Χάρις Αλεξίου: Γίνεται αλλαγή με τα ίδια πρόσωπα;

Δύο «ιερά τέρατα» του ελληνικού τραγουδιού αποφάσισαν μέσα στην κρίση να ενώσουν τις δυνάμεις τους. Δεν είναι η πρώτη φορά τις τελευταίες δεκαετίες. Είναι όμως η καλύτερη. Ετσι τουλάχιστον υποστηρίζει η Χαρούλα, όπως τη σκέφτονται οι περισσότεροι Ελληνες. Σαν ένα δικό τους άνθρωπο.

Λίγο πριν ανηφορίσει για τη Θεσσαλονίκη, η Αλεξίου μιλά στον «ΑτΚ». Για τους πολίτες, τους πολιτικούς, τα όνειρα, τα απωθημένα. Αποκαλύπτει ότι τώρα πια αισθάνεται άνετα και χαλαρά, κάτι που φαίνεται στη σκηνή. Ακόμη εξηγεί γιατί σήμερα η επικοινωνία είναι πιο σημαντική από ποτέ, αλλά και γιατί η εποχή δεν ευνοεί την έμπνευση.

Χαρούλα, απ’ όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα τι σε εκπλήσσει περισσότερο;

Το ότι από τη μια στιγμή στην άλλη αλλάζουν όλα και ο πολίτης βρίσκεται στο κενό χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα και σώζονται μόνον όσοι μπορούν να φύγουν από τη χώρα. Είναι απίστευτο. Δε φανταζόμουν ότι οι Ελληνες πολιτικοί θα είχαν τέτοια έλλειψη βάρους. Ολοι ζητάνε να αλλάξουν τα πάντα και τα πρόσωπα παραμένουν τα ίδια.

Οι πολιτικοί απέτυχαν. Οι πολίτες;

Οι πολίτες βλέπουν ακόμη μια φορά αυτούς που ψήφισαν να λένε τις ίδιες αερολογίες, να μην πληρώνει κανείς τις βρομιές που έχει κάνει και να συνεχίζει τις υποσχέσεις για αλλαγή σκηνικού. Ο πολύς κόσμος είναι ακόμη μπερδεμένος, δεν ξέρει τι να κάνει και οι αντιδράσεις, όπως βλέπουμε, είναι ακραίες. Και βέβαια δε μιλάω για τους ανθρώπους που κατεβαίνουν στο δρόμο και διαδηλώνουν. Μιλάω γι’ αυτούς που καίνε και καταστρέφουν.

Πώς βλέπεις αυτά που συνέβησαν στις συναυλίες του Νταλάρα;

Νιώσαμε φρίκη όλοι με τις εικόνες που είδαμε, όπως όταν είδαμε να καίγεται η πόλη μας. Δεν υπάρχει λογική σε αυτές τις συμπεριφορές, ούτε δίκαιο.

Στις δικές σου συναυλίες ποιος κόσμος έρχεται σήμερα;

Ερχονται οι άνθρωποι που έρχονταν πάντα. Για να μας ακούσουν, για να τραγουδήσουν και για να συγκινηθούν.

Η κρίση το επηρέασε αυτό;

Αυτό που ζούμε φέτος με τη Δήμητρα είναι μοναδικό. Η συγκίνηση και η λατρεία του κόσμου είναι κάτι ανεπανάληπτο. Εχουμε ένα πρόγραμμα τριών ωρών και δε μας αφήνουν να κατεβούμε από τη σκηνή. Αυτό που κάνουμε είναι τόσο αληθινό, τόσο όμορφο, τόσο μέσα από την καρδιά μας που ο κόσμος καταλαβαίνει. Αυτήν την εποχή, που τα πράγματα είναι γκρίζα κι έχει πέσει «κούρεμα» και στις ελπίδες μας, θέλαμε να παρουσιάσουμε κάτι πολύ όμορφο και όσο γίνεται πιο πλήρες.

Η κρίση απέδειξε ότι λίγα πράγματα σε αυτήν τη χώρα είναι αληθινά. Πόσο σίγουρη είσαι για την αλήθεια της σχέσης σου με τον κόσμο;

Η μουσική είναι κάτι διαφορετικό. Ο καλλιτέχνης δεν υπάρχει αν δεν έχει αληθινή σχέση με τον κόσμο. Κανείς δε βγαίνει από το σπίτι του για να πάει να ακούσει τον καλλιτέχνη που επιλέγει, να ψυχαγωγηθεί και να ευχαριστηθεί, αν δεν έχει σύνδεση μαζί του. Αλλιώς κάθεται και βλέπει τηλεόραση. Το κοινό που έρχεται να μας ακούσει το νιώθουμε πολύ δικό μας. Είναι κόσμος που αγαπάει πολύ αυτό που κάναμε.

Στα χρόνια που τραγουδάς πότε ένιωθες την επικοινωνία με τον κόσμο πιο ουσιαστική;

Τώρα αισθάνομαι πολύ πιο κοντά με τον κόσμο. Ισως γιατί κι εγώ τώρα αισθάνομαι πιο κοντά. Με την πείρα μου και με τα χρόνια που τραγουδάω αισθάνομαι πιο ελεύθερη πάνω στη σκηνή, πιο χαλαρή. Δεν έχω στο νου μου να κάνω κάτι για να εντυπωσιάσω. Είμαι αυτή που είμαι και αυτό που κάνω το χαίρομαι πρώτα εγώ. Και οι άνθρωποι τρελαίνονται με αυτό το δόσιμό μου. Νιώθω κάποιες στιγμές σαν ένας καινούργιος άνθρωπος. Είναι ίσως η σιγουριά που μου δίνει ο κόσμος, αλλά και το ότι ξέρω πως αυτό που κάνω έχει αξία.

