Νομίζεις ότι είναι αθώα και την κάνεις σχεδόν καθημερινά.
«Τελείωνε, έχουμε αργήσει» μου φωνάζει η Στέλλα, έχοντας περάσει το τελευταίο μισάωρο της ζωής της περιμένοντάς με να ετοιμαστώ. Συνήθως δεν αργώ τόσο πολύ– ειδικά όταν πρόκειται να πάμε μέχρι το κοντινότερο καφέ–, αλλά σήμερα νιώθω πως το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να μου πηγαίνει είναι τα καλύμματα του καναπέ. Τελικά διαλέγω ένα πουλόβερ με ρίγες κι ένα πρόσφατα αγορασμένο τζιν. Παίρνω μια βαθιά ανάσα και με έκδηλη απελπισία στέκομαι μπροστά στη Στέλλα.
«Φαίνομαι χοντρή;» τη ρωτάω με ανησυχία, απόγνωση και σήκωμα φρυδιού. Να η λακωνική ερώτηση που συνοψίζει απλά τις μόνιμες αγωνίες που με κατατρέχουν από τότε που άρχισα να παρατηρώ συνειδητά το σώμα άλλων γυναικών και να το συγκρίνω με το δικό μου.
That was then
Μέχρι να μπεις στη βαθιά εφηβεία, είναι όλα ωραία, απλά και ξέγνοιαστα σαν Κυριακή στο χωριό. Το σώμα σου είναι ένα εργαλείο μόνο για να τρέχεις και να παίζεις. Όσο μεγαλώνεις όμως, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να σφυρίξεις αδιάφορα σε ό,τι έχει να κάνει με την εξωτερική σου εμφάνιση. Για την ακρίβεια, η σχέση με την εικόνα σου μπορεί να καταλήξει να είναι βασικός ρυθμιστής της διάθεσής σου. Γιατί συμβαίνει όλο αυτό; Και άραγε λυτρώνεσαι ποτέ; Υπάρχουν σχετικά σεμινάρια; Αν ναι, θέλω να γραφτώ.
Image makers
Με μια ιστορική αναδρομή στα πρότυπα ομορφιάς θα δεις πόσο άδικο είναι όλο αυτό που κάνουμε στον εαυτό μας. Στη δεκαετία του ’50 θα ήμασταν ευτυχισμένες με την τσουπωτή φιγούρα και τις καμπύλες μας και θα αναδεικνύαμε τα κάλλη μας με φουσκωτές midi φούστες και μπούστα.
Οι περισσότερες από εμάς όμως μεγαλώσαμε σε μια περίοδο όπου τα ΜΜΕ και το ίντερνετ (παρά τις πρόσφατες προσπάθειες που γίνονται για προώθηση ενός πιο «ανθρώπινου» προτύπου) ποτέ δεν έπαψαν να αποθεώνουν το αδύνατο, εξισώνοντάς το συχνά με το ωραίο, το κομψό, το «σωστό». Φυσικά, δεν είναι εύκολο να αγνοήσεις ό,τι προωθείται ως «όμορφο», ειδικά όταν αυτό φτάνει σε σένα σε γυαλιστερή, άψογη συσκευασία. Δεν χρειάζεται όμως να είσαι επιστήμονας για να αντιληφθείς τις καταστροφικές συνέπειες που έχει η τάση προς το αδύνατο για την ψυχολογία σου, καθώς και για τη σχέση σου με τον καθρέφτη αλλά και με την εικόνα του σώματός σου. Γιατί συγκρίνοντας τον εαυτό σου με αυτά τα «ιδεώδη», εσύ –με τα ψωμάκια, τα έξτρα κιλά στην περιφέρεια ή με τα πόδια με τους κάπως γεμάτους αστραγάλους– είναι πανεύκολο να θεωρήσεις πως είσαι χοντρή, ακόμα κι αν το βάρος σου είναι υγιές. Και από αυτή την εξίσωση φαίνεται να προκύπτουν Δευτέρες που ξεκινάνε με εξαντλητικές δίαιτες και άλλες καταστροφικές πρακτικές, που συχνά καταλήγουν σε διατροφικές διαταραχές.
Talk show
Βέβαια, όσο και να θέλουμε να ρίξουμε τις ευθύνες στα πολυχρησιμοποιημένα πρότυπα που έχουν κάνει το 1,70 μέτρα ύψος και τα 50 κιλά βάρος σημειολογικό αντίστοιχο ομορφιάς, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε και το δικό μας μερίδιο ευθύνης. Γιατί εξίσου καταστροφικό με τη σύγκριση είναι ο τρόπος που μερικές φορές διαλέγουμε να αντιμετωπίσουμε το θέμα.
Με αυτό εννοώ τη –σχεδόν αυτοκαταστροφική– τάση να συζητάς το βάρος σου με τις φίλες σου και να επιδίδεστε σε επικά negathons (από το negative και το marathon βγαίνει) σχετικά με το κιλά σας. Στα negathons αυτά λοιπόν η ερώτηση «φαίνομαι χοντρή;» ή «νομίζεις ότι έχω παχύνει;» επαναλαμβάνεται με τη συχνότητα που ένας μετεωρολόγος λέει τη λέξη «καιρός». Και δεν είναι μόνο οι φίλες που μπλέκονται σ’ αυτή την υπόθεση.
Εξίσου καταστροφικό για την ψυχολογία και για τη σχέση σου είναι το να κάνεις παρόμοιες ερωτήσεις στο φίλο σου. Γιατί; Γιατί με το να θέτεις το βάρος σου στο τραπέζι ως «σοβαρό» πρόβλημα, είναι πιθανό κάποια στιγμή (άθελά σου) να τον κάνεις και εκείνον (άθελά του) να το αντιμετωπίζει σαν τέτοιο. Και σε κάθε περίπτωση, το μόνο σίγουρο είναι ότι ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε εμείς τον εαυτό μας είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονται οι άλλοι ότι αξίζει να μας αντιμετωπίζουν.
«Φαίνομαι χοντρή;»
Είναι πραγματικά αξιοπερίεργο πόση ενέργεια καταναλώνουμε σε αυτή την ερώτηση. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι σχεδόν παράλογο να τρέφουμε τόση ανησυχία και μάλιστα καθημερινά γύρω από τα κιλά μας. Αρκεί να σκεφτείς ότι η ομορφιά αυταπόδεικτα έρχεται σε διαφορετικά μεγέθη και σχήματα (μην τα ξαναλέμε). Όμορφη είναι η Αλέξα Τσανγκ, αλλά όμορφη είναι και η Ίγκι Αζαλέα. Ή η Μπιγιόνσε. Σκέψου πόσο κρίμα θα ήταν να κάθονταν όλη μέρα ανήσυχες μπροστά στον καθρέφτη και να αναρωτιούνταν από το πρωί μέχρι το βράδυ αν φαίνονται χοντρές· αντί να ανεβαίνουν στη σκηνή, να φορούν τα κορμάκια τους και να μας απογειώνουν με την παρουσία τους.
Ας πούμε όμως ότι και αφού διάβασες αυτές τις σειρές, δεν έχεις πειστεί. Τότε θα σου πούμε και το άλλο: Τι ακριβώς σημαίνει «χοντρή»; Ποια γυναίκα θεωρείται «χοντρή» και ποιος μπορεί να τοποθετηθεί με βεβαιότητα πάνω στον ορισμό της συγκεκριμένης λέξης; Ίσως αυτό για το οποίο θα ήταν καλύτερο να ανησυχείς πρώτα απ’ όλα δεν είναι το αν είσαι ή αν φαίνεσαι χοντρή, αλλά κατά πόσον αγαπάς πραγματικά το σώμα σου. Και κυρίως, αν φροντίζεις να είσαι η πιο υγιής εκδοχή του δικού σου εαυτού και όχι κάποιου ιδανικού προτύπου.
Ειδικό βάρος
Για το τέλος αφήσαμε κάτι εξίσου σημαντικό: το γεγονός ότι η εμμονική ενασχόληση με τα κιλά δεν είναι πάντα αυτό που φαίνεται. Καμιά φορά παίζει και το ρόλο του χαλιού, κάτω από το οποίο κρύβουμε άλλα άγχη και ανησυχίες. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα πιάσεις τον εαυτό σου να σκέφτεται ή να κάνει δυνατά την ερώτηση «φαίνομαι χοντρή;», θυμήσου να ρωτήσεις και κάτι ακόμα: Πώς αισθάνεσαι αυτή την περίοδο.
Μήπως είσαι προβληματισμένη, θλιμμένη, θυμωμένη, πιεσμένη σε κάποιον άλλο τομέα της ζωής σου; Ίσως, αν προσπαθήσεις να αντιμετωπίσεις το πραγματικό πρόβλημα, αυτό που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δεν είσαι αρκετή, να έρθει η στιγμή που θα κοιταχτείς στον καθρέφτη και που το είδωλό σου θα σου χαμογελάσει πίσω με αυτοπεποίθηση. Και μάλιστα χωρίς να χρειαστεί να αλλάξεις κάτι ιδιαίτερο στην εμφάνισή σου.
0 σχόλια: