Κάτι που μου έμαθαν τα ταξίδια για τη ζωή είναι αυτή η φράση. Γι’ αυτό ο σοφός λαός λέει «Ό,τι έγινε, έγινε». Ό,τι δεν έγινε όμως; Πάντα θα σε βασανίζει αυτό το «αν». Τι θα είχε γίνει αν.. Και τις πιο πολλές φορές δεν τολμάμε στα διλήμματα, κάνουμε αυτό που είναι σωστό, γιατί ακόμα κι αν πάει κάτι στραβά δεν έχουμε να απολογηθούμε για κάτι ή να αναλάβουμε κάποια ευθύνη. Κάναμε «το σωστό» και αυτό παίρνει το βάρος από πάνω μας.
Αν,όμως, τα τολμούσαμε όλα θα ήταν πιο ωραία. Γιατί όταν παίρνεις την ευθύνη το παλεύεις πιο πολύ, ίσως γιατί πρέπει να αποδείξεις στον εαυτό σου ότι πήρες το ρίσκο και άξιζε. Δύσκολα επιτρέπουμε να απογοητεύσουμε τον εαυτό μας. Είναι αυτός ο εγωισμός που δεν μας αφήνει να τα παρατήσουμε. Κι έτσι το κηνυγάς πιο πολύ, πιο έντονα. Ξεπερνάς τα όρια σου, κατί που δε θα έκανες, αν απλά ήταν σωστό. Γιατί θες αυτό το «αν» να αποδειχτεί σωστό.
Και όταν το «αν» πετύχει, η χαρά δεν συγκρίνεται με τίποτα, γιατί θα τα χεις καταφέρει. Θα έχεις τολμήσει και η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς. Και ξέρεις γιατί; Γιατί τολμούν και προσπαθούν και διεκδικούν. Και στη ζωή αρέσουν οι άνθρωποι που διεκδικούν. Και ακόμα κι αν δεν πετύχει, η προσπάθεια μετράει και δεν θα σκέφτεσαι και τι θα είχε γίνει αν, γιατί το έκανες και είδες και έμαθες από τα λάθη σου και η προσπάθεια σε έκανε καλύτερο.
Να διεκδικείς, λοιπόν, και να κάνεις τρέλες και να αρπάζεις κάθε ευκαιρία. Και όταν το κάνεις, νιώθεις εσύ καλύτερα. Και να θυμάσαι: «Στο τέλος μετανιώνουμε μόνο για τις ευκαιρίες που δεν αρπάξαμε.»
Γράφει η Μαριαλένα Φιλιππίδη.
0 σχόλια: