Υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν στη ζωή μας σαν άνοιξη. Φέρνουν φως, υπόσχεση, ελπίδα. Και υπάρχουν κι εκείνοι που έρχονται σαν καταιγίδα· ανατρέπουν όσα θεωρούσαμε σταθερά, ξεγυμνώνουν φόβους, μας αναγκάζουν να κοιτάξουμε μέσα μας. Μα και οι δύο, με διαφορετικό τρόπο, μας αλλάζουν.
Ο Καρλ Γιουνγκ μίλησε για τη συγχρονικότητα — για εκείνες τις «συμπτώσεις» που μοιάζουν πολύ ουσιαστικές για να είναι τυχαίες. Εκείνες τις στιγμές που συναντάς έναν άνθρωπο και έχεις την αίσθηση ότι τον γνωρίζεις από πάντα. Που οι λέξεις του καθρεφτίζουν τις σκέψεις σου. Που οι δρόμοι σας διασταυρώνονται ξανά και ξανά, σαν να σας τραβά ένα αόρατο νήμα.
Κάποιοι άνθρωποι έρχονται για έναν λόγο. Σε βρίσκουν όταν δεν ήξερες καν ότι είχες ανάγκη να βρεθείς. Σου κρατούν το χέρι σε μια δύσκολη στροφή, σου δείχνουν μια αλήθεια που δεν τολμούσες να δεις. Και ύστερα, όταν το μάθημα ολοκληρωθεί, απομακρύνονται ήσυχα. Όχι γιατί απέτυχε η σχέση, αλλά γιατί εκπλήρωσε τον σκοπό της.
Άλλοι εμφανίζονται για μια εποχή. Είναι εκείνες οι έντονες, σχεδόν μοιραίες συναντήσεις. Οι σχέσεις που μοιάζουν να καίνε. Που σε ταρακουνούν, σε βγάζουν από τη βολή σου, σε φέρνουν αντιμέτωπο με το πάθος, τον φόβο, την αλήθεια σου. Δεν έρχονται για να μείνουν. Έρχονται για να σε αφυπνίσουν.
Και ύστερα, υπάρχουν εκείνοι οι σπάνιοι άνθρωποι που έρχονται για μια ζωή. Δεν έχουν δράμα, δεν έχουν θύελλες. Έχουν γαλήνη. Έχουν σιωπές που δεν βαραίνουν και χαμόγελα που δεν εξηγούνται. Μαζί τους νιώθεις σπίτι. Σε βοηθούν να γίνεις καλύτερος, χωρίς να σου ζητούν να αλλάξεις.
Ίσως το μυστικό να είναι να μη βιαζόμαστε να κρατήσουμε ό,τι δεν προορίζεται να μείνει. Να μην πιέζουμε τις σχέσεις να πάρουν μορφή που δεν τους ανήκει. Ό,τι είναι να μείνει, θα ριζώσει. Ό,τι είναι να φύγει, θα μας έχει ήδη διδάξει.
Τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία. Κάθε άνθρωπος είναι ένας καθρέφτης, ένα μήνυμα, μια υπενθύμιση. Και κάθε συνάντηση, όσο μικρή ή όσο μεγάλη, μας φέρνει ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά είμαστε.
0 σχόλια: