Ταινίες σε 43 βαθμούς υπό σκιά

Μερικές από τις ωραιότερες ταινίες του σινεμά έχουν γυριστεί και εκτυλίσσονται υπό συνθήκες αφόρητου καύσωνα. Όπως μας έχει αποδείξει, μάλιστα, το κινηματογραφικό παρελθόν, όσο υψηλότερη η θερμοκρασία, τόσο καλύτερη και η ταινία…

Μπέτι Μπλου (Betty Blue, 1986)
του Ζαν Ζακ Μπενέξ

Ο Ζαν Ιγκ Ανγκλάντ και η Μπεατρίς Νταλ γίνονται εραστές του πιο ζεστού καλοκαιριού. Απομονωμένοι σε ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα, γυμνοί σε μεγάλο μέρος του φιλμ, ενωμένοι από το ίδιο καταστροφικό πάθος που θα μετατρέψει την αισθηματική ιστορία τους σε τραγωδία, οι δυο ελκυστικοί πρωταγωνιστές της ταινίας ζουν τον τρελό τους έρωτα ανάμεσα σε τοίχους που έχει πυρακτώσει ο δυνατός ήλιος και σε σεντόνια που καίνε. Ο Μπενέξ καδράρει τον σφοδρό εναγκαλισμό τους μέσα από καρτποσταλικά πλάνα που φωτογραφίζουν αξέχαστα ηλιοβασιλέματα, φωτεινά πρωινά και εκείνα τα θεσπέσια χρώματα που κρύβουν μέσα τους τα αυγουστιάτικα απομεσήμερα.

Η Ιστορία Ενός Εγκλήματος (In the Heat of the Night, 1967)
του Νόρμαν Τζούισον

Στην διάρκεια ενός ιδιαίτερα καυτού σε θερμοκρασία και ρατσιστική έξαρση καλοκαιριού για την τότε Αμερική, ο Νόρμαν Τζούισον αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την εξιστόρηση ενός μυστηριώδους εγκλήματος και την μεθοδική προσπάθεια διαλεύκανσής του προκειμένου να απευθύνει στο κοινό της εποχής ένα μήνυμα πάνω στην ανάγκη ανοχής και συναδελφικότητας μεταξύ των ατόμων διαφορετικής εθνότητας, φυλής και κουλτούρας. Ο Ροντ Στάιγκερ υποδύεται έναν αστυνόμο του επαρχιακού Νότου που- όπως και οι περισσότεροι συντοπίτες του- μισεί τους μαύρους. Αναγκάζεται ωστόσο να συνεργαστεί με τον Σίντνεϊ Πουατιέ, έναν αφροαμερικανό ντετέκτιβ που ταξιδεύει από την πόλη για να βοηθήσει στην εξιχνίαση του φόνου, δίνοντας την ευκαιρία στον σκηνοθέτη να χρονικογραφήσει τον τρόπο με τον οποίο οι δυο άντρες κατορθώνουν εν τέλει να προσεγγίσουν και να δεχτούν ο ένας τον άλλο, την ίδια ώρα που τα ρούχα τους μουσκεύουν στον ιδρώτα.

Οι 12 Ένορκοι (Twelve Angry Men, 1957)
του Σίντνεϊ Λιούμετ

Δώδεκα ενήλικες συγκεντρωμένοι στο εσωτερικό μιας αίθουσας αγανακτούν, ιδροκοπούν και αγωνίζονται να αποδείξουν την αθωότητα ή ενοχή ενός 18χρονου νεαρού που κατηγορείται για φόνο. Με ένα θαυματουργό σκηνοθετικό ντεμπούτο, ο Λιούμετ μετατρέπει την αφόρητη ζέστη μέσα και έξω από την αίθουσα σε πρωταγωνιστή της ταινίας και συμμέτοχο της δράσης, φροντίζοντας να την υπενθυμίζει διαρκώς στον θεατή μέσα από μικρές αλλά πολύτιμες λεπτομέρειες: έναν ανεμιστήρα που δεν λειτουργεί, τα παράθυρα της σάλας που δεν μπορούν να ανοίξουν ποτέ αρκετά ή τις σταγόνες ιδρώτα που κατρακυλούν από ένα συνοφρυωμένο μέτωπο ή λεκιάζουν ένα λευκό πουκάμισο.

Μπάρτον Φινκ (Barton Fink, 1991)
του Τζοέλ και Ίθαν Κοέν

Σε ένα από τα αδιαφιλονίκητα αριστουργήματά τους, οι δαιμόνιοι αδελφοί σκαρφίζονται με την φαντασία τους μια αναπάντεχη μικρογραφία της Κόλασης, την ονομάζουν Χόλιγουντ και συναντούν σε αυτήν ταλαντούχους συγγραφείς σε πρόωρο δημιουργικό αδιέξοδο, προικισμένους σκηνοθέτες που ξεπουλιούνται στον βωμό του χρήματος και ανεγκέφαλους παραγωγούς οι οποίοι κρατούν τα ηνία. Βρισκόμαστε στο Λος Άντζελες μιας παλιότερης δεκαετίας, ο Τζόελ και ο Ίθαν Κοέν προτιμούν ωστόσο να μας βάλουν να περιπλανηθούμε στο εσωτερικό ενός φθαρμένου και κλειστοφοβικού ξενοδοχείου που ασθμαίνει κάτω από την καλοκαιρινή ζέστη και στο οποίο μπορούν ανά πάσα στιγμή να συμβούν τα πάντα. Από την ταπετσαρία στους τοίχους που ξεκολλά διαρκώς μέχρι έναν ψυχοπαθή ένοικο που το ένα λεπτό σκουπίζει τον ιδρώτα στο παχυλό μέτωπό του και το άλλο βάζει φωτιά και πυρπολεί τα πάντα.

Καυτό Σημείο (The Hot Spot, 1990)
του Ντένις Χόπερ

Σε ένα από τα πιο αδίκως υποτιμημένα νουάρ της αμερικανικής οθόνης, ο Χόπερ περνά από την πίσω πλευρά της κάμερας για να σκηνοθετήσει ένα μυθιστόρημα του Τσαρλς Γουίλιαμς με τίτλο «Hell Hath No Fury». Στην ταινία, όπως και στο βιβλίο, ένας περιπλανώμενος άντρας (τον υποδύεται ο Ντον Τζόνσον) καταφθάνει σε μια πόλη του αμερικανικού Νότου, σχεδιάζει μια ληστεία και παλινδρομεί ερωτικά ανάμεσα σε δυο εξωφρενικά σέξι γυναίκες: Την Βιρτζίνια Μάντσεν και την Τζένιφερ Κόνελι. Το φιλμ γυρίστηκε στην διάρκεια πραγματικού καύσωνα, γεγονός που δικαιολογεί το πόσο αληθοφανώς αποδίδει στην οθόνη το κλίμα της έντονης ζέστης ή το πόσο συχνά αποχωρίζονται τα ρούχα τους οι πρωταγωνιστές. Χαρίζοντάς μας, παρεμπιπτόντως, μερικές αληθινά καυτές ερωτικές σκηνές.

Το Καλοκαίρι Του Σαμ (Summer of Sam,1999)
του Σπάικ Λι

Τον καυτό Αύγουστο του 1977, καθώς το θερμόμετρο σκαρφάλωνε σε πρωτόγνωρα ύψη για την πόλη και το κλίμα της Νέας Υόρκης, ένας κατά συρροή δολοφόνος με το όνομα «Γιος του Σαμ» σκόρπιζε τον τρόμο, γυρίζοντας τις γειτονιές του Μπρονξ και τινάζοντας τα μυαλά ανυποψίαστων κατοίκων με ένα 45άρι περίστροφο. Δυο δεκαετίες μετά την σύλληψή του, ο Σπάικ Λι συγκέντρωσε τους ηθοποιούς του στις ίδιες γειτονιές όπου έδρασε ο διαβόητος serial killer και προσπάθησε να αναπαραστήσει κάτι από τον πυρετό, την υστερία και το ντελίριο εκείνου του περίφημου καλοκαιριού. Τα καταφέρνει με την βοήθεια μιας εντυπωσιακής φωτογραφίας που πνίγει ολόκληρη την ταινία σε ζεστούς, έντονους χρωματισμούς και εγκλωβίζει στα πλάνα της κάτι από την αβάσταχτη ζέστη που εμποδίζει τους ήρωες του φιλμ από το να σκεφτούν ψύχραιμα και λογικά.

Σκυλίσια Μέρα (Dog Day Afternoon, 1975)
του Σίντνεϊ Λιούμετ

Στον σκηνοθέτη του «Δικτύου» και του «Σέρπικο» φαίνεται να αρέσουν οι ιστορίες έντασης που εκτυλίσσονται στην διάρκεια καυτών από θερμοκρασία και κρίσιμων σε συμβάντα 24ώρων. Μάλλον έτσι εξηγείται το γιατί δύο περίπου δεκαετίες μετά τους «12 Ενόρκους», ο Λιούμετ αποφάσισε να αφηγηθεί την «Σκυλίσια Μέρα» στην διάρκεια ενός πολύ ζεστού μητροπολιτικού μεσημεριού και να τοποθετήσει μια απελπισμένη ιστορία ληστείας και τραγωδίας σε μια ζεστή γειτονιά του Μπρούκλιν και στο εσωτερικό μιας τράπεζας όπου ο δείκτης του θερμομέτρου σκαρφαλώνει αλύπητα ψηλά όσο η αγωνία των ηρώων κορυφώνεται.

Έξαψη ( Body Heat, 1981)
του Λόρενς Κάσνταν

Στο πρώτο πλάνο του φιλμ, μια τεράστια πυρκαγιά γεμίζει την μεγάλη οθόνη. Μερικά λεπτά αργότερα, ο Γουίλιαμ Χαρτ περπατά σε μια προβλήτα της Φλόριντα, ελπίζοντας ότι το θαλασσινό αεράκι θα διώξει λίγη από την αποπνικτική ζέστη που έχει περικυκλώσει την πόλη τις τελευταίες μέρες. Τον πλησιάζει η Κάθλιν Τέρνερ, ντυμένη στα λευκά. Υποδύεται την γυναίκα- αράχνη που θα παρασύρει το ανυποψίαστο αρσενικό στον ιστό της, θα το αποπλανήσει και θα το οδηγήσει στο έγκλημα. Πριν να συμβεί όμως αυτό, ένας σαλταρισμένος από την ζέστη Χαρτ θα έχει σπάσει με ορμή την μπαλκονόπορτα του πολυτελούς σπιτιού της, θα εισβάλλει με βία και θα κάνει έρωτα καταγής μαζί της. Θα μοιραστούν το κρεβάτι της, το πάτωμά της, την μπανιέρα της. Θα ιδρώσουν και θα καρδιοχτυπήσουν, καθώς ο σκηνοθέτης θα δοκιμάζει τα πάντα προκειμένου να μεταδώσει στον θεατή κάτι από το κύμα σεξουαλικής διέγερσης που τους δονεί, ή τον διαολεμένα καυτό νοτιά που φυσά διαρκώς και τους τρελαίνει. Χάρη στην επιμονή αυτή, η «Έξαψη παραμένει μέχρι σήμερα η ταινία που κλείνει μέσα της την πιο αξέχαστη ατμόσφαιρα καλοκαιριού που συνέλαβε ποτέ ο κινηματογράφος. `Έστω κι αν είναι πλέον γνωστό ότι τα γυρίσματά της χρειάστηκε να γίνουν υποχρεωτικά μέσα στον χειμώνα, με τους ηθοποιούς να παλεύουν με την γρίπη και την πνευμονία, ντυμένοι όπως ήταν με τα ανάλαφρα λινά ρούχα που απαιτούσαν οι ρόλοι τους.

Πηγη