Κάποιες-πολλές, όλο και περισσότερες γυναίκες δεν ονειρεύονται να ντυθούν στα άσπρα.
Και στην απροσδόκητη πρόταση γάμου, αντί να ανοίξουν σαμπάνια, κλέινουν την πόρτα.
Τελικά νύφη γεννιέσαι, δεν γίνεσαι.
Περίπτωση 1:
«Παντρεύομαι» μου ανακοίνωσε μάλλον ανόρεχτα και σίγουρα χωρίς καμία συγκίνηση η φίλη μου η Μ. «Και; Δεν χαίρεσαι;» τη ρώτησα εγώ. «Μπα... Βαριέμαι όλο αυτό το νταβαντούρι. Εξάλλου τι νόημα έχει; Μαζί δεν μένουμε τόσο καιρό με τον Κ.; Τι θα αλλάξει; Το πολύ πολύ, αν χωρίσουμε, να πληρώνουμε λεφτά σε δικηγόρους κι από πάνω...» «Τότε γιατί το κάνεις;» την ξαναρώτησα - νομίζω λογικά. Και σε εκείνο το σημείο, η παιδική μου φίλη με κοίταξε σαν να έβλεπε μπροστά της βραδύνου κρετίνο. Η απάντηση της ήταν χειμαρρώδης: «Παντρεύομαι γιατί με έπρηξε ο Κ. -και όλο του το σόι- φυσικά! Το χρυσό μου, ξεκίνησε δειλά δειλά με υπονοούμενα του τύπου "Μα τι επώνυμο είναι αυτό; Το δικό μου είναι πολύ πιο chic" και στο τέλος το ξεφούρνισε: "Έλα, ρε μωρό, να παντρευτούμε. Να κάνουμε και τους "γέρους" ευτυχισμένους... Και το παιδάκι που θα κάνουμε (κάποτε); Δεν το σκέφτεσαι; Δεν το λυπάσαι; Τι θα λέει στο σχολείο για τη μαμά και τον μπαμπά;"... Οπότε, όπως καταλαβαίνεις, μετά από μια τέτοια καμπάνια συστηματικής γκρίνιας, αναγκάστηκα να πω το ναι. Πάντως να το ξέρεις. Νυφικό εγώ δεν φοράω...»
Περίπτωση 2:
«Αγάπη μου;»
«Έλα. Δεν σ' ακούω καλά. Δεν έχει σήμα...» «Έλα! Τώρα με ακούς; Ναι; Μωρό μου... εμ.. .εμ.. .Να σου πω; εμ.. .εμ... Μήπως να παντρευόμασταν;» «Τι; Να παντρευτούμε; Μα καλά, πώς σου ήρθε τώρα;» «Ξέρεις μωρέ.. .Τόσο καιρό είμαστε μαζί... Γκρινιάζουν και οι γονείς μου... Δεν είναι σωστό να μένουμε μαζί αν δεν περάσουμε στεφάνι, λένε. Και να ξέρεις. Έχουν κάποιο δίκιο. Νομίζω ήρθε η ώρα να κάνουμε το επόμενο βήμα...» «Α... Καλά, θα δούμε...»
Αντίθετα με ό,τι μάλλον θα φαντάζεσαι, το συγκεκριμένο διάλογο δεν τον ξεκίνησε κορίτσι με γονείς παλαιών αρχών, αλλά ολόκληρος μαντράχαλος ετών 30. Και για την ιστορία, πρόβλημα με τους δικούς του ιδιαίτερο δεν είχε. Απλώς ήθελε κάπως να «δικαιολογήσει» την τόσο μπουρζουά επιθυμία του, που με τίποτα δεν κολλούσε με το γενικότερα «αντισυμβατικό» του lifestyle.
Δεν παντρεύουμαι, Δεν νοικοκυρεύομαι
Και τα δυο παραπάνω περιστατικά είναι 100% αληθινά. Ακόμα και αν δεν είναι αντιπροσωπευτικά του μέσου όρου, παρά ταύτα είναι ενδεικτικά μιας τάσης που αρχίζει να διαμορφώνεται και στην Ελλάδα. Το κλισέ μέχρι τώρα ήθελε τη γυναίκα να προσπαθεί τεχνηέντως να αποσπάσει το μονόπτερο και, αντίστοιχα, τον άντρα να πασχίζει να αποφύγει με κάθε τρόπο την «κουλούρα». Τελευταία όμως συμβαίνει και το αντίστροφο. Σε πολλές περιπτώσεις είναι ο άντρας αυτός που βρίσκεται σε κατάσταση stand by και η γυναίκα αυτή που καθυστερεί ή/και αρνείται να ανέβει τα σκαλιά της εκκλησίας.
Περνώ και μόνη μου καλά, τα καταφέρνω μια χαρά
Κάποτε οι περισσότερες από κόρες του πατέρα τους γινόντουσαν γυναίκες του συζύγου τους. Και αυτό κυρίως γιατί δεν δούλευαν και, άρα, δεν μπορούσαν να επιβιώσουν από μόνες τους. Σήμερα πάλι η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική. Η πλειονότητα των γυναικών εργάζεται. Ναι μεν ανισότητες εξακολουθούν να υπάρχουν (σε καμία χώρα ο μισθός των γυναικών δεν είναι ανώτερος από αυτόν των αντρών - ενδεικτικά στην Ε.Ε. οι μισθοί των γυναικών είναι χαμηλότεροι κατά 20% σε σχέση με αυτούς των αντρών), πρόσφατες όμως έρευνες δείχνουν τάσεις εξισορρόπησης. Στη Βρετανία, για παράδειγμα, σύμφωνα με επισκόπηση του 2007, το 39% των γυναικών που εργάζονται full- time κερδίζουν περισσότερα χρήματα από τους συντρόφους τους. Ταυτόχρονα, γυναίκες απαντώνται σε διοικητικά συμβούλια των τοπ FTSE (Financila Times Stock Exchange) 100 εταιριών αλλά και στις έδρες δικαστηρίων και πανεπιστημίων, θέσεις που στο πρόσφατο παρελθόν αποτελούσαν αποκλειστικά αντρικά λημέρια. Η οικονομική χειραφέτηση φυσικά πάει χεράκι-χεράκι με την κοινωνική. Από τη στιγμή που ο σκόπελος του οικονομικού ξεπεράστηκε (ή έστω τείνει να ξεπεραστεί), ολοένα και περισσότερες (ξε)φεύγουν από το πατρικό τους και νοικιάζουν ή ακόμα και αγοράζουν το δικό τους σπίτι. Χωρίς να παντρευτούν. Από τη στιγμή που ο βασικός -πρακτικός τουλάχιστον- λόγος που οδηγούσε τις γυναίκες (και τους μπαμπάδες τους) σε αναζήτηση γαμπρού εκλείπει, πώς είναι δυνατόν να μην ξεθωριάζει το πρεστίζ του γάμου;
Δεν έχει νόημα
Προς την ίδια κατεύθυνση δουλεύει και το ψυχολογικό. Σύμφωνα με τις στατιστικές, 1 στους 3 γάμους καταλήγει σε διαζύγιο. Και όταν βλέπεις γύρω σου τόσα και τόσα ζευγάρια να παντρεύονται και να χωρίζουν σε χρόνο dt, από πού κι ως πού να πιστέψεις πως η δική σου περίπτωση θα είναι η εξαίρεση στον κανόνα; Γιατί να μπεις στη διαδικασία να κάνεις το «μεγάλο» βήμα όταν το πιο πιθανόν είναι πως θα αναγκαστείς να οπισθοχωρήσεις; Και θα το πληρώσεις κι ακριβά.
Η «Λαίλαπα» του Φεμινισμού
Πώς όμως και οι γυναίκες αρχίζουν να μην πολυκόπτονται για το γάμο, ενώ όλο και πιο πολλοί άνδρες προσπαθούν να τις μεταπείσουν για το αντίθετο; Η επέλαση των γυναικών στην αγορά εργασίας και γενικότερα η σταδιακή γυναικεία χειραφέτηση μέσα στα τελευταία 30 κάτι χρόνια σημαίνει πως οι ρόλοι των δύο φύλων έχουν γίνει άνω κάτω. Μπορεί οι γυναίκες σήμερα να ζορίζονται πολύ παραπάνω από ό,τι θα φανταζόταν ποτέ η γιαγιά τους προσπαθώντας να συμβιβάσουν μητρότητα, καριέρα, κοινωνική ζωή που θα ζήλευε ακόμα και η Πάρις Χίλτον, και όλα αυτά πάνω σε δεκάποντα τακούνια και μακιγιάζ-μαλλιά που μένουν στη θέση τους. Αλλά, αν και σκοπός του οriginal φεμινιστικού κινήματος στα 60s ήταν να «απελευθερώσει» και τους άντρες, κάτι τέτοιο δεν έγινε. Τουτέστιν, οι μεγάλοι «χαμένοι» με την άρση των παραδοσιακών στερεοτύπων είναι αυτοί. Γιατί ο παλιός βασικός τους ρόλος, αυτός του «κουβαλητή» και οικογενειάρχη, δεν είναι πια αυτονόητος αφού πολύ συχνά πρέπει να παλέψουν με τη γυναίκα τους για το ποιος θα τον αναλάβει. Αντίστοιχα, εναλλακτικός και ευρέως αποδεκτός αντρικός ρόλος δεν έχει ακόμα εφευρεθεί: Σήμερα και τα δύο φύλα ανταγωνίζονται στην ίδια αρένα διεκδικώντας εδάφη που παραδοσιακά αποτελούσαν αντρικό μονοπώλιο - high profile καριέρες, υψηλούς μισθούς και glamourous lifestyle...Και ενώ χειροκροτούμε τις γυναίκες που μπαίνουν στα κατατόπια των αντρών και τα καταφέρνουν, η «αδικία» είναι πως βλέποντας άντρες να αναλαμβάνουν τυπικά γυναικείους ρόλους -βλ. ίυΙΙ-Είπιε πατρότητα- συνήθως το εκλαμβάνουμε ως σημάδι αποτυχίας και όχι ως μια εναλλακτική πρωτοποριακή ταυτότητα και τρόπο ζωής. Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, το 52% των αντρών στη Βρετανία θεωρούν πως είναι αναγκασμένοι να ζουν σύμφωνα με τους κανόνες που έχουν επιβάλει οι γυναίκες, ενώ ένα συντριπτικό 82% πιστεύουν πως έχουν χάσει τον παραδοσιακό τους ρόλο στην κοινωνία. Για τους περισσότερους αυτό σημαίνει πως νιώθουν υποτιμημένοι και χωρίς φωνή.
Ίσως γι' αυτό (κάποιοι) άντρες σήμερα στρέφονται σε συντηρητικά μοντέλα συμπεριφοράς και προσπαθούν να γαντζωθούν σε πρότυπα ανδρισμού που γνωρίζουν από τον μπαμπά τους. Τα μίντια τους έχουν βαφτίσει «retrosexuals». Είναι αυτοί που, στον αντίποδα των «metrosexuals», δεν ξέρουν τι σημαίνει moisturizer, αλλάζουν μόνοι τους τα λάστιχα των αυτοκινήτων, κλαίνε μόνο όταν χάνει η «ομαδάρα», δίνουν τη θέση τους στις έγκυες στα λεωφορεία, πληρώνουν στα ραντεβού και θέλουν να έχουν δίπλα τους μια «καλή» γυναίκα. Σε αυτά τα πλαίσια ίσως εξηγείται και το αναπτερωμένο τους ενδιαφέρον για το γάμο
Γεννημένες Νύφες
Κάποιες γεννιούνται νύφες. Τις ξέρεις καλά και τις αναγνωρίζεις πανεύκολα. Είναι αυτές που στους γάμους ποδοπατούν τις υπόλοιπες προκειμένου να πιάσουν το μπουκέτο της νύφης. Είναι αυτές που κάνουν window sopping στις βιτρίνες των ακριβών κοσμηματοπωλείων για να χαζέψουν τα μονόπετρα. Είναι αυτές που σκορπίζουν, δήθεν τυχαία, περιοδικά γάμου σε όλο το σπίτι. Είναι αυτές που αναστενάζουν με νόημα σε κάθε γάμο ή βαφτίσια που παρευρίσκονται με τον αγαπημένο τους. Είναι αυτές που συμφωνούν πάντα μαζί Του: «Α! ο Τάκης μου ξέρει καλύτερα...» Είναι αυτές που με κάθε τρόπο προσπαθούν να του αποδείξουν ότι είναι «η μία και μοναδική». Με άλλα λόγια, είναι αυτές που έχουν βάλει από μικρές αυτοσκοπό να «τον τυλίξουν». Και γι' αυτό, οποιαδήποτε ενέργεια, κίνηση ή... χτένισμα είναι υπολογισμένα και αποσκοπούν στο «αίσιο τέλος». Το συγκεκριμένο μοντέλο, αν και παμπάλαιο, κυκλοφορεί πολύ ακόμα. Ευχόμαστε βίον ανθόσπαρτον, λοιπόν...
«Συνθηκολογημένες» Νύφες
Κάποιες άλλες πάλι γίνονται νύφες. Ποτέ δεν το 'χαν τάμα στον άγιο τάδε. Αλλά στην πορεία το κεφάλαιο γάμος προέκυψε. Ίσως επειδή τις παραπίεσε η μαμά. Ίσως επειδή τις παραζόρισε το θέαμα όλων των φιλενάδων και γνωστών τους στ' άσπρα. Ίσως επειδή προέκυψε απρογραμμάτιστη εγκυμοσύνη - και τα «χρηστά» ήθη του μικρόκοσμου στον οποίο ζούνε έπαθαν εγκεφαλικό και μόνο στο άκουσμα της φράσης «ανύπαντρη μητέρα»... Τώρα τελευταία βέβαια και όσο οι κοινωνικές προκαταλήψεις «χαλαρώνουν», αυτή η δεύτερη κατηγορία αρχίζει να εκλείπει. Όλο και λιγότερες παντρεύονται επειδή «πρέπει». Και όσες το κάνουν, συνήθως είναι γιατί πιστεύουν πως η ευτυχής κατάληξη του παραμυθιού εξ ορισμού σφραγίζεται με το χορό του Ησαΐα.
Το «Εφέ» του γραμματόσημου
Όσο το φτύνεις κολλάει, λένε, και όχι αδίκως. Αυτό που ισχύει για τα γραμματόσημα, όλοι έχουμε τεστάρει πως ισχύει και για τις σχέσεις. Με αυτήν τη λογική, από τη στιγμή που οι γυναίκες πλέον δεν κυνηγούν τους άντρες μανιωδώς για να τις παντρευτούν, παύουν να θεωρούνται «σιγουράκια». Το έστω και ακούσιο «φτύσιμο» πιάνει, με τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Η «Κικίτσα», που δεν τον πρήζει να την αποκαταστήσει, αποκτάει άλλο allure και μετατρέπεται σε «Κικάρα». Σε μια γυναίκα-γυναικάρα που αξίζει να την κατακτήσεις πάση θυσία. Ακόμα και κάνοντας την «ύστατη» κίνηση. Προτείνοντας της γάμο δηλαδή. Να τον πάρεις λοιπόν, μην τον παιδεύεις! Γιατί τι άλλο θα απογίνει στην άδικη ετούτη κοινωνία; Μα να μείνει στο ράφι ο καημένος; Με μόνη παρέα τοplaystation αντί για γάτες;
Πηγή: myworld.gr
0 σχόλια: