Σάββατο 18 Ιουνίου 2011

Οι νέες ταινίες της εβδομάδας

Η ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

«Το άσυλο»
(«Shelter»)
Σκηνοθεσία: Μανς Μάριλντ, Μπιορν Στάιν
Παίζουν: Τζούλιαν Μουρ, Τζόναθαν Ρις Μέγερς, Φράνσις Κόνροϊ

Μια ορθολογίστρια ψυχίατρος που θεωρεί ότι ο ισχυρισμός των πολλαπλών προσωπικοτήτων είναι ένα εφεύρημα, θα έρθει σ' επαφή με το ανεξήγητο, διαμέσου ενός ψυχοπαθή εγκληματία...

Εκ πρώτης τίποτα δε μοιάζει ικανό να σου κεντρίσει την προσοχή σε μια ταινία που το βασικό της μέλημα είναι να αξιοποιήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τους κώδικες των θρίλερ και να «πατήσει» πάνω στο υπερφυσικό και το ανεξήγητο, την τελευταία μόδα στο σύγχρονο σινεμά. Εχει, όμως, τη σημασία του να δει κανείς πώς χτίζεται η συναίνεση και η αποδοχή εξωπραγματικών καταστάσεων μέσα από τους κινηματογραφικούς όρους και με τη βοήθεια ηθοποιών που υποτίθεται αναζητούν άλλες ποιότητες στην καριέρα τους.
Με υποδόριο και κάποιες στιγμές γοητευτικό, ως προς την αφήγηση, τρόπο, οι δυο σκηνοθέτες (που έχοντας δώσει τα κατάλληλα διαπιστευτήρια ανέλαβαν και το τέταρτο «Underworld») αφήνουν να ανεβεί στην επιφάνεια, ως γεγονός πια, όχι απλώς το αλλόκοτο, αλλά το ά-λογο. Σε εποχές όπου η λογική και η ψύχραιμη αποτίμηση των πραγμάτων είναι είδος εν ανεπαρκεία, το παιχνίδι περνάει στο τερέν του υπερφυσικού, εκεί όπου όλα μοιάζουν πιθανά, όλα επιτρέπονται, τα πάντα μπορούν να συμβούν και -τι έκπληξη!- εκεί όπου το άτομο χάνει τις δυνατότητες ορθής σκέψης και έλλογης πράξης. Το αδύνατον ως η μόνη δυνατή επιλογή...
Σ' αυτό το σκεπτικό (συνήθως με το μανδύα θρίλερ και καταστροφικών περιπετειών) ο ρόλος των σταρ είναι διπλής βαρύτητας: όχι μόνο χαρίζουν το όνομά τους και την αναγνωρισιμότητά τους (για όσους επιμένουν να επηρεάζονται από τέτοια), αλλά υποδύονται και ρόλους που οδηγούν σε ατραπούς. Η Κάρα της Μουρ είναι μια μεθοδική και ψυχρή επιστήμονας (κι άλλη... έκπληξη: με «κατεστραμμένη» ζωή, ως ανύπαντρη μητέρα) που καλείται να έρθει αντιμέτωπη με το... επέκεινα. Ομως, εκεί όπου ο όρος κάποτε σήμανε στην τέχνη όραμα και προοπτική, τώρα γίνεται «παιχνιδάκι στα χέρια των παιδιών». Πριν γίνουμε εμείς, σε άλλο πεδίο, ήδη εκπαιδευμένοι σε προβολές...

«Super 8»
Σκηνοθεσία: Τζ. Τζ. Εϊμπραμς
Παίζουν: Ελ Φάνινγκ, Κάιλ Τσάντλερ, Ρον Ελνταρντ, Νόα Εμεριχ

Το καλοκαίρι του 1979, μια ομάδα φίλων σε μια μικρή πόλη του Οχάιο γίνεται μάρτυρας μιας καταστροφικής σύγκρουσης τρένου, ενώ γυρίζουν μια ταινία super 8, και σύντομα υποπτεύονται ότι δεν ήταν ατύχημα. Λίγο μετά, ασυνήθιστες εξαφανίσεις και ανεξήγητα γεγονότα αρχίζουν να συμβαίνουν στην πόλη, ενώ οι τοπικές αρχές προσπαθούν να αποκαλύψουν την αλήθεια...

Δεν είναι μόνο που ο Στίβεν Σπίλμπεργκ είναι ο παραγωγός αυτής της ταινίας που έκανε πρεμιέρα με αρκετό θόρυβο, κάνει κι ό,τι μπορεί για να πείσει ότι αυτό είναι ένα φιλμ που ευχαρίστως θα το σκηνοθετούσε ο ίδιος και ότι ο Εϊμπραμς είναι ένας σκηνοθέτης που κάλλιστα μπορεί να θεωρηθεί ως διάδοχός του. Ισως, δεν είναι δα και μυστική η συνταγή της επιτυχίας του Σπίλμπεργκ, αλλά η ουσία δεν είναι εκεί...
Εδώ που τα λέμε δε θα παίρναμε κι όρκο για το πού είναι η ουσία σ' αυτήν την ταινία: στο «μήνυμα» της αποδοχής του διαφορετικού (μ' έναν αποφλοιωμένο τρόπο εννοείται...), στα καθιερωμένα κλισέ που χρησιμοποιεί ο Σπίλμπεργκ με απόλυτα συντηρητικό τρόπο ή στην ίδια τη δράση που υποτίθεται πως σε αποζημιώνει για όλα; Ο Εϊμπραμς προσπαθεί σε όλα, ίσως γι' αυτό και δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Εκεί όπου συγκεντρώνεσαι στο δράμα χαρακτήρων, εκεί σ' αφήνει και περνάει στη δράση και μόλις συνηθίζεις, τα ξεχνάς όλα και πας για... στενές επαφές τρίτου τύπου...