Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2026

Αντιδραστική κατάθλιψη: όταν το σχέδιο ζωής καταρρέει

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν λένε «έχω κατάθλιψη». Λένε: «Δεν ήμουν έτσι πάντα». «Κάτι συνέβη… και μετά δεν ήξερα πώς να συνεχίσω».

Συχνά, αυτή η φράση είναι η αρχή μιας ιστορίας αντιδραστικής κατάθλιψης. Όχι μιας κατάθλιψης που εμφανίζεται ανεξήγητα, αλλά μιας ψυχικής απάντησης σε ένα γεγονός που διατάραξε βαθιά την αίσθηση συνέχειας της ζωής.

Όταν η ζωή προχωρούσε “σωστά”

Από νωρίς είχε μάθει να είναι το καλό παιδί.

Η καλή μαθήτρια. Υπάκουη, συνεπής, προσαρμοστική. Έμαθε να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες, να μην ενοχλεί, να μην απογοητεύει. Να κινείται μέσα σε κουτάκια που έπρεπε να τσεκαρει συνεχώς.

Αυτή η στάση ζωής λειτούργησε για χρόνια. Της έδινε μια αίσθηση ασφάλειας, κατεύθυνσης, αξίας. Η ζωή προχωρούσε γραμμικά: σπουδές, σχέση, σχέδια για γάμο, παιδιά. Υπήρχε μια εσωτερική βεβαιότητα ότι «αν κάνω τα πράγματα σωστά, θα πάνε όλα καλά».

Το γεγονός που διέκοψε τη γραμμή

Ο χωρισμός δεν ήταν απλώς το τέλος μιας σχέσης. Ήταν η διάρρηξη ενός ολόκληρου νοήματος. Όχι μόνο «χάθηκε ένας άνθρωπος», αλλά χάθηκε και η εικόνα του μέλλοντος όπως είχε φανταστεί ότι θα είναι.

Και τότε, κάτι μέσα της μπλόκαρε.

Δεν υπήρχε επόμενο κουτάκι.

Δεν υπήρχε οδηγία για το «τι κάνεις όταν το σχέδιο καταρρέει».

Η θλίψη έγινε καθημερινότητα. Η ενέργεια μειώθηκε. Η χαρά αποσύρθηκε. Και μαζί της, αποσύρθηκε και η αίσθηση του εαυτού.

Η αντιδραστική κατάθλιψη ως ψυχική απάντηση

Η αντιδραστική κατάθλιψη εμφανίζεται συχνά μετά από γεγονότα ζωής που δεν πλήττουν μόνο το συναίσθημα, αλλά και την ταυτότητα. Όταν αυτό που συμβαίνει δεν μπορεί να ενσωματωθεί εύκολα στο ήδη υπάρχον εσωτερικό σχήμα.

Τα συμπτώματα είναι γνώριμα:

θλίψη, κόπωση, απόσυρση, δυσκολία συγκέντρωσης, διαταραχές ύπνου.

Όμως υπάρχει και κάτι ιδιαίτερο: ο πόνος έχει σαφή αιτία και ιστορία.

«Από τότε που συνέβη αυτό, δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος».

Κι όμως, μέσα στη δυσκολία, παραμένει συχνά η ικανότητα για συγκίνηση, για σύνδεση, για λόγο. Ο πόνος δεν είναι κενός· είναι γεμάτος νόημα.

Όταν το παρόν ξυπνά το παρελθόν

Στον θεραπευτικό χώρο, γίνεται συχνά φανερό ότι το τρέχον γεγονός δεν είναι μόνο του. Λειτουργεί ως καταλύτης. Αγγίζει παλιά σχήματα: την ανάγκη να είναι «καλή», τον φόβο της αποτυχίας, την πεποίθηση ότι η αξία εξαρτάται από το αν τα πράγματα εξελίσσονται όπως «πρέπει».

Η αντιδραστική κατάθλιψη, μέσα από ένα συνθετικό ψυχοθεραπευτικό πρίσμα, δεν αντιμετωπίζεται ως απλό σύμπτωμα, αλλά ως έκφραση μιας ψυχής που χρειάζεται να επανανοηματοδοτήσει τη ζωή της.

Ο θεραπευτικός χώρος ως τόπος ανασύνθεσης

Η θεραπεία δεν ζητά να βρεθεί γρήγορα νέο σχέδιο. Ζητά πρώτα να υπάρξει χώρος. Για το πένθος. Για τη σύγχυση. Για την απώλεια όχι μόνο του άλλου, αλλά και της προηγούμενης εκδοχής του εαυτού.

Σιγά σιγά, μέσα στη σχέση, αρχίζει να διαμορφώνεται κάτι διαφορετικό: η δυνατότητα να υπάρξει κανείς πέρα από ρόλους, προσδοκίες και κουτάκια. Όχι γραμμικά. Όχι τέλεια. Αλλά πιο αληθινά.

Η αντιδραστική κατάθλιψη δεν είναι αποτυχία. Συχνά είναι το σημείο όπου μια παλιά στρατηγική ζωής παύει να λειτουργεί. Και η ψυχή ζητά κάτι άλλο.

Όχι περισσότερη προσπάθεια.

Αλλά περισσότερη κατανόηση.

Και όταν αυτή βρεθεί, η κατάθλιψη μπορεί να γίνει όχι μόνο κάτι που περνά, αλλά μια διαδικασία βαθιάς επανασύνδεσης με τον εαυτό.

Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook και ακολούθησέ μας στο Instagram , στο Twitter και στο Bluesky γιατί με το https://trelogaidouri.blogspot.com/# θα βρεις ό,τι ψάχνεις!