Μία παραδοσιακή δύναμη του παγκόσμιου ποδοσφαίρου με εκατομμύρια θαυμαστές, όχι αποκλειστικά Ιταλούς, βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Η κάτοχος τεσσάρων παγκοσμίων κυπέλλων, Ιταλία, απέτυχε την περασμένη Τρίτη να προκριθεί σε τρίτο διαδοχικό Μουντιάλ και κανείς στη μεσογειακή χώρα των 60 εκατομμυρίων κατοίκων δεν ξέρει την έξοδο από το αδιέξοδο, εκτός αν αυτή περιορίζεται στην καρατόμηση του παγκόσμιου πρωταθλητή του 2006 ομοσπονδιακού τεχνικού, Τζενάρο Γκατούζο, ή του προέδρου της ιταλικής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου, Γκαμπριέλε Γκραβίνα. Μακάρι η Ανάσταση του ιταλικού ποδοσφαίρου να ερχόταν τόσο σύντομα από τη Σταύρωση του, αλλά θα χρειαστούν πολλά περισσότερα.
Το φιάσκο της Ζένιτσα
Ο τρίτος κατά σειρά αποκλεισμός της Σκουάντρα Ατζούρα από τη λαμπρότερη σκηνή του ποδοσφαίρου είχε όλα τα στοιχεία του φιάσκου. Στο «χωράφι» της Ζένιτσα, απέναντι σε μία ομάδα με λίγο ταλέντο, τη Βοσνία του 40χρονου Τζέκο, να παλεύει άσκοπα με δέκα παίκτες από τα τέλη του πρώτου ημιχρόνου, να τρώει φάσεις τη μία μετά την άλλη και στη διαδικασία των πέναλτι να τρέμει και να φεύγει με σκυμμένο το κεφάλι, γνωρίζοντας τι την περιμένει πίσω στην πατρίδα. Η Βοσνία είχε τσαγανό και θα βρεθεί στη μεγάλη σκηνή, η Ιταλία δεν βρήκε χώρο σε Μουντιάλ 48 ομάδων.
Η τελευταία φορά που η Ιταλία χαμογέλασε σε Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν στην άνευ αντικειμένου νίκη επί της Αγγλίας, στον όμιλο, το 2014. Τελευταία φορά που βρέθηκε σε νοκ άουτ φάση ήταν στον τελικό με τη Γαλλία το 2006, στην κουτουλιά του Ζιντάν, στον θρίαμβο της γρανιτένιας άμυνας του Μαρσέλο Λίπι, στην τέταρτη και τελευταία κατάκτησή της. Η επόμενη φορά που οι Ατζούρι ελπίζουν να βρεθούν σε αντίστοιχη φάση είναι το 2030 και αν θέλουν πράγματι να το ζήσουν, θα πρέπει να βάλουν το ιταλικό ποδόσφαιρο στο προσκήνιο, να ξεριζώσουν παθογένειες ετών, να καταστρώσουν ένα μακρόχρονο πλάνο και να το εφαρμόσουν με κάθε κόστος.
Η προαναγγελθείσα καταστροφή
Θρύλοι του ιταλικού ποδοσφαίρου είχαν προβλέψει το δυσοίωνο μέλλον αλλά δεν τους άκουγε κανείς. Μετά το καταστροφικό Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, τότε που η παγκόσμια πρωταθλήτρια Ιταλία είχε τερματίσει τελευταία σε όμιλο με Παραγουάη, Νέα Ζηλανδία και Σλοβακία, ο Τζιανλουίτζι Μπουφόν είχε τολμηρά δηλώσει ότι «Σε λίγο καιρό θα πανηγυρίζουμε μόνο και μόνο επειδή προκριθήκαμε σε τελική φάση Μουντιάλ. Δεν συζητώ να το κατακτήσουμε». Πέντε χρόνια αργότερα και μετά από μία νέα παταγώδη αποτυχία, ο Αντόνιο Κόντε, ο οποίος διετέλεσε ομοσπονδιακός τεχνικός της Ιταλίας για δύο χρόνια, είχε ζητήσει από τους ιταλικούς συλλόγους να ενδιαφερθούν περισσότερο για τη στελέχωση της εθνικής ομάδας.
Φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Σήμερα, ο θρυλικός τερματοφύλακας, Μπουφόν, αποχωρεί από γενικός αρχηγός της εθνικής Ιταλίας και ο Κόντε είναι μεταξύ των υποψηφίων για την «ηλεκτρική καρέκλα» του ομοσπονδιακού τεχνικού. O tempora, o mores! Οι Ιταλοί βρίσκονται στη σουρεαλιστική κατάσταση να πανηγυρίζουν για τις επιτυχίες του κορυφαίου τενίστα τους, Γιάνικ Σίνερ και για το νέο αίμα της Φόρμουλα 1, Αντρέα Αντονέλι. Πιο πολλές επιτυχίες έχει, τη σύγχρονη εποχή, η εθνική ομάδα κρίκετ. Η εθνική ομάδα ράγκμπι νίκησε τους Άγγλους για πρώτη φορά. Το ιταλικό μπέιζμπολ έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου με νίκες σε βάρος ΗΠΑ και Μεξικό.
Τα κάστρα πέφτουν από μέσα
Ακόμη και το ευχάριστο διάλειμμα της κατάκτησης του Euro 2020, στο Γουέμπλεϊ, δεν στάθηκε ικανό να τονώσει το ιταλικό φρόνημα και να ενεργοποιήσει ένα σχέδιο αναδόμησης, παρά το γεγονός ότι οι άλλες παραδοσιακές ευρωπαϊκές δυνάμεις, Ισπανία, Γαλλία, Γερμανία, ακόμη και η «καταραμένη» Αγγλία, δουλεύουν ασταμάτητα για τη διάκριση. Τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης αποκαλύπτουν ότι η διοίκηση του ιταλικού ποδοσφαίρου δεν έβρισκε ημερομηνίες να προσφέρει στον Τζενάρο Γκατούζο, προκειμένου να οργανώσει προπονητικά τουρνουά για την αυστηρή επιλογή παικτών από μία ρηχή -έτσι κι αλλιώς- δεξαμενή για τα κρίσιμα παιχνίδια που πλησίαζαν. Λένε, μάλιστα, ότι ο 48χρονος υπερπρωταθλητής προσπαθούσε να «ψαρέψει» νέο ποδοσφαιρικό αίμα σε δείπνα αριστερά-δεξιά.
Ανέκαθεν, το ιταλικό ποδ
όσφαιρο πυροβολούσε τα πόδια του. Ο τελευταίος των μεγάλων της ιταλικής σχολής, ο Αντρέα Πίρλο, που μαζί με τους Καναβάρο και Μπουφόν σήκωσαν το τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιταλίας, δεν είχε βρει τη θέση του στη Σκουάντρα Ατζούρα μέχρι τα 23 του. Όταν δίπλα του οι Τσάβι, Βιεϊρά, Ζέεντορφ, Σβάινστάιγκερ, Τζέραρντ και άλλοι φορούσαν το εθνόσημο από τα 19 τους. Εξάλλου, αυτός που διέγνωσε ότι ο Πίρλο θα γινόταν ο επόμενος πλεϊμέικερ της χώρας ήταν ο βετεράνος προπονητής της Μπρέσια, Κάρλο Ματσόνε. Μία πατρική φιγούρα που αναγέννησε τον Ρομπέρτο Μπάτζιο και ενσωμάτωσε τον Πεπ Γκουαρδιόλα στο σκληρό calcio. Αναρωτιέσαι…Πού θα ήταν ο Πίρλο χωρίς τον Ματσόνε; Η απάντηση έρχεται εύκολα από τον τρόπο που διαχειρίζεται σήμερα το ιταλικό ποδόσφαιρο τα παιδιά του, παρά τις επιτυχίες των μικρών εθνικών ομάδων.Ταλέντο που χάνεται
Σε σχεδόν ίδια ηλικία οι νεαροί ποδοσφαιριστές Ρετζιάνι, Ινάσιο και Μανέ μετανάστευσαν στο Ντόρτμουντ για να πάρουν την πρώτη ευκαιρία τους σε πρώτη ομάδα, στην Μπορούσια. Οι Χάσα, Τσερόλι και Λιμπεράλι που έμειναν εντός συνόρων βρίσκονται τώρα στη Serie B. Ο επιθετικός μέσος της Νάπολι, Αντόνιο Βεργκάρα, με χρηματιστηριακή αξία 15 εκατομμυρίων ευρώ, έψαχνε για χρόνια την πρώτη του ευκαιρία στους Παρτενοπέι και τη βρήκε επιτέλους το 2026, μετά από περιπλάνηση στη δεύτερη και τρίτη κατηγορία της Ιταλίας. Αν δεν τραυματιζόταν σοβαρά, ίσως να ενίσχυε την προσπάθεια της εθνικής ομάδας του, έχοντας συμπληρώσει τα 23 του, όπως κάποτε ο Πίρλο. Οι μεγάλες δυνάμεις του ιταλικού ποδοσφαίρου επενδύουν, εδώ και πολλά χρόνια, σε εισαγόμενους ποδοσφαιριστές, πολλοί εκ των οποίων αμφιβόλου αξίας. Ωστόσο, κάποτε, το ιταλικό ποδόσφαιρο ήταν υπαρκτό ευρωπαϊκά.
Σήμερα που είναι σε συλλογικό επίπεδο; Η Αταλάντα αποκλείστηκε από τους 16 του Champions League με συνολικό σκορ 10-2 από την Μπάγερν. Η περυσινή φιναλίστ Ίντερ έγινε το σπουδαιότερο παράσημο της Μπόντο Γκλιμτ, στα εφετινά πλέι οφ. Η Γιουβέντους αποκλείστηκε από τη Γαλατασαράι δεχόμενη πέντε γκολ στην Τουρκία. Η Νάπολι δεν έφτασε καν ως εδώ. Τερμάτισε 30ή στις 36 συμμετέχουσες της League Phase. Όσο για την άλλοτε κραταιά Μίλαν; Ας σεβαστούμε την ευρωπαϊκή ιστορία της.
Από την αυγή της νέας χιλιετίας η Ιταλία είχε φτάσει σε τέσσερις τελικούς και είχε κατακτήσει έναν παγκόσμιο και έναν ευρωπαϊκό τίτλο, επίδοση αντίστοιχη της Γαλλίας και υποδεέστερη μονάχα της απίθανης Ισπανίας. Μπορείς να συγκρίνεις σήμερα το επίπεδο αυτών των εθνικών ομάδων; Ούτε κατά διάνοια. Θυμίζει, έστω σε κάτι, η εθνική Ιταλίας, το ποδοσφαιρικό μοντέλο εκείνο που την έκανε σπουδαία και της χάρισε εκατομμύρια θαυμαστές; Κι αν το ιταλικό ποδόσφαιρο θέλησε να μιμηθεί το ισπανικό μοντέλο, όπως άλλωστε έκαναν όλες οι μεγάλες ευρωπαϊκές σχολές, τι κατάφερε σε σχέση με τον ανταγωνισμό; Μάλλον τίποτα!
Αναζήτηση στα τυφλά
Οι Ιταλοί λατρεύουν πλέον να μισούν την εθνική τους, οι ιταλικοί σύλλογοι λατρεύουν τη στελέχωσή τους από τους... Σελεμάκερς αυτού του κόσμου και στέλνουν τα δικά τους παιδιά να «ψηθούν» κάπου αλλού. Μία ματιά στην αρχική ενδεκάδα της Ιταλίας στο φιάσκο με τη Βοσνία είναι αρκετή. Η εντυπωσιακή εφέτος Κόμο του Σεσκ Φάμπρεγας έχει δύο, όλους κι όλους, Ιταλούς στο ρόστερ της. Έναν τερματοφύλακα με μηδέν συμμετοχές και έναν σέντερ μπακ με 13 λεπτά σε 30 αγώνες! Τουλάχιστον εμπιστεύτηκαν τον Τάσο Δουβίκα.
Ο μέχρι πρότινος ισχυρός πρόεδρος της ιταλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, Γκαμπριέλε Γκραβίνα, περιέγραφε το σχέδιο της αναγέννησης του ιταλικού ποδοσφαίρου ως επαναστατικό. Τόνιζε ότι τους καρπούς της δουλειάς του θα τους απολαύσουν οι Ιταλοί «σήμερα και όχι αύριο». Είχε δίπλα του πολλούς από τους «ήρωες» του 2006… Γκατούζο, Μπουφόν, Ζαμπρότα, Περότα. Τον άλλοτε ομοσπονδιακό τεχνικό, Τσέζαρε Πραντέλι, τον «ισόβιο» και πρωταθλητή Ευρώπης προπονητή των μικρών εθνικών ομάδων της Ιταλίας, Μαουρίσιο Βισίντι. Όλοι τους είναι πλέον τα πρόσωπα μιας ακόμη ιταλικής καταστροφής, ενός ποδοσφαίρου που φέρει πολλές ομοιότητες με την πανίσχυρη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η οποία κατέρρευσε περισσότερο λόγω των δικών της εσωτερικών παθογενειών, παρά από έναν πανίσχυρο εχθρό στα σύνορα της.
0 σχόλια: