Τρίτη 6 Μαρτίου 2012

Ιστορίες για τον πόθο και τον φόβο των γυναικών

Ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε δέκα, αλλά εβδομήντα επτά…"Ύμνοι εναντίον γυναικών". Έτσι επιγράφεται το βιβλίο του Πάνου Θεοδωρίδη που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ιανός.

Είναι μικρά και μεγάλα διηγήματα του Θεσσαλονικιού, ο οποίος σπούδασε Αρχιτεκτονική αλλά έχει ασχοληθεί με ποίηση, πεζογραφία, θέατρο, σενάριο, μετάφραση, κριτική, ραδιόφωνο, αρθρογραφία, και- όπως σημειώνει στο βιβλίο- "με το ιστολογείν".

Όμως παραμένει πιστός στον "ιστό" του βιβλίου.

Διηγήματα σαρκαστικά, χιουμοριστικά, ανάποδα, σουρεαλιστικά, παιγνιώδη, παράφορα. Άρα, λογοθεραπευτικά. Ένα εγκόλπιο, σε σχήμα διαστάσεων παλάμης, για τον πόθο και τον φόβο των γυναικών.

Ο συγγραφέας διηγούμενος τις ιστορίες του από τα νεανικά του χρόνια του ΄50 έως τα ώριμα έτη του σήμερα, πασχίζει να δείξει στην αναγνώστη του δείγματα του γυναικείου κόσμου - ερωμένες και μη - που έτυχε να ανταμώσει. Και, έντρομος , αναλογίζεται " από τι γλύτωσε"!..

«Ενίοτε η επιχείρηση ξεφεύγει από τα χέρια, ιδίως όταν εκείνη είναι δίκαιη και λυπημένη, οπότε κλαίει με τις ηρωίδες » λέει, εξηγώντας: «Δεν ήθελαν εμένα, αλλά τη διαχείριση του εμένα».

Η γλώσσα του σε κεντρίζει και σε γοητεύει ταυτοχρόνως. Πλούσιο λεξιλόγιο. Πότε λόγιες οι λέξεις (οδοστασία, πάγιο έθος, ευώδεις περιπτώσεις) , πότε λαϊκότροπες (αλατερό χώμα, τότενες, γκλάβα, βλοημένη). Και βέβαια, όπως είναι … αναμενόμενο για ένα τέτοιο συγγραφέα , μέσα στην ιστορίες του για γυναίκες ξεπηδούν "αβίαστα" και εκφράσεις της καθομιλουμένης μεταξύ ανδρών…

Βιωματικά και φανταστικά όσα περιγράφει, του δίνουν τη δυνατότητα να παίξει με τους τίτλους: "Κερατιάτικα", "Κόλπος θερμής αγάπης", "Το ξώγαμο", "Μονωδία", "Το φίλημα", "Η κοπέλα μάνι μάνι", "Ποτέ πια", "Το γόνατο".

Απλά περιστατικά του βίου σε πρώτο πρόσωπο, όχι μόνο ερωτικά μα και οικογενειακές θύμησες, μετατρέπονται σε λογοτεχνία: Στο παραθαλάσσιο νοικιασμένο εξοχικό στην Αρετσού η πρώτη παράνομη θέαση γυμνών κοριτσιών την ώρα που πάσχιζαν να φορέσουν το μαγιό: "Δεν ήτο απλώς ηδονή αλλά κατάληψις υπό Ναζήδων της ύπαρξής μου".

Η εξομολόγηση της μάνας στον πατέρα ότι εκείνη την Κυριακή έκανε το δραματικό λάθος να ρίξει στο ταψί με τα ψάρια, αντί λάδι, φωτιστικό πετρέλαιο.

Το πρώτο νεανικό φιλί όταν του πρότεινε τα χείλη της μια συμμαθήτρια στο βραδινό φροντιστήριο. Η κατάρα της γκρινιάρας που επιστρέφοντας μετά από τρελό γλέντι καταριέται και ανατινάζεται το καπό του αυτοκινήτου. Η αυτοθυσία του να φύγει από την κλινική εγχειρισμένος για να ανταποκριθεί στην πρόσκληση μιας άλλης αγαπημένης κι ας έτρεχε το αίμα στην πίστα λόγω της σκωληκοειδίτιδας.

Η γνωριμία με μια ιδιότυπη Πορτουγκέζα, « κοκκινομάλλα, με γωνίες στο πρόσωπο , γλυκό χαμόγελο , αδύνατη σαν ελληνικός προϋπολογισμός».

Ολοκληρώνοντας το διάβασμα αυτού του χρονογραφικού εγχειριδίου διερωτάσαι: Τελικά πρόκειται για ύμνους εναντίον ή υπέρ γυναικών; Η μήπως εναντίον ανδρών;

Πηγη