Όταν στο τέλος του μήνα το υπόλοιπο είναι μικρότερο απ’ όσο περιμέναμε, συνήθως ψάχνουμε τα μεγάλα έξοδα. Ρεύμα, ενοίκιο, καύσιμα. Σπάνια κοιτάμε τα μικρά.
Κι όμως, για πολλούς ανθρώπους, η πραγματική «διαρροή» δεν βρίσκεται στους λογαριασμούς, αλλά σε δεκάδες μικρές, επαναλαμβανόμενες χρεώσεις που περνούν κάτω από το ραντάρ.
Πότε ένα μικρό έξοδο γίνεται πάγιο χωρίς να το καταλάβουμε
Τα περισσότερα από αυτά τα έξοδα ξεκινούν αθώα. Μια δοκιμαστική συνδρομή. Μια υπηρεσία που χρειαζόμασταν για λίγο. Ένα έξτρα που ενεργοποιήθηκε «για να δούμε».
Το ποσό είναι μικρό και δεν δημιουργεί κανένα άμεσο πρόβλημα. Έτσι, δεν υπάρχει και λόγος να το κόψουμε.
Με τον καιρό, όμως, το προσωρινό γίνεται μόνιμο. Η χρέωση ανανεώνεται αυτόματα κάθε μήνα και, επειδή δεν απαιτεί κάποια ενέργεια από εμάς, παύει να γίνεται αντιληπτή ως έξοδος. Δεν τη «νιώθουμε» τη στιγμή που συμβαίνει.
Οι συνδρομές που δεν μας ενοχλούν — μέχρι να αθροιστούν
Λίγα ευρώ για streaming, λίγα για αποθηκευτικό χώρο, λίγα για εφαρμογές ή υπηρεσίες που χρησιμοποιούμε σποραδικά.
Καθεμία ξεχωριστά δεν μοιάζει σημαντική. Μαζί, όμως, σχηματίζουν ένα σταθερό μηνιαίο ποσό που αφαιρείται πριν καν ξεκινήσει ο μήνας.
Το πρόβλημα βεβαίως δεν είναι ότι υπάρχουν συνδρομές. Κάποιες είναι εξαιρετικά συμφέρουσες. Το πρόβλημα είναι ότι συχνά δεν ξέρουμε πόσες έχουμε και ποιες πραγματικά χρησιμοποιούμε.
Οι «αόρατες» χρεώσεις σε κινητό, internet και τράπεζες
Πέρα από τις συνδρομές, υπάρχουν και μικρές χρεώσεις που δεν τραβούν την προσοχή: υπηρεσίες κινητής που έμειναν ενεργές, πακέτα που δεν χρειάζονται πια, τραπεζικά τέλη ή προμήθειες που θεωρούμε δεδομένες.
Επειδή τα ποσά αυτά είναι ενσωματωμένα στον συνολικό λογαριασμό, δεν ξεχωρίζουν. Δεν εμφανίζονται ως κάτι που «αγοράσαμε», αλλά ως κάτι που απλώς συμβαίνει κάθε μήνα.
Πολλά μικρά πάγια έξοδα συνδέονται με την ευκολία. Παράδοση αντί για παραλαβή, μικρά service fees, έξτρα χρεώσεις για να «γλιτώσουμε χρόνο». Όταν αυτά γίνονται συνήθεια, παύουν να είναι περιστασιακά και μετατρέπονται σε σταθερό μηνιαίο κόστος.
Δεν τα αντιλαμβανόμαστε ως πάγια, γιατί δεν τα πληρώνουμε την ίδια ημερομηνία κάθε μήνα. Κι όμως, επαναλαμβάνονται με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια.
Γιατί αυτά τα έξοδα είναι τα πιο επικίνδυνα
Τα μεγάλα έξοδα μάς αναγκάζουν να πάρουμε αποφάσεις. Τα μικρά όχι. Δεν μας πιέζουν, δεν μας ανησυχούν και δεν μας αναγκάζουν να τα επανεξετάσουμε. Έτσι, συσσωρεύονται.
Όταν στο τέλος του μήνα «κάτι δεν βγαίνει», η αιτία σπάνια είναι μία μεγάλη σπατάλη. Είναι η συσσώρευση πολλών μικρών εξόδων που δεν ελέγχθηκαν ποτέ.
Τι έχει πραγματικά νόημα να κοιτάξει κανείς
Δεν χρειάζεται αναλυτικός προϋπολογισμός ούτε αυστηρές περικοπές. Το κρίσιμο ερώτημα είναι απλό:
- Ποια ποσά φεύγουν από τον λογαριασμό κάθε μήνα χωρίς να χρειάζεται να κάνω τίποτα;
Εκεί συνήθως βρίσκονται τα έξοδα που «τρώνε» τον μήνα.
Τα μικρά πάγια έξοδα δεν κάνουν θόρυβο και δεν προκαλούν άμεσο άγχος. Ακριβώς γι’ αυτό είναι τόσο αποτελεσματικά στο να αποδυναμώνουν τον μηνιαίο προϋπολογισμό. Όσο παραμένουν αόρατα, συνεχίζουν να αφαιρούν. Όταν γίνουν ορατά, συνήθως αποδεικνύονται πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζαμε.
0 σχόλια: