53ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Μέρα 2η: Τα εισιτήρια κι ο Κορμακούρ

Η πρώτη σου σκέψη σε ένα Φεστιβάλ από τη στιγμή που θα βολευτείς, είναι να αρχίσεις να βγάζεις πρόγραμμα. Τώρα, κάποιοι αυτό έχουν αρχίσει να το κανονίζουν από αρκετά πριν, αλλά είναι μόνο θεωρία. Στην πράξη βλέπεις διαθέσεις, χρόνο, αντοχές και απλό, βασικό ένστικτο σχετικά με το τι θα πας να δεις και τι θα αφήσεις να χαθεί για πάντα.

(Μιας και συχνότερα από ό,τι όχι, οι ταινίες που θα δεις στο κυρίως πρόγραμμα του Φεστιβάλ δύσκολα θα σου ξαναγίνουν διαθέσιμες, ιδίως σε αίθουσα.)

Η επιστήμη του να βγάζεις καλό πρόγραμμα δεν είναι καθόλου απλή όμως. Πρέπει να λαμβάνεις υπόψη σου ένα κάρο παράγοντες, από εμφανή και άμεσα όπως τη διάρκεια και την απόσταση των αιθουσών, μέχρι πιο εξεζητημένα όπως το αν η ταινία έχει διανομή ή πότε έχει επαναληπτική προβολή (ή, στην περίπτωση των διαπιστευμένων, αν έχει κάποια πρωινή δημοσιογραφική που την αφαιρεί από το ζόρι του να στριμωχτεί στο κανονικό πρόγραμμα προβολών). Το στρατηγικό ντόμινο που δημιουργείται κάθε φορά που με ένα βελάκι αποφασίζεις να δεις μια ταινία σε κάποια άλλη προβολή της, μπορεί να επηρεάσει ακόμα κι ολόκληρο τον προγραμματισμό σου.

Η επιστήμη του να βγάζεις καλό πρόγραμμα δεν είναι καθόλου απλή όμως. Πρέπει να λαμβάνεις υπόψη σου ένα κάρο παράγοντες

Πώς βγαίνουν όμως οι αποφάσεις; Αυτή είναι μια πρόχειρη σειρά βαρύτητας διαφόρων παραγόντων που παίζουν ρόλο στο τι επιλέγουμε να δούμε, μέσα από ένα πρόγραμμα 150+ ταινιών, οι περισσότερες εκ των οποίων είναι άγνωστοι X.

1) Ο σκηνοθέτης. Αυτό δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο, είναι ακόμα πιο ισχυρό κι από κάποιον μεμονωμένο τίτλο ταινίας που μπορεί να ξέρεις. Σινεμά=δημιουργός, οπότε δεν έχει σημασία αν κάτι άλλο το έχεις ακούσει ή το περιμένεις ή είχε ωραίο τρέιλερ ή οτιδήποτε τέτοιο. Το μόνο που μετράει είναι ο δημιουργός. Χθες Σάββατο ας πούμε ήταν κάπως δεδομένο ότι μια παρέα 15 ατόμων (που κατά τα άλλα είναι απλωμένη σε 4-5 διαφορετικές αίθουσες ανά πάσα στιγμή) θα μαζευόταν όλη στην ίδια αίθουσα για να δει το νέο φιλμ του Ιάπωνα καλτ δημιουργού Σίον Σόνο, “Η Γη της Ελπίδας”. Ένα Φεστιβάλ κινηματογράφου είναι η μόνη σου ευκαιρία να ακούσεις να επαναλαμβάνεται με σοκαριστικά μεγάλη συχνότητα μια φράση όπως “ο νέος Κορμακούρ”, κάτι που σπάνια θα αναφερόταν με τέτοια φυσικότητα τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου.

2) Η ταινία. Να ξέρεις για τον άλφα ή βήτα λόγο μια ταινία και να θες να τη δεις. Συμβαίνει. Συνήθως βέβαια την έχεις μπερδέψει με κάποια άλλη. (By the way: Ιδιοφυής κίνηση το να συμπερλαμβάνονται στο πρόγραμμα οι ταινίες “Πέρα από το Λόφο” και “Πέρα από τους Λόφους”.)

3) Οι δάφνες. Αν κάποια ταινία φέρει διάκριση από συγκεκριμένα Φεστιβάλ του εξωτερικού, μπορεί και να σε ενδιαφέρει. Πχ εγώ είμαι άνθρωπος του Βερολίνου, τεράστια εμπιστοσύνη. Αντιθέτως, ακούω Κάρλοβι Βάρι και στρίβω να φύγω. Εννοείται

4) Ο τίτλος. Ξέρεις, η ίδια η φράση του τίτλου. Έχουμε κλείσει για σήμερα να δούμε μια ταινία που λέγεται “Η Ομορφιά Σου Δεν Αξίζει Τίποτα“ επειδή πραγματικά, πώς μπορείς να μη θες να δεις μια ταινία που λέγεται “Η Ομορφιά Σου Δεν Αξίζει Τίποτα“; Μη το γελάς καθόλου το πόσο σημαντικό είναι αυτό το κριτήριο. Όλα τα προηγούμενα αφορούν λίγο ως πολύ την προετοιμασία, το τσεκάρισμα του προγράμματος τις προηγούμενες μέρες. Αλλά τη στιγμή που θα αρχίσεις να κλείνεις εισιτήρια ως καθημερινή διαδικασία, όλα κρίνονται εκ του μηδενός. Απλώς έχεις μπροστά σου ένα κομμάτι χαρτί που αναγράφει μέρες, ώρες, αίθουσες και τίτλους. Αυτό. Το αν κάτι θα σου κάνει κλικ δίχως καμία άλλη πληροφορία, είναι αυτονόητα σημαντικό. “Ουίσκι με Βότκα” απόψε, για παράδειγμα. Ναι, φυσικά και “Ουίσκι με Βότκα“.

5) Η χώρα. Ο καθένας έχει τα θέματά του, ας πούμε αν έχω να διαλέξω ανάμεσα σε δύο αντίστοιχα όχι-must ταινίες που παίζονται την ίδια ώρα, κι η μία είναι Ευρωπαϊκή κι η άλλη Γιαπωνέζικη, οι φίλοι Ευρωπαίοι χάσανε με κατεβασμένα τα χέρια.

6) Η ώρα. Κάποιες φορές απλά πρέπει να γεμίσεις κάποιες τρύπες.

7) Η εικόνα. Δεν παίζει τεράστιο ρόλο όμως σε ακραίες περιπτώσεις μπορεί να λύσει διλήμματα. Δε θέλω να ακουστώ αναίσθητος ας πούμε, αλλά εικόνες με κόσμο που κλαίει δεν βοηθάνε και πάρα πολύ. Αλλά τελοσπάντων, κάποιες φορές μπορεί μια εικόνα πολύ απλά να είναι τόσο εντυπωσιακή που να διαγράψει όλα τα παραπάνω. Εκτός από το σκηνοθέτη φυσικά, είπαμε, νέος Κορμακούρ“.

8) Η υπόθεση. Όχι. Δεν είναι βιντεάδικο το Φεστιβάλ. Εξάλλου είναι η μόνη ευκαιρία πια σήμερα, στην κουλτούρα της υπερπληροφόρησης, να δεις ένα μάτσο ταινίες δίχως να έχεις την παραμικρή ιδέα περί τίνος πρόκειται η κάθε μία. Τόσα κριτήρια σου δώσαμε πια, από “νέο Κορμακούρ” μέχρι “Η Ομορφιά Σου Δεν Αξίζει Τίποτα”, τι άλλο να κάνουμε πια;

Βάσει όλων των παραπάνω αλάνθαστων κριτηρίων, χθες ξεχωρίσαμε τη "Γη της Ελπίδας" του Σίον Σόνο, ένα φιλμ εμπνευσμένο από την έκρηξη του πυρηνικού εργοστασίου της Φουκουσίμα που αφηγείται ένα παρόμοιο (φανταστικό) περιστατικό και το πώς χωρίζει μια οικογένεια στα δύο. Είναι μια ωραία ματιά στην αγάπη υπό συνθήκες που ξεπερνούν τον άνθρωπο, έστω κι αν δε φτάνει το επίπεδο παλαιότερων δουλειών του σκηνοθέτη.

Μας άρεσε ακόμα η “Μια Πειρατεία”, όπου πειρατές καταλαμβάνουν πλοίο και η εταιρεία διαπραγματεύεται μαζί τους για ένα βασανιστικά μεγάλο χρονικό διάστημα που κάνει άπαντες ψυχολογικό ράκος. Αμέσως μετά στην ίδια αίθουσα, το Ολύμπιον, η πρεμιέρα του “Capital” του Κώστα Γαβρά είδε τα πλήθη να συρρέουν.

Ξεχωρίσαμε τη "Γη της Ελπίδας" του Σίον Σόνο, ένα φιλμ εμπνευσμένο από την έκρηξη του πυρηνικού εργοστασίου της Φουκουσίμα

Ο Γαβράς νωρίτερα μες στη μέρα συμμετείχε στην ανακοίνωση της ίδρυσης Ταινιοθήκης Θεσσαλονίκης, μια πολύ σημαντική κίνηση εκ μέρους του Φεστιβάλ και της πόλης. Στη συνέντευξη τύπου ο Γιάννης Μπουτάρης δήλωσε πως στόχος είναι η Θεσσαλονίκη να γίνει ένα αληθινό κέντρο κινηματογράφου, με στόχο την ανάπτυξη δουλειών που σχετίζονται με το σινεμά. Ενώ υπογράμμισε και πάλι τη σημασία του ότι το Φεστιβάλ πραγματοποιείται κατά 70% χάρη σε πόρους που δεν επιβαρύνουν τον πολίτη σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.

Όπως κι αν το δεις, μια ενδιαφέρουσα, σημαντική μέρα.

Επίσης ο “νέος Κορμακούρ” ήταν βλακεία

Πηγη