Κάθε ταινία και κάθε σειρά είναι σαν τα πρώτα Pro Evolution ή το παλιό Soccer 64 της Nintendo. Κάθε παίχτης έχει ένα feature στο οποίο είναι τοπ, δυο-τρία που απλά την παλεύει και σε όλα τα υπόλοιπα είναι μυρωδιάς.
Μια σειρά επομένως μπορεί να είναι ανύπαρκτη σε επίπεδο φιλοσοφίας και ψαγμένων διαλόγων, μπορεί να μην έχει ερμηνείες σούπερ ουάου, αλλά έχει ένα δύο στοιχεία που καλύπτουν κάθε της αδυναμία.Είναι συνήθως αυτά τα στοιχεία στα οποία στόχευε ο σεναριογράφος εξ αρχής όταν έγραφε το έργο και ο σκηνοθέτης όταν άρχισε να κάνει το audio video. Κάτι τέτοιο είναι και το Into The Badlands, η νέα σειρά του AMC, το δημιούργημα των Alfred Gough και Miles Millar που μας μεταφέρει σε έναν κόσμο δυστοπικό, που είναι μελλοντικός, αλλά καθόλου φουτουριστικός. Είναι στην ουσία αυτό που λένε για το μετά ενός Γ' Παγκοσμίου Πολέμου.
Σε ένα κομμάτι των ΗΠΑ, τους Ερημότοπους ή αλλιώς Badlands, τα τεχνολογικά επιτεύγματα και όσα γνώριζαν οι κάτοικοι της είναι όχι απλά παρελθόν, αλλά σβησμένα εντελώς από τη μνήμη. Η περιοχή έχει χωριστεί σε 4 κομμάτια και κάθε ένα διοικείται από έναν Βαρόνο. Κάθε Βαρόνος έχει στην δούλεψη του γύρω στα 2.000 άτομα, μεταξύ των οποίων γυναίκες και αδύναμους άντρες που καλλιεργούν τα χωράφια, δυνατούς άντρες που συστήνουν τον στρατό, τους λεγόμενους Κλίπερς (όχι αυτούς του Λος Άντζελες) και τους νεοσύλλεκτους που τους εκπαιδεύουν, με τους πιο δυνατούς να εισέρχονται στους Κλίπερς και τους ηττημένους να καταλήγουν είτε στο χώμα από κάτω (νεκροί) είτε στο χώμα από πάνω (αγροτιά).
Ο Βαρόνος Κουίν έχει πάρει το μεγαλύτερο κομμάτι και έχει καταφέρει να κυριαρχήσει έναντι των άλλων τριών για χρόνια. Ώσπου ο ένας από τους τρεις πεθαίνει και στη θέση του γίνεται Βαρόνη η γυναίκα του, την οποία όλοι υποτιμούν. Εκείνη όμως ποντάρει πολλά στο στοιχείο αυτό και στο ότι θα τους εκπλήξει όλους. Ο Κουίν έχει στα χέρια του το πιο δυνατό όπλο: τον Σάνι. Ο κορυφαίος του μαχητής που μπορεί να τα βάλει με 50 άτομα και να τους σκοτώσει όλους, θέλει να παραμείνει πιστός στον Βαρόνο αλλά βλέπει ότι οι επιλογές του είναι μια κατάχρηση εξουσίας χωρίς λόγο.
Μαζί του θα μπλεχτεί και ένας πιτσιρικάς που έχει ένα ιδιαίτερο χάρισμα: όταν ματώνει γίνεται μια μηχανή θανάτου που δεν μπορείς να της κάνεις τίποτα. Και γι΄αυτό αποτελεί πολύτιμο γρανάζι για κάθε Βαρόνο. Η Βαρόνη ή Χήρα είναι η μόνη που έχει αντιληφθεί την αξία του μικρού και τον αναζητά, ενώ ετοιμάζει και την αντεπίθεση της στον Κουίν που πνέει τα λοίσθια στην κορυφή της πυραμίδας.
Η αξία του Into The Badlands βρίσκεται πρώτα και κύρια στο στήσιμο των σκηνών μάχης. Στην αρχή μοιάζει πολύ άκυρο σε ένα αμερικάνικο έδαφος ο καλύτερος πολεμιστής να είναι Γιαπωνέζος, αλλά το ξεχνάς πολύ γρήγορα. Από την πρώτη κιόλας σκηνή που ξεπαστρεύει γύρω στα 12 άτομα μόνος του - κι όταν λέω ξεπαστρεύει εννοώ ότι τους ξεκοιλιάζει και τους ποτίζει στο αίμα τους - καταλαβαίνεις εύκολα τι παίζεται. Κι αυτό δεν την κάνει προβλέψιμη. Το αντίθετο. Κάνει τον θεατή να αναμένει κάθε επόμενη σκηνή.
Και η επόμενη έρχεται στο φινάλε του πρώτου επεισοδίου όταν η Χήρα συστήνεται στον Σάνι. Και μετά στο δεύτερο όταν ο Σάνι μένει να παλεύει με καμιά κατοσταριά άτομα. Και όταν η Χήρα ξεσκίζει με αριστοτεχνικό τρόπο, με τρόπο που θυμίζει λίγο Ζήνα, τους πληρωμένους δολοφόνους που έχει βάλει ο γιος του Κουίν να την σκοτώσουν. Με λίγα λόγια έχουμε έναν τρομερό πολεμιστή (που παίζει να τον πάρει ο Σταλόνε στους Αναλώσιμους 8), μια Χήρα που διαχειρίζεται καλύτερα από όλους τη λεπίδα, έναν Βαρόνο ηγέτη που βιώνει την πτώση του, τον γιο του που διψάει να τον διαδεχθεί όπως στις αγέλες και παρακούει τις εντολές του και έναν έφηβο που αρκεί μια γρατζουνιά για να σε κάνει φέτες.
Αν είσαι φαν των ταινιών δράσης με πολύ ξύλο τότε σίγουρα θα το ευχαριστηθείς και το αίμα που στάζει από παντού, όχι όμως με την έννοια της σπλατεριάς και του υπερβολικού. Επίσης θα ευχαριστηθείς πάρα πολύ τις σεκάνς που διαδραματίζονται σε νυχτερινό σκηνικό με αυτή στο φινάλε του πρώτου επεισοδίου να είναι ένα aquartic αριστούργημα σκηνοθεσίας, ένα γοητευτικό παιχνίδι με τη βροχή, μια πολεμική χορογραφία που μεταφέρεται από την άκρη της λεπίδας στις κόκκινες σταγόνες κι από κει στην πτώση στον βρεγμένο δρόμο και την πόρτα του αυτοκινήτου που ανοίγει για να σπάσει την ομοιογένεια του νερού ένα μαύρο τακούνι και να δηλωθεί η γυναικεία κυριαρχία σε αυτό το κομμάτι.
0 σχόλια: