Η 15η Φεβρουαρίου έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου της Παιδικής Ηλικίας. Δεν είναι μια εύκολη ημέρα. Δεν έχει ρομαντισμό ούτε γιορτινή διάθεση. Έχει όμως κάτι βαθύτερο. Έχει φως. Το φως των παιδιών που παλεύουν. Το φως των γονιών που στέκονται άγρυπνοι δίπλα τους. Το φως της ελπίδας που, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, δεν σβήνει.
Υπάρχουν δωμάτια νοσοκομείων που κρύβουν μέσα τους περισσότερη γενναιότητα απ’ όση χωρά ο κόσμος ολόκληρος. Μικρά κρεβάτια, ζωγραφιές στους τοίχους, παιχνίδια ακουμπισμένα πρόχειρα σε ένα κομοδίνο. Και εκεί, ένα παιδί που χαμογελά, ακόμη κι όταν κουράζεται. Που βρίσκει τη δύναμη να ζωγραφίσει, να γελάσει, να ονειρευτεί.
Ο καρκίνος στην παιδική ηλικία δεν είναι απλώς μια ιατρική διάγνωση. Είναι μια δοκιμασία για ολόκληρη την οικογένεια. Είναι οι ώρες αναμονής. Είναι οι αγωνίες που δεν λέγονται δυνατά. Είναι τα χέρια που σφίγγονται λίγο πιο δυνατά. Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή τη δυσκολία, γεννιέται κάτι συγκλονιστικό: η αντοχή. Η αλληλεγγύη. Η αγάπη που γίνεται ασπίδα.
Τα παιδιά αυτά δεν ζητούν οίκτο. Ζητούν κανονικότητα. Να συνεχίσουν το σχολείο τους, να δουν τους φίλους τους, να παίξουν. Θέλουν να ονειρεύονται το μέλλον – όπως κάθε παιδί. Και κάθε φορά που ένα παιδί βγαίνει νικητής από αυτή τη μάχη, ο κόσμος γίνεται λίγο καλύτερος. Λίγο πιο φωτεινός.
Η 15η Φεβρουαρίου είναι ημέρα ενημέρωσης, αλλά είναι και ημέρα υπόσχεσης. Υπόσχεσης ότι η κοινωνία δεν θα γυρίσει το βλέμμα αλλού. Ότι η έρευνα θα συνεχίσει. Ότι τα νοσοκομεία θα στηριχθούν. Ότι οι οικογένειες δεν θα μείνουν μόνες. Είναι ημέρα που μας καλεί να σταθούμε δίπλα σε αυτούς τους μικρούς ήρωες — όχι με λύπη, αλλά με σεβασμό.
Γιατί αν υπάρχει κάτι που μας διδάσκουν αυτά τα παιδιά, είναι ότι η ζωή, όσο εύθραυστη κι αν μοιάζει, έχει τεράστια δύναμη. Ότι το χαμόγελο μπορεί να ανθίσει ακόμη και μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Ότι η ελπίδα δεν είναι λέξη· είναι στάση ζωής.
Ας γίνει, λοιπόν, η 15η Φεβρουαρίου κάτι περισσότερο από μια ημερομηνία. Ας γίνει μια υπενθύμιση να στηρίζουμε, να ενημερωνόμαστε, να μιλάμε ανοιχτά. Να αγκαλιάζουμε τα παιδιά όχι μόνο όταν είναι δυνατά, αλλά και όταν παλεύουν.
Και ας κρατήσουμε μέσα μας αυτή την εικόνα: ένα παιδί που, παρά τις δυσκολίες, συνεχίζει να ονειρεύεται. Γιατί όσο υπάρχουν όνειρα, υπάρχει μέλλον. Και όσο υπάρχει μέλλον, υπάρχει ελπίδα.
0 σχόλια: