Δευτέρα 29 Οκτωβρίου 2012

Πιο κλειστό από ποτέ το επάγγελμα του ποδοσφαιριστή

Trelogaidouri 29.10.12 0 Comment ΑΘΛΗΤΙΚΑ

Στην Αγγλία, που έχουν την πολυτέλεια να ανησυχούν για πολύ περισσότερα από εμάς, οι παιδοψυχολόγοι εκπαιδεύονται στη διαχείριση παιδιών που αποτυγχάνουν στο ποδόσφαιρο.

Διότι εκεί τα μεγάλα κλαμπ του ποδοσφαίρου συγκεντρώνουν περισσότερα από 9.000 πιτσιρίκια, στα οποία «τάζουν», με όποιο τρόπο, το «θα γίνεις επαγγελματίας ποδοσφαιριστής» όνειρο. Παιδιά που γνωρίζουν την απόρριψη και δοκιμάζονται από την απογοήτευση, η οποία συχνά οδηγεί στην κατάθλιψη. Συμβαίνει πολύ στην Αγγλία. Διότι το περίπου 90% αυτών των παιδιών δεν θα γίνουν επαγγελματίες.

Αν αυτό συμβαίνει στην Αγγλία, την πατρίδα του πιο εμπορικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου στον κόσμο, βάλτε στο μυαλό σας τι συμβαίνει στη σημερινή Ελλάδα, αυτή που αναγκάζεται αντί να ανοίξει, ουσιαστικά να κλείσει το επάγγελμα του ποδοσφαιριστή. Πώς να μη το κάνει, τη στιγμή που λιγοστεύουν οι εταιρείες του ποδοσφαίρου και μειώνονται οι θέσεις εργασίας; Ναι, μπορεί να αυξάνεται ο αριθμός των Ελλήνων ανά ομάδα, αλλά μειώνονται δραματικά οι αποδοχές του επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Και η προοπτική δεν είναι ενθαρρυντική. Είναι αναγκαίο για το επαγγελματικό ποδόσφαιρο να μειωθούν τα μαγαζιά του, να καταργηθεί τουλάχιστον η μία «επαγγελματική» κατηγορία του, να χαμηλώσουν τα κόστη της ζωής του.

Στην ποδοσφαιρική Ελλάδα που περιγράφω παραπάνω, όμως, συμβαίνει σήμερα το οξύμωρο: ανοίγουν οι σχολές ποδοσφαίρου η μία πίσω από την άλλη. Και συγχρόνως μεγαλώνει το εμπόριο του ονείρου. Ενα σωρό αεριτζήδες κυκλοφορούν σε αυτό το πανηγύρι και τάζουν στους ανυποψίαστους ή ελάχιστα «ψαγμένους» γονείς ότι θα κάνουν το παιδί τους Κριστιάνο Ρονάλντο και θα γεμίσουν τον οικογενειακό τραπεζικό λογαριασμό με εκατομμύρια ευρώ.

Το χειρότερο στην υπόθεση που συζητάμε δεν είναι ότι χάνει ο ανυποψίαστος γονιός τα λεφτά του, που επιλέγει αβασάνιστα να «επενδύσει» στον πιτσιρικά του. Το χειρότερο, που θα έπρεπε να μας πανικοβάλει, είναι ότι κάθε χρόνο απογοητεύονται και θα απογοητεύονται ένα σωρό παιδιά μπροστά στη διαπίστωση ότι δεν θα γίνουν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, δηλαδή πλούσιοι και «γαμπροί», όπως το έχουν βάλει στο κεφάλι τους. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι θα γεμίσουμε από έφηβους ή μεταέφηβους που θα έχουν γνωρίσει τη «δεν θα γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής για να λύσω το πρόβλημα της ζωής μου και της οικογένειάς μου» απογοήτευση, οι οποίοι φυσικά θα έχουν απομείνει δίχως επαγγελματικό προσανατολισμό, αφού κατά τη διάρκεια της τελευταίας τουλάχιστον 5ετίας της ζωής τους θα έχουν αφήσει στην άκρη τα βιβλία για να κάνουν περισσότερο χώρο στο ποδοσφαιρικό παιχνίδι.

Ψιλά γράμματα, θα μου πείτε, εδώ ο κόσμος χάνεται κι εγώ ασχολούμαι με τη γενιά που μεγαλώνει με το ποδοσφαιρικό παραμύθι. Μα ακριβώς αυτό θέλω να πω: επειδή δεν ασχολούμαστε τώρα που ο κόσμος χάνεται, γι' αυτό θα πάμε χαμένοι.