Με τη Δήμητρα Γαλάνη έχετε τραγουδήσει πολλές φορές μαζί. Τι το διαφορετικό υπάρχει αυτήν τη φορά;

Είμαστε συνέχεια μαζί στη σκηνή, εκτός από τέσσερα τραγούδια. Μας αρέσει, τραγουδάμε καλά, πειραζόμαστε μεταξύ μας, αλλά κυρίως απολαμβάνουμε τη συνεργασία. Τα τραγούδια γίνονται ακόμη πιο όμορφα όταν τα μοιράζεσαι με άλλους άξιους καλλιτέχνες. Είναι σαν να τα ντύνεις και με την αύρα του άλλου.

Με τα χρόνια οι εγωισμοί πάνω στη σκηνή υποχωρούν;

Αν είσαι σίγουρος για τον εαυτό σου ναι, αλλά κι αν έχεις την ευφυΐα να αναγνωρίσεις την αξία του άλλου. Εγώ υποκλίνομαι στη Δήμητρα κι εκείνη σε μένα.

Αυτά τα 40 περίπου χρόνια που τραγουδάς πώς θα τα περιέγραφες;

Μια ζωή σε έναν υπέροχο κόσμο που ούτε να τον φανταστώ δεν πρόλαβα. Κανείς δεν ξέρει πού θα τον βγάλει ο δρόμος της ζωής του. Απ’ όπου κι αν έρχεται, ό,τι κι αν έχει διαλέξει να κάνει. Ο προορισμός δεν είναι πάντα ορατός. Κι εγώ έχω διαγράψει μια πορεία που ούτε την περίμενα, ούτε την είχα φανταστεί. Σαν να με διάλεξε ο δρόμος από μόνος του. Εζησα και ζω τα πάντα, όλες τις συγκινήσεις παράλληλα με τη ζωή μου την εκτός τραγουδιού.

Ξεκινώντας είχες όνειρα…

Τι θα πει αυτό δεν το ήξερα. Ολοι οι άνθρωποι γεννιούνται, μεγαλώνουν, κάνουν την οικογένειά τους, ψάχνουν να βρουν μια δουλειά για να ζήσουν. Αυτό ήταν. Τέτοια όνειρα αρχίζουν όταν λύσεις τις πρώτες σου ανάγκες της επιβίωσης. Από εκεί και πέρα αρχίζουν τα όνειρα. Δεν είχα ονειρευτεί να μπω στον καλλιτεχνικό χώρο. Απλά αγαπούσα το τραγούδι από το σπίτι, από τους γονείς. Μήπως υπάρχουν λαϊκοί τραγουδιστές που ήξεραν από την αρχή ότι θα φτάσουν τόσο ψηλά; Ο Καζαντζίδης, ο Μπιθικώτσης, η Μοσχολιού, η Νίνου ήξεραν; Εγώ είμαι λαϊκή τραγουδίστρια. Ούτε το φαντάστηκα, ούτε ονειρεύτηκα. Απλώς γεννήθηκα μέσα σ’ αυτό.

Πέρασε καιρός για να συνειδητοποιήσεις την αξία σου;

Βέβαια, γιατί δεν τραγουδάς με τη λογική, αλλά με το συναίσθημα. Κάθε φορά που ένας συνθέτης ήθελε να τραγουδήσω τα τραγούδια του, η φωνή μου τα κατάφερνε. Ανταποκρινόταν. Ετσι σιγά σιγά κατάλαβα.

Απ’ όλα όσα έχεις τραγουδήσει, πού ακουμπάει περισσότερο η ψυχή σου;

Εκείνο που με ενδιαφέρει είναι που ευχαριστιέμαι. Κάποια στιγμή είναι ένα ζεϊμπέκικο, κάποια άλλη μια μπαλάντα. Εχω όλο το ελληνικό τραγούδι μέσα μου. Είμαι μέσα σε όλα τα τοπία που έχω τραγουδήσει, αλλά με τις ώρες μου. Δε θέλω να είμαι συνεχώς η ίδια. Και δεν μπορώ να πω εύκολα πού ανήκω, εκτός από το ευρύ φάσμα του λαϊκού τραγουδιού.

Σε αυτήν την πορεία έχεις απωθημένα;

Μικρότερη είχα απωθημένα. Τώρα έχω συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει κάποιος λόγος που δεν έγιναν ορισμένες συνεργασίες. Δεν μπορεί κάποιος να τα κάνει όλα. Εκείνο που έχει σημασία είναι να απολαμβάνουμε τους άλλους και να κάνουμε κι εμείς ό,τι μπορούμε.

Είναι διαφορετικό να τραγουδάς τα δικά σου τραγούδια;

Είναι ωραία να γράφεις ένα τραγούδι και να σου αρέσει μέσα στο χρόνο. Νιώθεις μια ολοκλήρωση.

Η εποχή προσφέρεται για τη δημιουργία;

Οχι, δεν εμπνέει η εποχή. Αυτήν τη στιγμή έχουμε ένα παγωμένο και μουδιασμένο συναίσθημα. Η εποχή έχει θυμό και απόγνωση. Δε γίνεται, την ώρα που καίγεσαι, να δημιουργήσεις έργο. Αν πεις κάτι τώρα, θα είναι επιπόλαιο. Μετά θα μιλήσεις.

Πηγη