Νύχτα της Ανάστασης στον καθεδρικό της Βαβέλ, στο κοιμητήριο των γενεών, όπου βρίσκονται θαμμένες εξέχουσες προσωπικότητες της πολωνικής ιστορίας. Στην Κρακοβία.
Εικόνες και αγάλματα από τις περίτεχνες ταπισερί- εκθέματα του περίφημου ναού- μουσείου αφυπνίζονται για μία μόνο νύχτα κάθε χρόνο, τη νύχτα της Ανάστασης και ζωντανεύουν μπροστά μας, στο «Θέατρο Θησείον- Eνα Θέατρο για τις Τέχνες», από τις 8 Απριλίου.
Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός με τη νέα του παραγωγή, το «Ακρόπολις Reconstruction», βασισμένη στο έργο του Στανίσλαβ Βισπιάνσκι (και την παράσταση του Γιέρζι Γκροτόφσκι) μας προσκαλεί σε επίσκεψη σ’ ένα μουσείο και μας εισάγει σε έναν κόσμο φαντασιακό και ολίγον μεταφυσικό.
Βασικό στοιχείο αυτού του κόσμου το νερό. Γι’ αυτό και το πάτωμα της αίθουσας έχει υπερυψωθεί και στο κέντρο της σκηνής έχει σκαφτεί μια «δεξαμενή», μια «θερμή πηγή» με υδρατμούς μέσα και γύρω από την οποία λαμβάνει χώρα η δράση. Εκατέρωθεν αυτής της «δεξαμενής» κάθονται οι θεατές.
Οι εφτά ηθοποιοί αναδύονται μέσα από το νερό, διολισθαίνουν από τις περίτεχνες ταπισερί, ως άγγελοι, μνημεία, πρόσωπα της ιουδαϊκής ιστορίας, ήρωες της Τροίας για να ζήσουν μια άλλη περιπέτεια. Και συχνά επιστρέφουν σε αυτό, ως ένας ποταμός της Λήθης.
Στην πρώτη πράξη, ως ένα ξύπνημα στη ζωή, «αφυπνισμένα αγάλματα αγγέλων ανιχνεύουν την ενέργεια και τη μαγεία της επιθυμίας. Ελκονται το ένα από το άλλο, αγγίζονται και αναγνωρίζουν τα σώματα μέσω συναισθημάτων και ενστίκτων, οι άγγελοι ως μια ιστορική και αλληγορική εμπειρία αυτού που είναι το πιο δύσκολο: η επαφή με τον Αλλον», υπογραμμίζει ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, υπεύθυνος, εκτός από τη σκηνοθεσία, και για τη δραματουργική επεξεργασία.
Στη δεύτερη πράξη, το «Ιουδαϊκό Στάσιμο» με εικόνες από την Παλαιά Διαθήκη, οι ηθοποιοί αναβιώνουν στιγμιότυπα από ένα πραγματικό γεγονός, από το «ιστορικό μνημείο» της φημισμένης παράστασης «Ακρόπολις» (1962), σε σκηνοθεσία Γιέρζι Γκροτόφσκι και συνομιλούν με το προβαλλόμενο αρχειακό υλικό της, επισύροντας μνήμες από την ιδιαίτερη ματιά του Πολωνού σκηνοθέτη που αντιμετώπισε τους εύθραυστους ήρωες του Βισπιάνσκι ως έγκλειστους του Αουσβιτς.
Στην τρίτη πράξη, στη «Ραψωδία της Τροίας», η πολεμοχαρής μυθολογία της Ιλιάδας ιδωμένη όμως από την πλευρά των έγκλειστων -πριν από το δικό τους ολοκαύτωμα- Τρώων και οι σαρκωμένες φιγούρες του Πρίαμου, της Εκάβης, του Εκτορα και της Ανδρομάχης, του Πάρη, της Ελένης και της Κασσάνδρας κυριαρχούνται συθέμελα από την ακατάλυτη δύναμη του τραγουδιού, που εγκαταλείπει τους θεατές -όλους εμάς, επισκέπτες αυτού του παράδοξου μουσείου- στην υπόσχεση μιας Ανοιξης.
«Ο όρος «reconstruction» -εκτός από μηχανισμός λειτουργίας της Μνήμης μέσω της ανα-σύστασης-, συνδέεται με το όραμα του Βισπιάνσκι για την «ανα-κατασκευή» του καθεδρικού ναού της Βαβέλ» εξηγεί ο Μαρμαρινός.
Το 1904, που ο αυστριακός στρατός εκκενώνει το κάστρο της Βαβέλ στην Κρακοβία, ο Βισπιάνσκι οραματίζεται τη μετατροπή του λόφου σε πολιτικό, θρησκευτικό και πολιτιστικό κέντρο και σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα Στανίσλαβ Εκιέλσκι ετοιμάζει την πιο ασυνήθιστη πρότασή του, την «Ακρόπολη. Σχέδιο για την ανακατασκευή της Βαβέλ», ώστε να προσδώσει σε αυτόν μια χροιά ιστορικότητας, ανάλογη με αυτήν που σηματοδοτεί η Ακρόπολη για τους Ελληνες.
Τη μετάφραση υπογράφει ο Δημήτρης Χουλιαράκης, τη μουσική ο Δημήτρης Καμαρωτός, τα σκηνικά ο Αντώνης Δαγκλίδης και τα κοστούμια η Ντόρα Λελούδα. Παίζουν: Θ. Τζήμου, Κ. Αβαρικιώτης, Αγγ. Δημητρακοπούλου, Λ. Φιλίππου, Τ. Πίττα, Γ. Κριθάρας, Γ. Χριστοδούλου.
Ο επίλογος
«Μητέρα, ω μητέρα, ένα πουλάκι στη χούφτα μου να σπαρταράει, άκου! Η καρδιά του ανθρώπου!» ακούγεται στον επίλογο του έργου «Ακρόπολις Reconstruction».
Πηγη:ethnos.gr
0 σχόλια: