Ο συγχρονισμός είναι άραγε προϋπόθεση για τους μεγάλους έρωτες να ανθίσουν; Ή όλα αυτά είναι τελικά δικαιολογίες για όσα παρέμειναν στη σφαίρα του πλατωνικού, όσα δεν έφτασαν ποτέ εκεί, που απατηλά ονειρεύτηκες, μια νύχτα με μεγάλες προσδοκίες; Ακριβώς για αυτό… επειδή εσύ, είχες μεγάλες προσδοκίες, σε μια ιστορία με τέλος προδιαγεγραμμένο.
Προκειμένου να μην ανοίξουμε μια κουβέντα παρεμφερή, με το αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα… ας πούμε απλά, ότι ο έρωτας είναι μια έννοια απόλυτη.
Κλείνει μέσα της την «επιταγή» του τώρα και όχι του πάντα.
Όσο λοιπόν κι αν κρατάς κάποιον στην καρδιά σου, η ζωή «τρέχει» και δεν περιμένει κανέναν.
Συνεπώς μια ειλικρινή κουβέντα με τον εαυτό σου κι ύστερα με το αντικείμενο του πόθου σου, θα ανοίξει το δρόμο, είτε να τον διαβείς μαζί του, είτε όχι.
Οι «επιστροφές», οι καταστάσεις που έμειναν μισές και έρχονται μετά από χρόνια στην επιφάνεια, καλές δε λέω… ρομαντικές, σχεδόν χολιγουντιανές ναι, αλλά να θυμάσαι πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, καταδικασμένες.
Η σωστή στιγμή λοιπόν για έναν έρωτα είναι η στιγμή που τα συναισθήματά σου σε πνίγουν. Η στιγμή που καρδιοχτυπάς, κάνεις όνειρα κι ελπίζεις… οποιαδήποτε άλλη στιγμή -δεν είναι ούτε σωστή, ούτε λάθος- είναι μικρή σε πιθανότητες να σε βγάλει κάπου.
0 σχόλια: