την τιμή του φιλμ έσωσε η Κίρστεν Ντανστ), αλλά ο ίδιος φρόντισε να γίνει αντικείμενο συζήτησης μάλλον για τα αλλοπρόσαλλα αστεία του περί ναζισμού στην Κρουαζέτ, παρά για το καλλιτεχνικό μέγεθος της δουλειάς του. Η ιστορία λίγο έως πολύ γνωστή. Ο Τρίερ δηλώνει ότι «τρέφει κάποια κατανόηση για τον Χίτλερ», στη συνέχεια ζητεί συγγνώμη, αργότερα την παίρνει πίσω, καταφέρνοντας σε κάθε περίπτωση να κρατά τα φώτα πάνω του, με τελευταία εξέλιξη την απόσυρση των κατηγοριών εναντίον του από τον εισαγγελέα που είχε αναλάβει την υπόθεση. Ο ίδιος πάντως, μετά την ταραχώδη αυτή χρονιά, ετοιμάζει το επόμενο πρότζεκτ του με τίτλο «Νυμφομανής», ακολουθώντας πιστά τη φιλοσοφία τού «προκαλώ άρα υπάρχω».
Ρούνεϊ Μάρα
Ποιος θα φανταζόταν ότι η comme il faut φοιτητριούλα του «Social Network» θα μεταμορφωνόταν σε εκκεντρική Λίσμπεθ Σαλάντερ, με piercing, τατουάζ, αγορίστικο haircut και σκοτεινό βλέμμα. Ο Ντέιβιντ Φίντσερ πίστεψε στις δυνατότητές της, προσφέροντάς της μετά από δίμηνη οντισιόν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο «remake της χρονιάς» ("Το Κορίτσι με το Τατουάζ") και μια θέση ανάμεσα στα πρόσωπα του σινεμά που συζητήθηκαν και φωτογραφήθηκαν περισσότερο το 2011! Η εικοσιτετράχρονη, προτού κληθεί να αποδείξει ότι ο διάσημος σκηνοθέτης δικαίως την επέλεξε για τον «πιο περιζήτητο γυναικείο ρόλο από την εποχή της Σκάρλετ Ο' Χαρα», όπως ανέφερε η αμερικανική Vogue, χρειάστηκε να υπερασπιστεί και τη γυμνή της πόζα για την αφίσα της ταινίας, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Ο κόσμος έχει πρόβλημα με τις δυναμικές γυναίκες και με το γυμνό. Αν η αφίσα είχε κάτι πολύ βίαιο κανείς δε θα αντιδρούσε. Κι αυτό δείχνει σε τι κόσμο ζούμε». Αν δεν ήταν τέτοιος τύπος δε θα τη διάλεγε ο Μπλόμκβιστ για παρτενέρ.
Μισέλ Ουίλιαμς
Όσοι αναφέρονταν στη Μισέλ Ουίλιαμς ως «η γυναίκα του πρόωρα χαμένου Χιθ Λέτζερ» φέτος έμαθαν το όνομά της. Όχι ότι με την ερμηνεία της στο περσινό «Blue Valentine» δεν είχε δώσει τα διαπιστευτήριά της, αποσπώντας μάλιστα και τη δεύτερη οσκαρική της υποψηφιότητα μετά από το «Brokeback Mountain». Φέτος όμως, με την τολμηρή της ερμηνεία ως Μέριλιν Μονρό στο "Επτά Μέρες με τη Μέριλιν" μπήκε στο κλαμπ των φαβορί για το βραβείο της Ακαδημίας, ενώ η μεταμόρφωσή της στο σέξι είδωλο των sixties συζητήθηκε, φωτογραφήθηκε και προβλήθηκε τόσο, που μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτήν της Ρούνεϊ Μάρα σε Λίσμπεθ Σαλάντερ ή της Μέριλ Στριπ σε Θάτσερ. Η Ουίλιαμς μπορεί να μην έχει το star quality άλλων ονομάτων του Χόλιγουντ, είναι όμως μια αξιόλογη ηθοποιός με σταθερά καλή και αθόρυβη παρουσία στην κινηματογραφική βιομηχανία (βλέπε και «Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης», «Το Νησί των Καταραμένων») που μοιάζει να εκμεταλλεύεται φέτος έναν show-biz μύθο για να την προσέξουμε όπως της αξίζει.
Όσοι αναφέρονταν στη Μισέλ Ουίλιαμς ως «η γυναίκα του πρόωρα χαμένου Χιθ Λέτζερ» φέτος έμαθαν το όνομά της. Όχι ότι με την ερμηνεία της στο περσινό «Blue Valentine» δεν είχε δώσει τα διαπιστευτήριά της, αποσπώντας μάλιστα και τη δεύτερη οσκαρική της υποψηφιότητα μετά από το «Brokeback Mountain». Φέτος όμως, με την τολμηρή της ερμηνεία ως Μέριλιν Μονρό στο "Επτά Μέρες με τη Μέριλιν" μπήκε στο κλαμπ των φαβορί για το βραβείο της Ακαδημίας, ενώ η μεταμόρφωσή της στο σέξι είδωλο των sixties συζητήθηκε, φωτογραφήθηκε και προβλήθηκε τόσο, που μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτήν της Ρούνεϊ Μάρα σε Λίσμπεθ Σαλάντερ ή της Μέριλ Στριπ σε Θάτσερ. Η Ουίλιαμς μπορεί να μην έχει το star quality άλλων ονομάτων του Χόλιγουντ, είναι όμως μια αξιόλογη ηθοποιός με σταθερά καλή και αθόρυβη παρουσία στην κινηματογραφική βιομηχανία (βλέπε και «Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης», «Το Νησί των Καταραμένων») που μοιάζει να εκμεταλλεύεται φέτος έναν show-biz μύθο για να την προσέξουμε όπως της αξίζει.
Τέρενς Μάλικ
Αυτό κι αν είναι come back. Ο Τέρενς Μάλικ δεν είναι από τους σκηνοθέτες που γυρίζουν κάθε χρόνο μια ταινία, αλλά όταν κάποιος έχει περισσότερα από έξι χρόνια να καθίσει στην καρέκλα του σκηνοθέτη και με το που παρουσιάζει τη νέα του δουλειά κερδίζει το Χρυσό Φοίνικα, απλώς παίρνει χωρίς δεύτερη σκέψη το εισιτήριο για μια θέση στα πρόσωπα της χρονιάς. Το «Δέντρο της Ζωής» μπορεί να δίχασε τους κριτικούς, αλλά η κλίμακα του εγχειρήματος και η φιλοσοφική του διάσταση αναγνωρίστηκαν απ' όλους, τοποθετώντας το όνομα του σκηνοθέτη πλάι στους μεγάλους. Κι επειδή όπως φαίνεται ο Μάλικ δε σκοπεύει να να αφήσει το κοινό να τον ξεχάσει και για τα επόμενα έξι χρόνια, ετοιμάζει τρεις ακόμα ταινίες για κυκλοφορία μέσα στην προσεχή διετία, έχοντας στο πλευρό του ονόματα όπως ο Κρίστιαν Μπέιλ κι ο Ράιαν Γκόσλινγκ. Ήταν να μην κάνει restart…
Αυτό κι αν είναι come back. Ο Τέρενς Μάλικ δεν είναι από τους σκηνοθέτες που γυρίζουν κάθε χρόνο μια ταινία, αλλά όταν κάποιος έχει περισσότερα από έξι χρόνια να καθίσει στην καρέκλα του σκηνοθέτη και με το που παρουσιάζει τη νέα του δουλειά κερδίζει το Χρυσό Φοίνικα, απλώς παίρνει χωρίς δεύτερη σκέψη το εισιτήριο για μια θέση στα πρόσωπα της χρονιάς. Το «Δέντρο της Ζωής» μπορεί να δίχασε τους κριτικούς, αλλά η κλίμακα του εγχειρήματος και η φιλοσοφική του διάσταση αναγνωρίστηκαν απ' όλους, τοποθετώντας το όνομα του σκηνοθέτη πλάι στους μεγάλους. Κι επειδή όπως φαίνεται ο Μάλικ δε σκοπεύει να να αφήσει το κοινό να τον ξεχάσει και για τα επόμενα έξι χρόνια, ετοιμάζει τρεις ακόμα ταινίες για κυκλοφορία μέσα στην προσεχή διετία, έχοντας στο πλευρό του ονόματα όπως ο Κρίστιαν Μπέιλ κι ο Ράιαν Γκόσλινγκ. Ήταν να μην κάνει restart…
Μέριλ Στριπ
Η μεγάλη κυρία του κινηματογράφου έχει βραβευτεί τόσες πολλές φορές, έχει προταθεί για βραβεία ακόμα περισσότερες και έχει αποσπάσει τόσες θριαμβευτικές κριτικές στην καριέρα της, ώστε είναι δύσκολο να πει κανείς ότι φέτος είναι η χρονιά της. Παρόλα αυτά, μετά από κυρίως συμμετοχές σε κομεντί τα τελευταία χρόνια, η βετεράνος ηθοποιός επιστρέφει σε έναν πραγματικά μεγάλο ρόλο, που σαφώς θα θυμόμαστε ανάμεσα στα highlights μιας ζωής γεμάτης σινεμά. Η Στριπ μελέτησε βαθιά μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, την πρώην πρωθυπουργό της Βρετανίας και σκιαγράφησε στη «Σιδηρά Κυρία» το προφίλ ενός θρύλου της πολιτικής με τη δική της προσωπική σφραγίδα. Εκ των φαβορί για το τρίτο της Όσκαρ, η Μέριλ δε φοβήθηκε να ενοχλήσει τους Βρετανούς, θυμίζοντάς τους δύσκολες εποχές, ούτε και να αναμετρηθεί με μια προσωπικότητα με ακόμα πολύ νωπό το στίγμα της στην παγκόσμια πολιτική ιστορία, διακινδυνεύοντας ένα φιάσκο. Από αυτήν την άποψη η Στριπ αξίζει μια θέση ανάμεσα στα πρόσωπα της χρονιάς.
Η μεγάλη κυρία του κινηματογράφου έχει βραβευτεί τόσες πολλές φορές, έχει προταθεί για βραβεία ακόμα περισσότερες και έχει αποσπάσει τόσες θριαμβευτικές κριτικές στην καριέρα της, ώστε είναι δύσκολο να πει κανείς ότι φέτος είναι η χρονιά της. Παρόλα αυτά, μετά από κυρίως συμμετοχές σε κομεντί τα τελευταία χρόνια, η βετεράνος ηθοποιός επιστρέφει σε έναν πραγματικά μεγάλο ρόλο, που σαφώς θα θυμόμαστε ανάμεσα στα highlights μιας ζωής γεμάτης σινεμά. Η Στριπ μελέτησε βαθιά μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, την πρώην πρωθυπουργό της Βρετανίας και σκιαγράφησε στη «Σιδηρά Κυρία» το προφίλ ενός θρύλου της πολιτικής με τη δική της προσωπική σφραγίδα. Εκ των φαβορί για το τρίτο της Όσκαρ, η Μέριλ δε φοβήθηκε να ενοχλήσει τους Βρετανούς, θυμίζοντάς τους δύσκολες εποχές, ούτε και να αναμετρηθεί με μια προσωπικότητα με ακόμα πολύ νωπό το στίγμα της στην παγκόσμια πολιτική ιστορία, διακινδυνεύοντας ένα φιάσκο. Από αυτήν την άποψη η Στριπ αξίζει μια θέση ανάμεσα στα πρόσωπα της χρονιάς.
Μάικλ Φασμπέντερ
Μαζί με τον Γκόσλινγκ άλλο ένα παράδειγμα πρωταγωνιστή που φέτος ό,τι πιάνει γίνεται χρυσάφι. Ο 34χρονος Φασμπέντερ μοιάζει να πηδά με την ίδια άνεση από το σουπερηρωικό σύμπαν των «X-Men», στο ρομαντισμό της «Τζέιν Έιρ» και από το αστικό περιβάλλον του προκλητικού «Shame», ως νεοϋορκέζος σεξομανής, στην ακαδημαϊκή προσέγγιση της «Επικίνδυνης Μεθόδου» από τον Κρόνενμπεργκ, ως Καρλ Γιουνγκ! Με τις προτάσεις να πέφτουν βροχή για επόμενα πρότζεκτ, ο περιζήτητος Βρετανός ήδη έχει κλείσει θέση και στην επόμενη ταινία του Στιβ Μακουίν ("Twelve Years a Slave") ενώ θα τον δούμε νωρίτερα στον «Προμηθέα» του Ρίντλεϊ Σκοτ. Αν και στοιχηματίζουμε ότι τα καλύτερα έρχονται, η φετινή χρονιά θα του μείνει αξέχαστη. Αν όχι για τις ταινίες που πρωταγωνίστησε ή για τις διακρίσεις που απέσπασε, τουλάχιστον για το πόσο συχνά έβλεπε το όνομά του στις κινηματογραφικές (ευτυχώς) στήλες.
