Τσέλσι: Πανίσχυρο φαβορί, απόλυτο αουτσάιντερ

H ιστορία του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος της Τσέλσι ξεκινά πριν 12 χρόνια.

Υποστήριζα την Τσέλσι από ακόμα πιο πριν, συνεπαρμένος από το πόσους Ιταλούς (και πόση Ιταλική νοοτροπία) είχε, και ενθουσιασμένος από το πόσο ευχάριστη (αν και ενοχλητικά άνιση) ομάδα ήταν σε εκείνη την περίοδο, με τον τρισμέγιστο Βιάλι παίκτη/προπονητή (πόσο με ενθουσίαζε αυτή η ιδέα), με Τζόλα να κεντάει μες στο γήπεδο σα να ήταν 24 χρονών, με Ντεσαγί άμυνα, με Γουάιζ αρχηγάρα και τρομερό Ουρουγουανό Πογιέτ τίμια τσεκούρια στο κέντρο, τον θλιμμένο Νταν Πετρέσκου να καθαρίζει στην πτέρυγα, και την μεγάλη μου αδυναμία Τόρε Άντρε Φλο στην κορυφή να μην ξέρεις αν θα χάνει τα άχαστα ή αν θα σου βάλει πέντε.

Και τον Ρομπέρτο ΝτιΜατέο. Τον υπέροχο Μπόμπο ΝτιΜατέο, έναν αληθινά πανέμορφο ποδοσφαιριστή που μοίραζε τη μπάλα, που έφτιαχνε παιχνίδι, που ήξερε να βάζει κρίσιμα γκολ στους μεγάλες αγώνες κι ας μην ήταν δουλειά του, που είχε βάλει γκολ με το καλημέρα από τα 25 μέτρα στον τελικό Κυπέλλου του 1997, κερδίζοντας το πρώτο τρόπαιο που θυμάμαι να πανηγυρίζω ως οπαδός αυτής της ομάδας. Και ο οποίος, δραματικά, ατυχέστατα, αποσύρθηκε από το ποδόσφαιρο στα 31 του μόλις χρόνια, και έχοντας προηγουμένως χάσει σεζόν ολόκληρες από τραυματισμούς.

Η Ιταλική επανάσταση

Εν μέσω της Ιταλικής επανάστασης που έβαλε τους μπλε του Λονδίνου στον ποδοσφαιρικό χάρτη, η Τσέλσι είχε φτάσει την αναμφίβολα κορυφαία στιγμή της μικρής, ασήμαντης ιστορίας της. Στα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ με την σπουδαία Μπαρτσελόνα των Ολλανδών, του Κοκού, του Κλάιφερτ, του ΝτεΜπουρ. Με Λιτμάνεν, Ριβάλντο, Φίγκο σε μεγάλα κέφια και φυσικά Τσάβι, Πουγιόλ. Σταματήστε με αν το έχετε ξανακούσει αυτό, αλλά η Μπαρτσελόνα ήταν το μεγάλο φαβορί, δηλαδή καμία Τσέλσι.

Η Μπαρτσελόνα προκρίθηκε όντως, αλλά όχι πριν η Τσέλσι παρουσιάσει στο χορτάρι μια ομάδα πολύ πιο αποτελεσματική από όσο κανείς μπορούσε να περιμένει, κερδίζοντας το πρώτο παιχνίδι στο Λονδίνο με 3-1, και τραβώντας την αναμέτρηση μέχρι την παράταση στη ρεβάνς πριν υποκύψει στον ισχυρότερο αντίπαλο. Ήταν απλά η πρώτη πράξη σε μια από τις πιο σκληρές, πιο ισότιμες και πιο συναρπαστικές αντιπαλότητες του σύγχρονου Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου: έκτοτε, όσες φορές έχουν έρθει αντιμέτωπες αυτές οι δύο ομάδες, καμία πρόκριση δεν έρχεται αν οι ομάδες δεν φτύσουν αίμα στον αγωνιστικό χώρο. Και ποτέ χωρίς πολύ δράμα, πολλή πίεση, πολλές ανατροπές.

(Ο ΝτιΜατέο έπαιξε αλλαγή σε αυτά τα παιχνίδια, προερχόμενος από σοβαρό τραυματισμό που τον είχε κρατήσει στην εξέδρα για όλη σχεδόν τη σεζόν. Λίγες βδομάδες αργότερα θα σκόραρε και 3η φορά σε τελικό Κυπέλλου, χαρίζοντας ένα ακόμα τρόπαιο στην Τσέλσι.)

Ο Εκλεκτός

Είναι περίεργο να έχεις συνηθίσει να βρίσκεσαι σε μια θέση τίμιου και συμπαθούς τριτοτέταρτου για τόσα χρόνια (και να είσαι ΟΚ με αυτό, ειδικά από τη στιγμή που έπαιρνες μεγάλα παιχνίδια και κέρδιζες και και τρόπαια) αλλά ξαφνικά ένας παντελώς τυχαίος παράγοντας να σου αλλάζει τα δεδομένα. Ο Αμπράμοβιτς θα μπορούσε να έχει αγοράσει την οποιαδήποτε ομάδα και τώρα όλα θα ήταν διαφορετικά. Όμως αγόρασε την Τσέλσι.

Όταν γίνεται σε άλλες ομάδες με κάνει να τις μισήσω αυτόματα, το να έρχεται ένας μεγιστάνας, να βάζει λεφτά και να δημιουργεί έναν πρωταθλητή από το τίποτα. Δε μπορούσα να μισήσω την ομάδα μου, αλλά καταλάβαινα γιατί χαίρονταν τόσοι πολλοί όταν με τον Ρανιέρι στο τιμόνι βγήκε η Τσέλσι 2η στο πρωτάθλημα και αποκλείστηκε αυτοκτονικά στο Τσάμπιονς Λιγκ από τη Μονακό. Ένα Τσάμπιονς Λιγκ που ένα μήνα αργότερα θα κέρδιζε η Πόρτο, η Πόρτο του Ζοζέ Μουρίνιο.

Κλασική περίπτωση κακομαθημένου πλουσίου που τα θέλει όλα και τα θέλει τώρα, ο Αμπράμοβιτς απλά αγόρασε εκείνον που πήρε το Τσάμπιονς Λιγκ που στο μυαλό του όφειλε να έχει έρθει σε εκείνον. Ο Μουρίνιο ήρθε στο Στάμφορντ Μπριτζ και ουσιαστικά δημιούργησε τη σύγχρονη Τσέλσι. Δεν πήρε ποτέ το μεγάλο τρόπαιο, αυτό ήταν πάντα το άχτι του, και τελικά απολύθηκε από τον απαιτητικό πρόεδρο. Όμως αυτό που άφησε πίσω του ήταν κάτι μεγαλύτερο.

Με τα λεφτά του Αμπράμοβιτς, έχτισε μια από τις μεγάλες ομάδες των ‘00s, πάνω στο μαγικό κουαρτέτο των Τέρι-Λάμπαρντ-Ντρογκμπά-Τσεχ και με παίχτες σαν τον Μακελελέ και τον Κόουλ. Πήρε δύο πρωταθλήματα στο περπατητό, έπαιξε δύο Τσάμπιονς Λιγκ απέναντι στην Μπαρτσελόνα, και τις δύο φορές στους 16, τη μία πέρασε και την άλλη αποκλείστηκε (και τι ματσάρες ήταν πάλι, μεγάλες ανατροπές, η γκολάρα του Ροναλντίνιο με το σβήσιμο του τσιγάρου, οι χαμένες ευκαιρίες, η κεφαλιά του Τέρι, απλά τεράστιο ζευγάρι), αλλά το κυριότερο ήταν το ότι δημιούργησε έναν σκελετό τόσο ισχυρό που αποδείχθηκε αδύνατο να συντριβεί στο πέρασμα των χρόνων, ακόμα και μετά (πολύ μετά) την αποχώρησή του.

Η σκιά

Το θυμάμαι ακόμα και γελάω. Την πρώτη χρονιά του Αντσελότι στην Τσέλσι, η ομάδα πήρε το νταμπλ. (Έχει πάρει και τρίτο πρωτάθλημα η Τσέλσι, ναι, δεν ξέρω αν το είχες ξεχάσει. Ήταν και το πρώτο νταμπλ της ιστορίας της κιόλας, αμέ.) Διάβαζα κάτι σχόλια σε φόρουμ, κι έναν συν-οπαδός έγραφε περιχαρής “Ο Αντσελότι μας έδωσε την καλύτερη χρονιά της ιστορίας μας κι επιτέλους θα ξεχάσουμε τον Ζοζέ”.

Τρία χρόνια μετά κανείς δεν είναι καν απόλυτα σίγουρος ότι ο Αντσελότι πέρασε ποτέ από το Στάμφορντ Μπριτζ.

Η ομάδα που είχε στήσει ο Μουρίνιο, με τα ίδια πρόσωπα, με τις ίδιες μεθόδους, τους ίδιους μηχανισμούς, έπαιζε με τέτοια φόρα που μέσα στις 3 σεζόν που ακολούθησαν την απομάκρυνση του Πορτογάλου έχασε έναν τελικό Τσάμπιονς Λιγκ στα πέναλτι, αποκλείστηκε από έναν δεύτερο στις καθυστερήσεις του αξέχαστου ημιτελικού με τη Μπαρτσελόνα (φυσικά), πήρε δύο Κύπελλα και καθάρισε με ευκολία ένα Πρωτάθλημα. Οι προπονητές πήγαιναν κι έρχονταν, αλλά η σκιά του Μουρίνιο δεν έλεγε να φύγει.

Και σε μια αποθέωση του επίπονου αυτού συμβολισμού, η “μεγαλύτερη χρονιά στην ιστορία του συλλόγου”, το νταμπλ του Αντσελότι, επισκιάστηκε από ένα θαύμα ακόμα μεγαλύτερο. Τον αποκλεισμό μιας Τσέλσι στο αποκορύφωμα της διαχρονικής φόρμας της, στη φάση των 16, από την αιώνια λούζερ Ίντερ. Η οποία προχώρησε και έκανε ένα αδιανόητο τρεμπλ, αποκλείοντας και τη Μπαρτσελόνα στην πορεία, με καπετάνιο τον Μουρίνιο.

Αφροί και κατάρες. Η μεγαλύτερη χρονιά στην ιστορία της Τσέλσι θα ήταν για πάντα στιγματισμένη από μια ακόμα αδυναμία υπέρβασης, την ώρα που ο άνθρωπος που την έκανε αυτό που είναι, έκανε την μεγαλύτερη υπέρβαση όλων. Αλλού.

Η παρακμή

Εκείνη η σεζόν ήταν το φυσικό σημείο παραίτησης. Νοητικής παραίτησης του Αντσελότι, που την επόμενη σεζόν ξεκίνησε με μια ομάδα μηχανή και ως το τέλος κόντεψε να μη βγει ούτε Τσάμπιονς Λιγκ. Σωματικής παραίτησης των γερασμένων πια παιχτών, του Λάμπαρντ, του Τέρι, του Ντρογκμπά, του “γραφικού” Τσεχ, στη συνειδητοποίηση πως αφού δεν τα κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια, η ευκαιρία τους είχε περάσει.

Παραίτησης όλων εμάς, των υποστηρικτών της ομάδας, πως αυτή η Τσέλσι θα γραφόταν στην ιστορία ως αντιπαθής γίγαντας που σε μια πράξη απόδοσης αγνής ποδοσφαιρικής δικαιοσύνης, δε θα κατακτούσε ποτέ μια κούπα αγορασμένη.

Και παραίτησης του Αμπράμοβιτς, που σα να πέταγε λευκή πετσέτα, προσέλαβε αυτό που στο μυαλό του ήταν ο κλώνος του Μουρίνιο για να κάνει αυτό που τόσα χρόνια κανείς (ούτε ο Αντσελότι, ούτε ο Σκολάρι, ούτε ο Χίντινκ, ούτε ο Μουρίνιο) δεν είχε καταφέρει.

Ο Βίλας Μπόας, πολύ τίμιος, πολύ ικανός, πολύ συμπαθής νεαρός κόουτς, δεν θα είχε ποτέ καμία τύχη στο Στάμφορντ Μπριτζ, είναι προφανές τώρα. Αναλαμβάνοντας μια ομάδα παραιτημένη, γερασμένη, δίχως ταυτότητα, και με χαρακτηριστικά που σίγουρα δε βοηθούσαν να εξορκιστεί το φάντασμα του Ζοζέ - αν μη τι άλλο το ενίσχυαν, και μάλιστα την ώρα που εκείνος έχτιζε αλλού μια Ρεάλ Μαδρίτης αληθινή μηχανή, μια ομάδα που κατάφερνε να πάρει τα σκήπτρα από την ανίκητη, μεγαλειώδη Μπαρτσελόνα του Πεπ Γκουαρντιόλα.

Οι παίχτες, σε ένα αποκορύφωμα κωλοπαιδίστικης συμπεριφοράς, δεν έπαιζαν. Δεν ήθελαν, πώς το λένε. Ο Βίλας Μπόας δοκίμασε νέα πρόσωπα, νέες τακτικές, αλλά συνάντησε αντιστάσεις, στα αποδυτήρια και στο χορτάρι. Δεν είχε καμία τύχη. Το θέαμα ήταν θλιβερό. Ο αρχηγός Τέρι έχει όλο και μεγαλύτερα προβλήματα χαρακτήρα, ο Λάμπαρντ είναι πια “πρώην ποδοσφαιριστής”, ο Ντρογκμπά ετοιμάζει βαλίτσες για Κίνα, και μέσα σε όλα υπάρχει ένας Τόρες κινούμενο ανέκδοτο, ένας πανάκριβος στράικερ που δε μπορεί να σκοράρει, σαν σύμβολο όλων όσων έχουν πάει λάθος τόσα χρόνια. Μια σπουδαία ομάδα έσβηνε άδοξα, μια για πάντα.

To αουτσάιντερ

Το ότι ο Αμπράμοβιτς άφησε την ομάδα στον Ρομπέρτο ΝτιΜατέο μετά την αναπόφευκτη απομάκρυνση του Βίλας Μπόας μπορεί κάποιος να το εκλάβει ως ένα ακόμα στάδιο της παραίτησης που λέγαμε παραπάνω. (Τα τελευταία 5 χρόνια στον πάγκο είχαν κάτσει μόνο πρωτοκλασάτα, παγκόσμιας κλάσης, πανάκριβα ονόματα του χώρου της προπονητικής.) Εγώ το βλέπω απλώς ως το πρώτο από μια σειρά γεγονότων όπου τον έλεγχο ανέλαβε κάποια ανώτερη οντότητα, από εκείνες στις οποίες δεν πιστεύω, γεγονότα που σαν ελεγχόμενα από την μαγική πένα κάποιου σεναριογράφου σε μεγάλα κέφια, όρισαν την πορεία της φετινής Τσέλσι.

Ο ΝτιΜατέο πήρε μια ομάδα υπό διάλυση, τη στιγμή που η μόνη του προπονητική αξίωση ως τώρα ήταν μια συνοπτική απόλυση από τον πάγκο της Γουέστ Μπρομ. Το πρώτο του μάτς ήταν μια νίκη στο Κύπελλο, αλλά το πρώτο που είδα ήταν ένα ματς της Πρέμιερ απέναντι στην Στόουκ. Ήταν από αυτά τα κλασικά ματς με μια ομάδα να επιτίθεται αμήχανα και βαριεστημένα όσο η άλλη αμύνεται σκυλιασμένα και τελικά δε γίνεται τίποτα, και η Τσέλσι φέρνει ένα ακόμα 0-0 στην πορεία προς την χειρότερη σεζόν της σύγχρονης ιστορίας της.

Μόνο που σε εκείνο το ματς τα πάντα πήγαν αλλιώς. Οι παίχτες δεν ήταν πια εγκλωβισμένοι από τις ιδέες του Βίλας Μπόας, και σαν κλίκα που ξεφορτώθηκε εκείνον που δε γούσταρε για να κάνει κουμάντο η ίδια, βάλθηκε να αποδείξει πως ήξερε τι έκανε. Το παιχνίδι ήταν ένα χάος, ήταν και λες και κανείς δεν είχε θέση στο γήπεδο. Ένας πλήρως ανορθόδοξος και μάλλον άσχημος επιθετικός μονόλογος που όμως έβγαζε το ένα στοιχείο που δεν είχα δει εδώ και 2 χρόνια από την ομάδα: Πάθος.

Το ματς το κέρδισαν τελικά, με γκολ του Ντρογκμπά (προφανώς, προφανώς) αλλά ήταν άκρως περιληπτικό όσων θα ακολουθούσαν του επόμενους 2 μήνες. Κάθε ένα από τα επόμενα παιχνίδια, η Τσέλσι το έπαιζε σα να ήταν τελικός. Με τον ΝτιΜατέο, τον παλιό μας λατρεμένο Ρομπέρτο ΝτιΜατέο στον πάγκο απλώς να εμπνέει με την ύπαρξή του, και τις παλιές καραβάνες μέσα να μασάνε σίδερα. Τον Τσεχ να αρνείται να φάει γκολ, τον Ντρογκμπά να γεννά γκολάρες από το τίποτα, τον Λάμπαρντ να παίζει με εκλάμψεις μεγαλείου, τον Τέρι να καθοδηγεί επί της ουσίας την ομάδα, ανθρώπους σαν τον Ραμίρες ή τον Μεϊρέλες να κάνουν τις εμφανίσεις της ζωής τους, τον Κέιχιλ να αναδεικνύεται σε κολώνα στην άμυνα, τον Τόρες να απελευθερώνεται, να σκοράρει όσο δεν είχε σκοράρει για χρόνια, και να κινείται μες στο γήπεδο σαν αληθινός, ουσιαστικός στράικερ. Και λειτουργώντας συνδετικά ως προς όλα αυτά, να έχει μια αόρατη δύναμη σαν κόλλα, που τα ένωνε όλα αυτά μεταξύ τους. Η πένα του συγγραφέα, που έστελνε τετ-α-τετ στα περιστέρια και πέναλτι στα δοκάρια.

Καθώς η ομάδα απλώς επιβίωνε στο πρωτάθλημα και καθώς προχωρούσε εκμεταλλευόμενη ένα εύκολο πρόγραμμα στο Κύπελλο Αγγλίας (το οποίο και κατέκτησε, μασώντας σίδερα απέναντι σε όχι αρκετά ικανούς αντιπάλους, μια Τότεναμ σε ελεύθερη πτώση και μια Λίβερπουλ.... σαν Λίβερπουλ), το θαύμα γινόταν στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Το έπος του #2012

Ο ΝτιΜατέο κοουτσάρισε την Τσέλσι σε 6 παιχνίδια στο Τσάμπιονς Λιγκ και ήταν με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, όλα θρίαμβοι. Η Τσέλσι πέρασε από 4 φάσεις της διοργάνωσης, όντας σε όλες η χειρότερη ομάδα στο γήπεδο. Ο ΝτιΜατέο παρέλαβε μια ομάδα πρακτικά αποκλεισμένη από μια φανταστική Νάπολι, και το παιχνίδι το γύρισε ο Ντρογκμπά και ο Λάμπαρντ. Βρήκε στους 8 μια Μπενφίκα που ήταν καλύτερη και είδε κι έπαθε να κρατήσει την πρόκριση μες στο Λονδίνο, πριν το λήξει ο Μεϊρέλες με ένα ονειρώδες σουτ έξω από την περιοχή.

Στους 4 βρήκε τη Μπαρτσελόνα, δε θα μπορούσε να είναι άλλη ομάδα στην πορεία προς το θρίαμβο. Φυσικά θα ήταν η Μπαρτσελόνα. Δεν υπάρχει έστω ένα λεπτό στη διάρκεια των 180’ αυτής της αναμέτρησης, όπου δεν είναι απίστευτο το ότι δεν προκρίνεται η Μπαρτσελόνα.

Κι αν το 1-0 του πρώτου αγώνα είναι ένα “τσαφ”, από αυτά που γίνονται, η ρεβάνς στο Καμπ Νου είναι από αυτά που θα τα βλέπουμε για χρόνια και δε θα καταλαβαίνουμε τι, και πώς, έγινε. Με 2-0 και 10 παίχτες από το 40’, το παιχνίδι αυτό λήγει εμφανέστατα 5-0. 7-0. Δε θέλω να σκέφτομαι πόσα.

Με κάποιο τρόπο ο Λάμπαρντ βγάζει την ασίστ της ζωής του στον Ραμίρες. Με κάποιο τρόπο η Τσέλσι μειώνει. Με κάποιο τρόπο η Μπαρτσελόνα ξαφνικά δε μπορεί να αντιδράσει. Με κάποιο τρόπο η Τσέλσι των 10 παιχτών παίζει στο β’ ημίχρονο καλύτερα από όσο έχει παίξει όλη τη χρονιά. Με κάποιο τρόπο ο Μέσι στέλνει το πιο σημαντικό πέναλτι της χρονιάς στο δοκάρι. Με κάποιο τρόπο ο Τόρες βρίσκει μπροστά του μισό γήπεδο άδειο. Με κάποιο τρόπο σκοράρει σε κρίσιμο ματς. Με κάποιο τρόπο, η Τσέλσι για μια ακόμα φορά δεν χάνει από τη Μπαρτσελόνα. Με κάποιο τρόπο, αυτή η διαλυμένη ομάδα βρίσκεται στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ.

Ο τελικός

Εκεί, αποδεκατισμένη, έχει να αντιμετωπίσει την σαφώς καλύτερη (και σαφώς γηπεδούχο) Μπάγερν. Το γήπεδο γέρνει από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Η Τσέλσι αντέχει, η Μπάγερν χάνει γκολ, χάνει σουτ από το ύψος του πέναλτι, χάνει τα πάντα. Μοιάζει να είναι γραφτό πια αλλά το γκολ του Μίλερ στο 83’ προσγειώνει τους πάντες απότομα.

“Επιτέλους, είναι δίκαιο,” είναι η νηφάλια αποτίμηση. Αν είναι δυνατόν να πάρει Τσάμπιονς Λιγκ μια ομάδα που παίζει τη μπάλα που παίζει η Τσέλσι. Που δεν έχει κάνει μια επίθεση σε όλο τον τελικό. Σωστά. Μόνο που πριν ολοκληρωθεί η σκέψη, ο Ντρογκμπά (ποιος άλλος) καρφώνει μια κεφαλιά σουτ ανάμεσα στα ακροδάχτυλα του Νόιερ και του οριζόντιου δοκαριού. Σα να έλεγε πως Όχι, δεν φτάσαμε ως εδώ για να χάσω αυτό το Κύπελλο.

Ο Ντρογκμπά θα ήταν ξεκάθαρος MVP της ομάδας για φέτος αν δεν υπήρχε ο Τσεχ. (Όχι πως δεν είναι τώρα, απλά δεν είναι εντελώς ξεκάθαρος.) Δεν υπάρχει πρόκριση στους 2 μήνες του ΝτιΜατέο που δεν σημαδεύτηκε από κάποιο απίθανο ή νικητήριο ή καθοριστικό γκολ του Ντρογκμπά. Δεν υπήρχε στιγμή που να τον έβλεπες να μην τρέχει σκυλιασμένος αριστερά δεξιά, μπροστά πίσω στο γήπεδο. Όταν δεν βύθιζε άμυνες μόνος του, βοηθούσε τη δική του, έπαιζε αριστερός μπακ, δεξιός μπακ, ό,τι ήθελες. (Και έκανε από ένα πέναλτι στην κάθε πλευρά. Η πένα του σεναριογράφου, εκφρασμένη μέσα από τον Τσεχ και το αριστερό δοκάρι του στις δύο περιπτώσεις, δεν τους επέτρεψε να γίνουν γκολ.) Έπαιρνε τη μπάλα από την περιοχή της Τσέλσι και άνοιγε αντεπιθέσεις. Ήταν συγκλονιστικός.

Απέναντι σε έναν παίχτη σαν διαλεγμένο από τη μοίρα να σηκώσει φέτος την κούπα, η Μπάγερν (καθ’οδόν προς την απώλεια ενός ακόμα ολόδικού της Τσάμπιονς Λιγκ) βάζει στην αρχή της παράτασης έναν Ολλανδό να χτυπήσει κρίσιμο πέναλτι. Δηλαδή τι περίμεναν πως θα γίνει; Ο Τσεχ αποκρούει, ο τελικός πάει στα πέναλτι, και ακόμα κι εκεί η Τσέλσι βρίσκεται να χάνει με 3-1.

Εκεί οι παλμοί μου πια γράφουν επικίνδυνα υψηλά νούμερα. (Κόσμος ανησυχούσε λέμε.) ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να γράφτηκε όλη αυτή η φετινή ιστορία, να έφτασαν τα πράγματα ως εδώ, για να το χάσει η Τσέλσι στα πέναλτι, πάλι. Απλά δεν γινόταν. Όμως ήταν απλώς μια τελευταία πιθανή ανατροπή, για την ομάδα που τις έκανε όλες. Ο Τσεχ απέκρουσε ένα, η πένα του σεναριογράφου έστειλε εκείνο του Σβαϊνστάιγκερ στο δοκάρι, και ξαφνικά τα πάντα έβγαζαν νόημα.

Ο Ντιντιέ Ντρογκμπά έστησε τη μπάλα για να εκτελέσει το πέναλτι που αν ήταν εύστοχο θα έδινε το τρόπαιο στην Τσέλσι, και ήταν σε εκείνο το σημείο που δεν έχω υπάρξει περισσότερο σίγουρος για τίποτα στη ζωή μου, όσο για την ευστοχία αυτού του πέναλτι. Ξέχνα τη στατιστική, ξέχνα την προϊστορία, ξέχνα το ποιος είναι καλύτερος. Νομίζω δεν υπήρχε κανείς που να μην το γνώριζε.

Ο Ντρογκμπά θα κέρδιζε αυτό το Τσάμπιονς Λιγκ για τον εαυτό του, για την μεγάλη Τσέλσι των ‘00s, για τον τελειωμένο Λάμπαρντ, για τον αμύθητο Τσεχ, για τον απόντα αρχηγό Τζον Τέρι, για τον υπέροχο ΝτιΜατέο που ενώνει το τότε με το τώρα, για τα 50 εκατομμύρια λίρες του Τόρες, για όλους όσους ακόμα περιμένουν τον τελικό Ρεάλ-Μπαρτσελόνα, για όλες τις κούπες που ο Ζοζέ σήκωσε αλλού, για όλες τις επικές αναμτρήσεις με τη Μπαρτσελόνα, για όσους δεν πίστευαν πως μπορούσε αυτή τη φορά να αποκλείσει τη Μπαρτσελόνα, για όσους παραιτήθηκαν, για όσους αποφασίσαμε πως αυτή η ομάδα δε θα τα κατάφερνε ποτέ, για τον Αμπράμοβιτς που γέρασε κι ακόμα περίμενε, για τον Μουρίνιο που επιτέλους το Σάββατο το βράδυ έγινε οριστικά παρελθόν, για τους οργασμούς του Γκάρι Νέβιλ, για το ωραίο που μπορεί να παίρνει τόσες διαφορετικές μορφές, για τοντεμαράζ γραφικών (αλλά ειλικρινών) τουήτς αγωνίας, ηδονής και έκστασης που τύπωνα με τρεμάμενα δάχτυλα, μη πιστεύοντας αυτό που συνέβαινε.

Σαν ύστατη πράξη μιας ομάδας κάποτε πανίσχυρης, αυτή η Τσέλσι κλείνοντας τον φυσικό της κύκλο γύρισε τούμπα κάθε προγνωστικό και κάθε ρεαλιστικό δεδομένο, πραγματοποιώντας μια τελευταία, απόλυτη ανατροπή: Να καταφέρει να κερδίσει το Τσάμπιονς Λιγκ όντας το απόλυτο αουτσάιντερ.