Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2011

Όταν μια γυναίκα θυμώσει....

Πόσο θυμωμένη είμαι που δεν μπορώ να θυμώσω !!!

Σήμερα μια φίλη, χτυπημένη σε τροχαίο, αναρρώνοντας σπίτι της, μου είπε το ίδιο: <Έχω τόσο θυμό, που θέλω να αρπάξω στα χαστούκια τον πρώτο που θα βρω αλλά επειδή δεν το κάνω, δεν ξεσπάω και έχω κατάθλιψη. Είμαι σμπαράλια >.
Εγώ είμαι επίσης θηρίο με τα ΠΑΝΤΑ. Καταρχάς είμαι θηρίο με όσους με έμαθαν να < κάνω υπομονή > και να μην < μιλάω > γιατί οι < άντρες πρέπει να ξεσπάνε >. Το τελευταίο διάστημα ειλικρινά, αν έβρισκα μπροστά μου έναν πολιτικό (στατιστικά είναι πιο πιθανό να πέσω πάνω σε πολιτικό άντρα, παρά σε γυναίκα. Οι γυναίκες είναι είδος προς εξαφάνιση και στην πολιτική) θα ήθελα να τον χαστούκιζα! Όχι μια, αλλά δυο φορές. Το ένα το χαστούκι θα το έτρωγε από μένα και με το δεύτερο θα του έδινα εκείνο που έπρεπε να του είχε δώσει η μάνα του (αλλά έκανε < υπομονή > και δεν τον καταχέριασε όταν έπρεπε).
Δυο οικογένειες συγκυβέρνησαν τα τελευταία τριάντα χρόνια, ολιγαρχία είχαμε, σε < χούντα > γύρισε, με κομματοσαλτιμπάγκους να χοροπηδάνε γύρω από ανίκανους αρχηγούς και κομματικό στρατό από ρουσφέτια που σωρεύονταν σε ένα δημόσιο οργανισμό ΤΕΡΑΣ …
Όποιος δεν είχε θείο να τον < χώσει > στο δημόσιο θεωρείτο ανεπάγγελτος και ηλίθιος.
Είναι τρέλα να πεθαίνει ένας άνθρωπος και να τραυματίζονται δεκάδες για ένα < πτώμα > που έχει τουμπανιάσει και βρωμάει από παντού. Αυτό είναι το πολιτικό μας σύστημα. Τέλος.
Βαρέθηκα όμως και να βλέπω τις βιτρίνες του < Γρηγόρη Μικρογεύματα > σπασμένες. Βαρέθηκα. Είναι το γραφείο μου στο Σύνταγμα και κάθε είκοσι μέρες τα μαγαζιά, από τα μεγάλα και άδεια από πελάτες, μέχρι το < τακούνι εξπρές > αλλάζουν προσόψεις. Τρομοκρατώντας τις σόλες και τα μαρούλια δεν κάνουμε επανάσταση.
Ξέρετε πόσοι θέλανε να είναι στο Σύνταγμα, στην ειρηνική διαδήλωση; Εκατομμύρια! Όχι 125.000 που μετέδιδαν τα ξένα μέσα, εκατομμύρια άνθρωποι, γυναίκες και άντρες.
< Χύτρες χωρίς βαλβίδα > αποσυμπίεσης είμαστε πάρα πολλοί. Αλλά δεν γουστάρουμε να περπατήσουμε κάτω από σημαία συνδικαλοεργατοσυνδικάτου που οι αρχηγοί τους έπαιζαν πόκα στο ίδιο τραπέζι με την εξουσία.
Στο οικονομικό κρασάρισμα και στο πολιτικό χάος, οι άντρες ΠΑΝΤΑ έχουν < ελέω θεού > μεγαλύτερο δικαίωμα για περίθαλψη. Διότι εκείνοι ΘΕΛΟΥΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΚΑΙ ΝΤΑΝΤΕΜΑ!
Ο θεός να μας φιλάει, αν ο άντρας αρρωστήσει ή αν οι δουλειές του έχουν προβλήματα.
Μια γυναίκα μπορεί και να ξυπνάει για να ταΐσει το βρέφος χάραμα, και να μαγειρεύει και να πηγαίνει σούπερ μάρκετ και στην πεθερά να τηλεφωνεί, και στον προϊστάμενο να απολογείται και να μην υψώνει την φωνή και να διαχειρίζεται όλα τα < έκτακτα > οικογενειοκρατικοεργασιακά, και να < βάζει > πλάτες για να μην ξεσπάσει σύρραξη στα σόγια και να δείχνει ακούραστη και κεφάτη όταν, ΟΤΑΝ εκείνος ΜΠΟΡΕΙ.
Μια γυναίκα που μεγαλώνει σαν χύτρα, που αντιμετωπίζεται σαν χύτρα, κάποια στιγμή δεν θα ξεσπάσει;
Έχετε δει χύτρα να σκάει;;;; Εγώ είδα. Τινάχτηκε κάποτε στον < αέρα > μια χύτρα με λουκουμάδες. Ένας μικρός λουκουμάς βρήκε στην άκρη του φρυδιού έναν άντρα και από τότε 29 χρόνια μετά δεν ξανάβγαλε στο σημείο εκείνο τρίχες ποτέ.
Ακριβώς σαν λουκουμάδες μέσα σε χύτρα νοιώθουμε ότι είμαστε οι περισσότερες, έτοιμες να ανατιναχτούμε και όποιο <φρύδι > μπει στο δρόμο μας, < μαύρο φίδι > που το έφαγε …
Σας φαίνεται παράξενο που μπλέκω τα <καθημερινά με τα πολιτικά>, μα όλα από τα νύχια μας περνάνε, νύχια που με μανικιούρ ή χωρίς οφείλουν να επεξεργαστούν. ΦΤΑΝΕΙ ΕΣΚΑΣΑ !!!!

Nανά Παλαιτσάκη

Πηγή: mylady.gr