Μαζί με τον Γκόσλινγκ άλλο ένα παράδειγμα πρωταγωνιστή που φέτος ό,τι πιάνει γίνεται χρυσάφι. Ο 34χρονος Φασμπέντερ μοιάζει να πηδά με την ίδια άνεση από το σουπερηρωικό σύμπαν των «X-Men», στο ρομαντισμό της «Τζέιν Έιρ» και από το αστικό περιβάλλον του προκλητικού «Shame», ως νεοϋορκέζος σεξομανής, στην ακαδημαϊκή προσέγγιση της «Επικίνδυνης Μεθόδου» από τον Κρόνενμπεργκ, ως Καρλ Γιουνγκ! Με τις προτάσεις να πέφτουν βροχή για επόμενα πρότζεκτ, ο περιζήτητος Βρετανός ήδη έχει κλείσει θέση και στην επόμενη ταινία του Στιβ Μακουίν ("Twelve Years a Slave") ενώ θα τον δούμε νωρίτερα στον «Προμηθέα» του Ρίντλεϊ Σκοτ. Αν και στοιχηματίζουμε ότι τα καλύτερα έρχονται, η φετινή χρονιά θα του μείνει αξέχαστη. Αν όχι για τις ταινίες που πρωταγωνίστησε ή για τις διακρίσεις που απέσπασε, τουλάχιστον για το πόσο συχνά έβλεπε το όνομά του στις κινηματογραφικές (ευτυχώς) στήλες.
Τζέσικα Τσάστεϊν
Δίκαια την έχουμε χαρακτηρίσει (και όχι μόνο εμείς) «πανταχού παρόν νέο αστέρι του Χόλιγουντ». Η κοκκινομάλλα ηθοποιός πλασάρεται στις λίστες των βραβείων ερμηνείας για τις «Υπηρέτριες», αλλά δεν περνά απαρατήρητο το ότι σε μία μόνο χρονιά εμφανίστηκε σε επτά ταινίες πρώτης γραμμής: από το φιλοσοφικό «Δέντρο»του Τέρενς Μάλικ που τη φέρνει στα φλας των Καννών, μεταπηδά στη Βενετία ως «Σαλώμη» στο ντοκιμαντέρ του Αλ Πατσίνο, αλλά και ως σκληρή αστυνομικός στο σκοτεινό θρίλερ «Texas Killing Fields», παίζει τον ίδιο ρόλο με την Έλεν Μίρεν (με διαφορά ηλικίας) στο «Χρέος», ενώ με την ίδια άνεση ερμηνεύει στο πλευρό του Ρέιφ Φάινς στον «Κοριολανό» και του πολύ καλού Μάικλ Σάνον στο ανεξάρτητο«Καταφύγιο». Κι όλα αυτά πατώντας μόλις τα 30. Πώς να μην είναι η χρονιά της;
Δίκαια την έχουμε χαρακτηρίσει (και όχι μόνο εμείς) «πανταχού παρόν νέο αστέρι του Χόλιγουντ». Η κοκκινομάλλα ηθοποιός πλασάρεται στις λίστες των βραβείων ερμηνείας για τις «Υπηρέτριες», αλλά δεν περνά απαρατήρητο το ότι σε μία μόνο χρονιά εμφανίστηκε σε επτά ταινίες πρώτης γραμμής: από το φιλοσοφικό «Δέντρο»του Τέρενς Μάλικ που τη φέρνει στα φλας των Καννών, μεταπηδά στη Βενετία ως «Σαλώμη» στο ντοκιμαντέρ του Αλ Πατσίνο, αλλά και ως σκληρή αστυνομικός στο σκοτεινό θρίλερ «Texas Killing Fields», παίζει τον ίδιο ρόλο με την Έλεν Μίρεν (με διαφορά ηλικίας) στο «Χρέος», ενώ με την ίδια άνεση ερμηνεύει στο πλευρό του Ρέιφ Φάινς στον «Κοριολανό» και του πολύ καλού Μάικλ Σάνον στο ανεξάρτητο«Καταφύγιο». Κι όλα αυτά πατώντας μόλις τα 30. Πώς να μην είναι η χρονιά της;
Βαϊόλα Ντέιβις
Τη μάθαμε πριν από τρία χρόνια, όταν η ερμηνεία της στην «Αμφιβολία» την έφερε για πρώτη φορά σε οσκαρική πεντάδα. Η Βαϊόλα Ντέιβις απέδειξε φέτος ότι η επιτυχία εκείνη κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν. Οι «Υπηρέτριες», μια ταινία που δυστυχώς αγγίζει επιδερμικά το θέμα των φυλετικών διακρίσεων, βρίσκεται ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς εξαιτίας των εξαιρετικών ερμηνειών: προεξάρχουσα είναι αυτή της Ντέιβις, στο ρόλο της πρώτης έγχρωμης υπηρέτριας που εξομολογείται στη νεαρή -wannabe δημοσιογράφο- ηρωίδα (Έμα Στόουν) πτυχές της ζωής της κοντά στην εύπορη οικογένεια που φροντίζει για χρόνια. Ακόμα και στην εποχή Ομπάμα, το Χόλιγουντ μπορεί να προτιμά να απαλύνει τις ενοχές ενός ολόκληρου λαού με προσέγγιση κομεντί, αλλά αν αυτό είναι μια αφορμή για να αναδειχτούν ερμηνευτικά διαμάντια σαν αυτό της Ντέιβις (αξίζει πάντως μια αναφορά και στην επίσης αφροαμερικανίδα Οκτάβια Σπένσερ), είμαστε ούτως ή άλλως ικανοποιημένοι.
Τη μάθαμε πριν από τρία χρόνια, όταν η ερμηνεία της στην «Αμφιβολία» την έφερε για πρώτη φορά σε οσκαρική πεντάδα. Η Βαϊόλα Ντέιβις απέδειξε φέτος ότι η επιτυχία εκείνη κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν. Οι «Υπηρέτριες», μια ταινία που δυστυχώς αγγίζει επιδερμικά το θέμα των φυλετικών διακρίσεων, βρίσκεται ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς εξαιτίας των εξαιρετικών ερμηνειών: προεξάρχουσα είναι αυτή της Ντέιβις, στο ρόλο της πρώτης έγχρωμης υπηρέτριας που εξομολογείται στη νεαρή -wannabe δημοσιογράφο- ηρωίδα (Έμα Στόουν) πτυχές της ζωής της κοντά στην εύπορη οικογένεια που φροντίζει για χρόνια. Ακόμα και στην εποχή Ομπάμα, το Χόλιγουντ μπορεί να προτιμά να απαλύνει τις ενοχές ενός ολόκληρου λαού με προσέγγιση κομεντί, αλλά αν αυτό είναι μια αφορμή για να αναδειχτούν ερμηνευτικά διαμάντια σαν αυτό της Ντέιβις (αξίζει πάντως μια αναφορά και στην επίσης αφροαμερικανίδα Οκτάβια Σπένσερ), είμαστε ούτως ή άλλως ικανοποιημένοι.
Γιώργος Λάνθιμος
Πολλοί θα σκεφτούν ότι η χρονιά του Λάνθιμου ήταν η περσινή, με τον "Κυνόδοντα"να φτάνει από τις Κάννες μέχρι το Kodak Theatre, εκπροσωπώντας τη μικρή Ελλάδα στο παγκόσμιο κινηματογραφικό στερέωμα. Όποιος όμως συμφωνεί με την -κλισέ μεν αληθινή δε- διαπίστωση ότι όσο δύσκολο είναι να φτάσει κανείς στην κορυφή άλλο τόσο είναι να διατηρηθεί ψηλά, θα καταλάβει γιατί μας φαίνεται αυτονόητη η παρουσία ανάμεσα στα πρόσωπα της χρονιάς. Οι «Άλπεις» του αποσπούν το βραβείο σεναρίου (που συνυπογράφει ο ίδιος με το Ευθύμη Φιλίππου) στο Φεστιβάλ Βενετίας, ταξιδεύουν ως την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ενώ ο ίδιος ως ηθοποιός πλέον, είχε και πάλι "ακαδημαϊκές" προοπτικές με το "Attenberg", την ταινία που μετά από πολλές διακρίσεις επιλέχθηκε για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη διεκδίκηση του Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας στις επερχόμενες υποψηφιότητες. Ακόμα κι αν το ιδιαίτερο κινηματογραφικό στιλ αυτής της «παρέας» δεν αρέσει σε όλους, είναι αυτήν τη στιγμή ο καλύτερος πρέσβης του νέου ελληνικού σινεμά διεθνώς.
Πολλοί θα σκεφτούν ότι η χρονιά του Λάνθιμου ήταν η περσινή, με τον "Κυνόδοντα"να φτάνει από τις Κάννες μέχρι το Kodak Theatre, εκπροσωπώντας τη μικρή Ελλάδα στο παγκόσμιο κινηματογραφικό στερέωμα. Όποιος όμως συμφωνεί με την -κλισέ μεν αληθινή δε- διαπίστωση ότι όσο δύσκολο είναι να φτάσει κανείς στην κορυφή άλλο τόσο είναι να διατηρηθεί ψηλά, θα καταλάβει γιατί μας φαίνεται αυτονόητη η παρουσία ανάμεσα στα πρόσωπα της χρονιάς. Οι «Άλπεις» του αποσπούν το βραβείο σεναρίου (που συνυπογράφει ο ίδιος με το Ευθύμη Φιλίππου) στο Φεστιβάλ Βενετίας, ταξιδεύουν ως την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ενώ ο ίδιος ως ηθοποιός πλέον, είχε και πάλι "ακαδημαϊκές" προοπτικές με το "Attenberg", την ταινία που μετά από πολλές διακρίσεις επιλέχθηκε για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη διεκδίκηση του Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας στις επερχόμενες υποψηφιότητες. Ακόμα κι αν το ιδιαίτερο κινηματογραφικό στιλ αυτής της «παρέας» δεν αρέσει σε όλους, είναι αυτήν τη στιγμή ο καλύτερος πρέσβης του νέου ελληνικού σινεμά διεθνώς.
Φίλιππος Τσίτος
Ο «Άδικος Κόσμος» του τον δικαιώνει. Κι αν ο Λάνθιμος με την παρέα του καταλαμβάνουν τη μία εκ των δύο ελληνικών συμμετοχών στα φετινά «πρόσωπα» η άλλη ανήκει δικαιωματικά στον Τσίτο, με εύσημα φυσικά και στον Αντώνη Καφετζόπουλο – ένα δίδυμο, που στη δεύτερη συνεργασία τους (η πρώτη τους ήταν η βραβευμένη στο Λοκαρνο Ακαδημία Πλάτωνος) όχι μόνο αποσπούν βραβεία σκηνοθεσίας και ανδρικής ερμηνείας στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν, αλλά καθιερώνονται ως πρόσωπα του νέου ελληνικού κινηματογράφου που μπορούν να σταθούν με αξιώσεις στα φεστιβαλικά ραντεβού και προβάλλουν μέσα από το σινεμά τους τη νέα ελληνική πραγματικότητα τόσο καλά, όσο λίγοι τα έχουν καταφέρει μέχρι τώρα: «Καθένας θεωρεί δίκαιο για τον εαυτό του αυτό που αδικεί κάποιον άλλο» λέει ο σκηνοθέτης για τους ήρωες του «Κόσμου» του. Πείτε του κόσμου μας καλύτερα.
Ο «Άδικος Κόσμος» του τον δικαιώνει. Κι αν ο Λάνθιμος με την παρέα του καταλαμβάνουν τη μία εκ των δύο ελληνικών συμμετοχών στα φετινά «πρόσωπα» η άλλη ανήκει δικαιωματικά στον Τσίτο, με εύσημα φυσικά και στον Αντώνη Καφετζόπουλο – ένα δίδυμο, που στη δεύτερη συνεργασία τους (η πρώτη τους ήταν η βραβευμένη στο Λοκαρνο Ακαδημία Πλάτωνος) όχι μόνο αποσπούν βραβεία σκηνοθεσίας και ανδρικής ερμηνείας στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν, αλλά καθιερώνονται ως πρόσωπα του νέου ελληνικού κινηματογράφου που μπορούν να σταθούν με αξιώσεις στα φεστιβαλικά ραντεβού και προβάλλουν μέσα από το σινεμά τους τη νέα ελληνική πραγματικότητα τόσο καλά, όσο λίγοι τα έχουν καταφέρει μέχρι τώρα: «Καθένας θεωρεί δίκαιο για τον εαυτό του αυτό που αδικεί κάποιον άλλο» λέει ο σκηνοθέτης για τους ήρωες του «Κόσμου» του. Πείτε του κόσμου μας καλύτερα.
Ο Αρτίστας
Ο Μισέλ Χαζαναβίσιους κατάφερε να δημιουργήσει μια περσόνα που με τη μορφή του απρόσμενα καλού Ζαν Ντιζαρντέν (βραβείο ερμηνείας στις Κάννες) έκανε -χωρίς να λέει λέξη- το Χόλιγουντ να παραμιλάει. Ο Αρτίστας σαν περσόνα διαθέτει ρομαντισμό, χαμένη αθωότητα - μια ρετρό πινελιά από το παρελθόν που όχι μόνο κατατροπώνει το σινεμά της ατάκας και του 3D, αλλά κλείνει το μάτι (νοσταλγικά πιο πολύ παρά περιπαιχτικά) σε όποια τρυφερή ανάμνηση νιώθει κανείς να «υποτροπιάζει» μέσα του όταν η καθημερινότητα τον πείθει ότι την έχει προ πολλού ξεπεράσει. Σε αυτό το αφιέρωμα που παρουσιάζουμε τα κινηματογραφικά πρόσωπα της χρονιάς, ο Αρτίστας είναι το bonus track μας. Επιλέξαμε τον ίδιο το χαρακτήρα αντί το σκηνοθέτη ή τον πρωταγωνιστή του, γιατί από την αρχή πιστέψαμε σε αυτόν. Στην πρεμιέρα του φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας Conn-X μάς έκανε να χαμογελάσουμε, να κλάψουμε και να προβληματιστούμε μαζί για τις εποχές που έρχονται όταν κλείνει ένας κύκλος, αλλά και γι' αυτά που μένουν ανεξίτηλα στη μνήμη. Ό,τι σημαίνει αυτό για τον καθένα.
Ο Μισέλ Χαζαναβίσιους κατάφερε να δημιουργήσει μια περσόνα που με τη μορφή του απρόσμενα καλού Ζαν Ντιζαρντέν (βραβείο ερμηνείας στις Κάννες) έκανε -χωρίς να λέει λέξη- το Χόλιγουντ να παραμιλάει. Ο Αρτίστας σαν περσόνα διαθέτει ρομαντισμό, χαμένη αθωότητα - μια ρετρό πινελιά από το παρελθόν που όχι μόνο κατατροπώνει το σινεμά της ατάκας και του 3D, αλλά κλείνει το μάτι (νοσταλγικά πιο πολύ παρά περιπαιχτικά) σε όποια τρυφερή ανάμνηση νιώθει κανείς να «υποτροπιάζει» μέσα του όταν η καθημερινότητα τον πείθει ότι την έχει προ πολλού ξεπεράσει. Σε αυτό το αφιέρωμα που παρουσιάζουμε τα κινηματογραφικά πρόσωπα της χρονιάς, ο Αρτίστας είναι το bonus track μας. Επιλέξαμε τον ίδιο το χαρακτήρα αντί το σκηνοθέτη ή τον πρωταγωνιστή του, γιατί από την αρχή πιστέψαμε σε αυτόν. Στην πρεμιέρα του φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας Conn-X μάς έκανε να χαμογελάσουμε, να κλάψουμε και να προβληματιστούμε μαζί για τις εποχές που έρχονται όταν κλείνει ένας κύκλος, αλλά και γι' αυτά που μένουν ανεξίτηλα στη μνήμη. Ό,τι σημαίνει αυτό για τον καθένα.
Πηγη
0 σχόλια: