Το μεγαλύτερο ψέμα που μας έχουν πει ποτέ και δυστυχώς το αναπαράγουμε και με σοφό ύφος τύπου «έχω ζήσει 300 χρόνια πάνω στη Γη και ξέρω ακριβώς για τι πράγμα μιλάω» είναι ότι η σχέση πρέπει να ρέει, αλλιώς υπάρχει πρόβλημα. Ναι. Πόσες φορές δεν έχεις αναπαραγάγει αυτήν την τεράστια βλακεία, νομίζοντας πως λες την σοφία του αιώνα και μάλιστα, συμβούλεψες τόσους και τόσους ανάλογα.
Σε μπέρδεψα; Θα μου πεις «μα οι σχέσεις δεν πρέπει να είναι απρόσκοπτες; Και εύκολες; Και να μην έχουν προβλήματα;» Όχι φυσικά. Πού ακούστηκε ζωή χωρίς δυσκολίες και χωρίς προβλήματα; Οι σχέσεις είναι ζωντανοί οργανισμοί, αποτελούνται από ζωντανούς ανθρώπους που ζούνε κάθε μέρα, κάθε δευτερόλεπτο, μία ξεχωριστή εμπειρία και έπειτα, οι ίδιοι άνθρωποι συνευρίσκονται και ενώνονται για να μετουσιώσουν αυτήν την εμπειρία σε κοινή. Και τότε, συνομιλούν δύο γλώσσες, δύο αντιλήψεις, δύο καρδιές και συχνά, δύο τραύματα.
Και τότε, τι γίνεται;
Η απάντηση είναι να πεις πως δεν κυλάει και να το ονομάσεις λάθος; Όχι. Το αντίθετο ακριβώς. Δεν υποστηρίζω σε καμία περίπτωση, να βαφτίσουμε το δυσλειτουργικό υγιές και να τα βάψουμε όλα ροζ. Αυτό όμως που είναι πραγματικά ροζ είναι να νομίζουμε πως τα πράγματα κυλάνε από μόνα τους, με έναν μαγικό τρόπο και απλώς συμβαίνουν. Όπως, έχω υποστηρίξει σε παλαιότερο άρθρο, τα πράγματα δεν συμβαίνουν, τα κάνουμε εμείς να συμβαίνουν. Τις περισσότερες φορές. Και οι σχέσεις που δημιουργούμε είναι τουλάχιστον ευθύνη μας.
Έτσι, όταν δημιουργούνται προβλήματα, θέματα, διαφωνίες ή διάφορα ζητήματα, οφείλουμε να αναρωτηθούμε τη ευθύνη μας και να τα επιλύσουμε. Να φέρουμε την προσωπική εμπειρία κάτω από το πρίσμα της κοινής εμπειρίας και να δημιουργήσουμε, όπου δεν υπάρχει, τον κοινό τόπο για να συναντηθούμε. Και αυτό θέλει πολλή, πολλή δουλειά και από τους δύο. Και τίποτα σε αυτήν την διαδικασία δεν θυμίζει απλή και γάργαρη ροή που τόσο μας αρέσει να νομίζουμε πως είναι το υγιές σχετίζεσθαι.
Πρόκειται για άλλη μία κατασκευασμένη πεποίθηση της γενικότερης κοινωνικής ευκολίας που διάγουμε τα τελευταία χρόνια που ονοματίζει κάθε τι εύκολο καλό και κάθε τι δύσκολο κακό. Σίγουρα, χρειάζεται να έχουμε την πνευματική και την ψυχική διαύγεια να ξεχωρίσουμε τις κακές σχέσεις και πότε αυτές δεν πρέπει να προχωρήσουν. Σε καμία περίπτωση όμως, δεν θα έπρεπε να μπερδέψουμε μία ακατάλληλη σχέση με μία σχέση, η οποία απαιτεί την ενασχόλησή μας, την κατανόησή μας και τελικά, την παρουσία μας.
Η ροή στη σχέση έρχεται μέσα από προσπάθεια κοινή, δουλειά και τεράστια ανάληψη ευθύνης των λόγων και των πράξεών μας. Δεν είναι προϊόν μιας αυτονόητης διαδικασίας που προκύπτει χωρίς κόπο. Για να την κάνουμε εμείς ένα αφόρητο κλισέ που ξεπετάμε δεξιά και αριστερά, όταν ποτέ δεν αναρωτηθήκαμε τι ακριβώς σημαίνει αυτό που λέμε με τόση ευκολία «να ρέει η σχέση».
Άραγε, πώς μοιάζει μία σχέση που ρέει;
Μήπως τελικά πρόκειται για ένα μύθευμα, όπου δεν έχει αμφισβητηθεί τίποτα και άρα δεν υπάρχει τίποτα πραγματικό; Ή μήπως μία σχέση που ρέει μοιάζει με ένα φυσικό ρυάκι που σε κάποια σημεία έχουν κολλήσει διάφορα εμπόδια, όπως σωρευμένα βότσαλα ή φύλλα και χρειάζεται μία λογική μετακίνηση αυτών, μέσω της επικοινωνίας, της αγάπης, της κατανόησης και του αλληλοσεβασμού; Και φυσικά,
ως ρυάκι, ως ζωντανό φαινόμενο δηλαδή, μπορεί παρακάτω να συναντήσει κάποιο άλλο φυσικό εμπόδιο και τότε, τα συμβαλλόμενα μέρη θα χρειαστεί να ξαναενώσουν τις δεξιότητές τους και να το διαχειριστούν μαζί. Ναι, λοιπόν, στην ροή, όχι όμως στην ευκολία να προκύπτει αυτή, χωρίς προσωπικό μόχθο.
0 σχόλια: