Βιβλίο: «Κι όμως ανθίζει»

Το νέο βιβλίο της Λίας Μεγάλου-Σεφεριάδου είναι ένα οδοιπορικό στην Ελλάδα, από τους βαλκανικούς πολέμους μέχρι σήμερα (Εκδόσεις Μεταίχμιο). Παράλληλα είναι το οδοιπορικό

μιας οικογένειας μέσα από την αφήγηση της Ηλέκτρας. Η Ηλέκτρα είναι όχι μόνο η ηρωίδα του βιβλίου, αλλά ηρωίδα με όλη τη σημασία της λέξης. Γόνος αστικής οικογένειας που διαπρέπει στο εμπόριο και που όμως στη διάρκεια του πολέμου χάνει έδαφος, περνά από χίλια μύρια κύματα. Ακριβώς όπως και η χώρα μας. Ερωτευμένη τρελά με τον Νικηφόρο, παντρεμένη όμως τελικά με έναν άντρα που δεν μπορεί να τη στηρίξει, η Ηλέκτρα μεγαλώνει μόνη την κόρη της και δίνει το δικό της αγώνα για να επιβιώσει. Ένα σωρό δυσκολίες αντιμετωπίζει, όμως είναι τόσο ευρηματική, σπιρτόζα και θετική, που σε κάνει να χαμογελάς – αυτή η γυναίκα, στα ενενήντα της πλέον, σε μαθαίνει τελικά πολλά!.. Η συγγραφέας εμπλουτίζει την αφήγηση της Ηλέκτρας με εύστοχα και καυστικά σχόλια πάνω στην επικαιρότητα, που κάνουν την ανάγνωση πραγματικά απολαυστική.

Η Stylista συνομίλησε με τη συγγραφέα για το βιβλίο, τη γυναίκα αλλά και τους δύσκολους καιρούς που περνάμε:

Τι σας παρακίνησε να γράψετε ένα βιβλίο με τη διαδρομή όχι απλά μιας γυναίκας, αλλά της ελληνικής νεότερης ιστορίας;
Από τη στιγμή που πάτησα το κατώφλι της μέσης ηλικίας, άρχισα να στρέφω το βλέμμα μου στο παρελθόν. Για λόγους υπαρξιακούς αναζήτησα τις ρίζες μου. Αυτή η αναζήτηση με εξοικείωσε με την Ιστορία, η οποία έκτοτε με κέρδισε. Εδώ λοιπόν και είκοσι χρόνια όλα μου τα μυθιστορήματα εμπεριέχουν ιστορικά στοιχεία. ΄Οσον αφορά τώρα το πρόσφατο μυθιστόρημά μου «Κι όμως ανθίζει…» υπάρχει κι ένας ειδικός λόγος που καθόρισε την επιλογή μου. Συγκεκριμένα η ζωή της ηρωίδας μου, της Ηλέκτρας –που το όνομά της είναι τόσο βαθιά και βαριά ελληνικό- σημαδεύεται από όλα τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την πατρίδα μας. Γνωρίζει ευμάρεια, οικονομική καταστροφή, πόλεμο, φτώχεια, προσφυγιά, δόξα και ταπείνωση, την ευτυχία ενός μοναδικού έρωτα με απρόσμενη κατάληξη, προδοσίες, πίκρες, απογοητεύσεις, συνεχείς ανατροπές… Μέσα στη δίνη των γεγονότων καταφέρνει να αγωνίζεται, να προσαρμόζεται και να συνεχίζει την πορεία της με το κεφάλι πάντα ψηλά. ΄Ηθελα λοιπόν να καταδείξω ότι το ίδιο ακριβώς έχει κάνει και η Ελλάδα όλον τον αιώνα που μας πέρασε. Το ίδιο θα κάνει και τώρα για άλλη μια φορά.

Ποια είναι τα δυνατά σημεία της γυναίκας στην Ελλάδα του τότε και του σήμερα; Ποια τα αδύναμα;
Το διαχρονικά δυνατότερο σημείο της γυναίκας γενικά είναι η βιολογική της υπεροχή. Είμαστε σαφώς το ισχυρό φύλο, επειδή η Φύση όρισε να φέρουμε τη ζωή. Γι’ αυτό οι γυναίκες προσαρμόζονται ευκολότερα σε δύσκολες καταστάσεις απ’ ό,τι οι άντρες. Αυτές τους στηρίζουν, τους ενισχύουν και τους παρηγορούν.
Στο παρελθόν είχαμε περιορισμένα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. Η ηρωίδα μου π.χ. δεν μπόρεσε να σπουδάσει Ιατρική μόνο και μόνο επειδή ήταν κορίτσι. Απέκτησε δικαίωμα ψήφου μόλις τη δεκαετία του 50. Όταν λίγα χρόνια αργότερα αποφάσισε να γίνει επιχειρηματίας, χλευάστηκε, αμφισβητήθηκε και πολεμήθηκε για το λόγο ότι ήτανε γυναίκα.
Όλα όμως αυτά τα εμπόδια του παρελθόντος ενίσχυσαν κατά τη γνώμη μου το επιβιωτικό ένστικτο των γυναικών και τη δυναμική τους, η οποία απελευθερώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες με θαυμαστά αποτελέσματα σε όλους τους τομείς.
Αδύναμο σημείο τους σήμερα είναι το γεγονός ότι χωρίς αρκετή βοήθεια καλούνται να φέρουν σε πέρας τρεις ρόλους : να είναι επαγγελματίες, να είναι μητέρες, να είναι γυναίκες. Ωστόσο και πάλι τα καταφέρνουν. Κοντολογίς, οι γυναίκες μπορεί να εμφανίζονται ευάλωτες συναισθηματικά, αλλά στην ουσία είναι παντοδύναμες!

Πόσο Ηλέκτρα νιώθετε εσείς;
Νιώθω Ηλέκτρα στο βαθμό που η ηρωίδα μου ταυτίζεται με το αξιοκρατικό εκείνο κομμάτι της κοινωνίας μας, το οποίο, αντί να αρπάζει και να παρασιτεί, βρίσκει χαρά και ικανοποίηση στη δημιουργία και στην προσφορά.

Στους δύσκολους και αβέβαιους σημερινούς καιρούς εσείς τι πιστεύετε;
Κατ’ αρχήν να πούμε ότι στο παρελθόν υπήρξαν καιροί πολύ πιο δύσκολοι και αβέβαιοι από τους σημερινούς και τελικά δεν χαθήκαμε. Αυτό ακριβώς διδάσκει και το βιβλίο μου. Πιστεύω ότι όσο πιο γρήγορα κάνουμε την αυτοκριτική μας κι αναλάβουμε ο καθένας τις ευθύνες που του αναλογούν τόσο πιο γρήγορα θ’ αρχίσουμε να ανεβαίνουμε παραμερίζοντας τις κάλπικες αξίες που επί δεκαετίες καλλιεργήθηκαν σ’ αυτόν τον τόπο. Στο βαθμό που υποχωρούν η αναξιοκρατία και ο παρασιτισμός, θα απελευθερώνονται όλο και περισσότερες δημιουργικές δυνάμεις, κάτι που με ευχαρίστηση βλέπω ήδη να συμβαίνει. Τελικά πιστεύω ότι αυτός ο τόπος θα κάνει για πολλοστή φορά στην ιστορία του την έκπληξη και θ’ ανθίσει πάλι.

Πηγή: stylista.gr