Η Ημέρα της Γυναίκας δεν χρειάζεται θόρυβο. Χρειάζεται μια παύση. Μια στιγμή για να ακουστεί ό,τι τόσα χρόνια έμενε μέσα. Η κούραση που δεν φαινόταν. Η δύναμη που θεωρήθηκε δεδομένη. Η καρδιά που έμαθε να αντέχει, ακόμη κι όταν δεν είχε άλλο.
Η γυναίκα συχνά μεγαλώνει μαθαίνοντας να φροντίζει τους άλλους πριν από τον εαυτό της. Να είναι αρκετή για όλους. Να προχωρά, ακόμη κι όταν κάτι μέσα της ζητά απλώς να σταματήσει. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβει, απομακρύνεται από τις δικές της ανάγκες. Χρειάζεται χώρο. Χώρο για να ακουστεί η καρδιά που κουράστηκε, που άντεξε, που αγάπησε περισσότερο απ’ όσο άντεχε.
Ίσως η μέρα της γυναίκας λοιπόν, να είναι η μέρα που μας υπενθυμίζει να αφήσουμε κάτω τα βάρη. Να σταματήσουμε να αποδεικνύουμε. Να μη χρειάζεται να είμαστε δυνατές, ικανές, χαμογελαστές. Να είμαστε απλώς αληθινές.
Κάθε γυναίκα κουβαλά μέσα της ιστορίες που δεν ειπώθηκαν. Ρόλους που φόρεσε για να αγαπηθεί. Σιωπές που έμαθε να αντέχει. Και μέσα σε όλα αυτά, κάπου έχασε τον εαυτό της. Όχι γιατί δεν προσπάθησε αρκετά, αλλά γιατί προσπάθησε πάρα πολύ.
Η θεραπεία ξεκινά συχνά εκεί που μια γυναίκα επιτρέπει στον εαυτό της να κουραστεί. Να πονέσει. Να μη ξέρει. Να ζητήσει. Να μη χρειάζεται να τα κάνει όλα μόνη της. Δεν είναι αδυναμία να χρειάζεσαι στήριξη. Είναι ανθρώπινο. Και είναι πράξη αγάπης προς τον εαυτό σου.
Ας γίνει αυτή η μέρα μια υπενθύμιση πως δεν χρειάζεται να σώσουμε κανέναν για να αξίζουμε. Αξίζουμε επειδή υπάρχουμε. Επειδή νιώθουμε. Επειδή συνεχίζουμε, ακόμη κι όταν φοβόμαστε.
Λιγνού Θέκλα – Εκπ. Συστημική Οικογενειακή Θεραπεύτρια, Εκπαιδευτικός
0 σχόλια: