Ένας δωρεάν οδηγός για πανάκριβες απολαύσεις.
Γιατί η ζωή είναι μία και ποιος κάθεται να περιμένει την μετεμψύχωση.
41. Να μπω στο μυαλό του Γούντυ Άλλεν και να φιλοξενηθώ εκεί μέσα για κανένα μήνα. All inclusive.
42. Nα μάθω να παίζω σαξόφωνο όπως ο Stan Getz αλλά να μοιάζω του Chet Baker στα νιάτα του. Μετά να συνθέσω κάτι αντίστοιχο του my funny Valentine και να γίνω τριπλά πλατινένιος από τα χτυπήματα στο youtube. Piece of cake.
43. Nα τρέξω τα 100 μέτρα κάτω από 9 δευτερόλεπτα. Και να κάνω το 0-100 km/h σε 2,5 δευτερόλεπτα. Εναλλάξ. Τώρα το καταφέρνω με τη σκέψη μου, ελπίζω να πείσω τα πόδια μου και το γκάζι να συνεργαστούν κάποια στιγμή, χωρίς να πάρω κλήση για wishful thinking.
44. Να ανοίγω τη ντουλάπα και να βλέπω πως τα καθαρά άσπρα μου πουκάμισα είναι πάντα εκεί, έχοντας μιαν ιστορία να μου διηγηθεί το καθένα. Ποτέ να μη βαριέμαι να ακούω ξανά και ξανά τις ίδιες ιστορίες για να μη τα απογοητεύσω. Άλλωστε δεν βρίσκεις εύκολα πουκάμισα που μιλάνε.
45. Να αφήσω πίσω πέντε-δέκα σημάδια πως «ήμουν εκεί μαζί σου κάποτε». Όπως σ’ εκείνη την τρυφερή αμερικανιά, το “P.S.I LOVE YOU”. Για να χαμογελάει όταν θυμάται και να χαμογελάω κι εγώ από κει που θα ‘μαι.
46. Nα βρω πού πουλάνε Συμβόλαια «εγγυημένα αξιοπρεπούς» αναχώρησης από τη ζωή. Θαρρώ πως αυτή θα είναι και η σημαντικότερη αγορά που θα ‘χω κάνει στη ζωή μου.
47. Να βρίσω, να φωνάξω, να πετάξω κάτι, να φάω ξύλο , να ματώσω , να τρέξω , να δαγκώσω , αν νιώσω να μου κλέβουν κάτι που δεν τους ανήκει. Κι αν αντί για «μου» είναι «μας», ακόμη καλύτερα, διπλά περήφανος.
48. Να φτάσω ογδόντα, έστω εβδομήντα, εξηνταοκτώ και τελευταία προσφορά, και να καθίσω σ’ένα μπαλκόνι απέναντι από τη θάλασσα αργά το απόγευμα φορώντας την ίδια χακί βερμούδα και το ίδιο μαύρο τι-σερτ που φορούσα έναν αρχαίο Αύγουστο. Εντάξει, στην καλύτερη των περιπτώσεων θα μοιάζω σαν νεόπτωχος Armani αλλά θα με συγχωρέσω για το στυλιστικό ατόπημα. Για Μηχανή του Χρόνου τα χρειάζομαι τα παλιόρουχα, όχι για εξώφυλλο στο Oldman’s Bazaar.
49. Nα ακούσω το Vuelvo al sur σε μια ήσυχη γωνιά στο Buenos Aires. Από bandoneon, από κασετόφωνο, από ραδιόφωνο, από μια ξεχασμένη τηλεόραση, μέσα από ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο, ούτε που με νοιάζει. Να το ακούσω θέλω. Και κει που λέει «dignidad» να τραγουδάω φάλτσα κι εγώ μαζί, σαν αλαφροΐσκιωτος.
50. To 49 , με live τον Astor Piazzolla. Ι see dead people.
51. Nα πατήσω stop στο ασανσέρ, να κολλήσω πάνω της και να εύχομαι να ξαναλειτουργήσει όταν το πάρουμε -θέλοντας και μη- απόφαση πως όντως στα είκοσι είναι αλλιώς εκεί μέσα. Κλισέ του κερατά αλλά τόσο σινεμά έχω δει, να μη κάνω μια ρημάδα απόσβεση;
52. Να νιώσω το σώμα μου να ελαφραίνει κάνοντας τούμπες στον αέρα, μια, δυο, τρεις, πέντε. Zero Gravity. Όσες οικονομίες κι αν κάνω, δύσκολο όσο οι Ρώσοι δεν κατεβάζουν τις τιμές (πάντως κάνω συνέχεια πρόβες στον ύπνο μου , άσχετα αν ξυπνάω πιο βαρύς κι από το μπαμπά του Ντάμπο)
53. Να ζητήσω «συγγνώμη» από όσους έβλαψα, πίκρανα ή στενοχώρησα κοιτώντας τους στα μάτια. Και να είμαι έτοιμος να αποδεχτώ το «όχι».
54. Να κάνω τη διαδρομή του Υπερσιβηρικού one way. Σε ένα βαγόνι χωρίς συνταξιδώτες. Με ελεγκτή την Αline Morais, απρεπώς ενδεδυμένη. Την Bodianova θα την κρατήσω για την κρουαζιέρα στον Αμαζόνιο, εντελώς μα εντελώς ανάποδος άνθρωπος.
55. Να γίνω αρχισυντάκτης στη Vogue. Όποια να ‘ναι, τη γαλλική , την αμερικάνικη…Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τους στρέιτ άντρες που βάλαν στόχο ζωής να γίνουν αρχισυντάκτες στο Fortune ή στο National Geographic. Bλαμμένοι.
56. Nα βρω πού πουλάνε Συμβόλαια «εγγυημένα αξιοπρεπούς» αναχώρησης από τη ζωή. Θαρρώ πως αυτή θα είναι και η σημαντικότερη αγορά που θα ‘χω κάνει στη ζωή μου.
57. Να μη βρεθώ ποτέ αντιμέτωπος με τα ψέματα που έχω πει. Ξέρω ότι δεν έβλαψαν κανέναν αλλά εμένα θα με ξεσκίσουν.
58. Να βρω και να βάλω στην άκρη ένα ανταλλακτικό συκώτι και ένα τεχνητό πάγκρεας για να πάψουν επιτέλους να με καταπίνουν ζωντανό οι τύψεις όταν πίνω.
59. Να ανακαλύψω χρηματοδότη για να γυρίσω σε ένα ταινιάκι 10 λεπτών τα «10 καλύτερα τσιγάρα στον κόσμο». Σαράντα χιλιάρικα φτάνουν , αν διαβάζει κανείς άγιος άνθρωπος.
60. Να γίνω φίλος μαζί μου. Τρομαχτικά δύσκολο, ειδικά αν σκεφτείς πως αυτά που πληκτρολογώ εγώ εδώ, αυτός τα σβήνει και γράφει τα δικά του. Έτσι όπως πάμε θα τελειώσουμε κατά τον Δεκαπενταύγουστο.
πηγη:men24.gr
0 σχόλια: