OI ΑΤΕΝΙSTAS

Τάσος Χαλκιόπουλος, Δημήτρης Ρηγγόπουλος

Τα ιδρυτικά μέλη των Atenistas μιλούν στη Madame Figaro για το σήμερα και το αύριο της ομάδας που έκανε τον εθελοντισμό για την Αθήνα το πιο δημοφιλές θέμα συζήτησης των ημερών – αμέσως μετά τους τσακωμούς για την κρίση.

Και ξαφνικά ξεπηδά μία ομάδα εθελοντών που νοιάζεται για την ασχήμια της Αθήνας. Μία ομάδα δράσης που δεν ονομάζεται «ομάδα δράσης». Ούτε «κίνηση πολιτών». Ούτε «συσπείρωση ανατρεπτικής αθηναϊκής δράσης». ΟνομάζεταιAtenistas. Με την κατάληξη -istas να παραπέμπει σε επαναστάσεις Λατινικής Αμερικής. Η ομάδαεπικοινωνεί τη δράση της μέσα από το internetαποκλειστικά. Με αισθητική που παραπέμπει -για να μιλήσουμε με όρους μάρκετινγκ- σε κύρος και φιλικότητα και όχι σε μπαρουτοκαπνισμένο φοιτητικό αμφιθέατρο. Και ξαφνικά, αυτή η ομάδα εθελοντών που καθαρίζει οικόπεδα, φυτεύει δέντρα, παρακαλεί οδηγούς να μην παρκάρουν σε πεζόδρομους και βάφει ζαρντινιέρες γίνεται διάσημη. Και καταφέρνει να γεμίσει την Κοτζιά με χιλιάδες κόσμου και αναμμένα ρεσό. Την Ομόνοια με κόσμο και μουσική. Γειτονιές και δρόμους του κέντρου που θεωρούνται πλέον γκέτο με ειρηνικούς διαδηλωτές. Καταφέρνει βέβαια και κάτι άλλο: Να εγείρει πολλές ενστάσεις. Και καχυποψίες. Διότι, στο κάτω κάτω, ποιοι κρύβονται πίσω από τους Atenistas; Πολυεθνικές; Κόμματα; Το ίδιο το σύστημα; Και γιατί έγιναν τόσο γρήγορα διάσημοι; Μήπως επειδή έχουν πρόσβαση στα μίντια; Εξάλλου, δεν είναι δα και η μόνη ομάδα εθελοντών. Άρα, τι συμβαίνει εδώ;

Σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα που συνοδεύονται συνήθως από ένα σηκωμένο φρύδι και υψηλούς τόνους, εγώ συνηθίζω να αντιπροτείνω το εξής ερώτημα: Γιατί τόσο γρήγορα τόσος κόσμος ενθουσιάστηκε με την έννοια των Atenistas; Ποιο κενό καλύπτουν;

Μέσα στις γιορτές αποφάσισα ξεδιαλύνω το τοπίο. Έφτασα στον πυρήνα τους. Δηλαδή, στο δημοσιογράφο Δημήτρη Ρηγόπουλο και στο γραφίστα Τάσο Χαλικιόπουλο. Τους μπλόγκερ που είπαν μια μέρα «Δεν κάνουμε κάτι γι’ αυτή την πόλη, αντί να γκρινιάζουμε;».

Ποια εμπόδια έχετε συναντήσει μέχρι στιγμής;

Τάσος Χαλικιόπουλος: Ευτυχώς, δεν έχουμε συναντήσει ιδιαίτερες δυσκολίες. Ό,τι κάνουμε, το κάνουμε με τα δικά μας μέσα. Ούτε ζητάμε τη συνδρομή «των φορέων της περιοχής», ούτε άδειες από την αστυνομία. Επιλέγουμε δράσεις που να εκτελούνται άμεσα, χωρίς πολλά μπλεξίματα.
Δημήτρης Ρηγόπουλος: Αυτό ενέχει κάποιους κινδύνους προφανώς, αλλά μέχρι στιγμής όλοι δείχνουν να μας υποστηρίζουν.
Τ.Χ.: Ακόμη και η ίδια η Αστυνομία! «Παραβιάζουμε» ένα οικόπεδο για να το καθαρίσουμε, π.χ., και μας λένε «ό,τι χρειαστείτε, πείτε μας».

Υπάρχουν κάποιοι που ισχυρίζονται ότι οι Atenistas είναι απλά μια μόδα. Το ξέρετε;

Τ.Χ.: Εννοείται. Έχω διαβάσει διάφορα, αλλά δεν με απασχολούν.
Δ.Ρ.: Κι εγώ το ξέρω. Υπάρχουν πολλοί που μας κατηγορούν ως απολιτίκ. Πιστεύουν, δηλαδή, ότι θα έπρεπε να έχουμε πολιτικό χαρακτήρα. Κάτι που μου φαίνεται αστείο. Γιατί, για να μιλήσω προσωπικά, η δράση μας πιστεύω πως είναι 100% πολιτική. Πολύ πιο πολιτική από τη δράση εκείνων που απλώς μιλούν στις τηλεοράσεις και στα ραδιόφωνα. Αυτό που τους ενοχλεί είναι ότι δεν έχουμε πάρει θέση για συγκεκριμένα θέματα της κεντρικής πολιτικής ατζέντας.
Τ.Χ.: Μα εμείς το είχαμε ξεκαθαρίσει εξ αρχής. Είμαστε απλώς μια ομάδα που θέλει να δράσει για την Αθήνα.

Ναι, αλλά ανήκετε πια στη δημόσια σφαίρα. Δεν είστε πλέον μόνο δύο μπλόγκερ που πήρατε μια τυχαία πρωτοβουλία. Πώς αλλιώς ερμηνεύονται οι εντυπωσιακές συγκεντρώσεις στην Κοτζιά και στην Ομόνοια;

Τ.Χ.: Καταλαβαίνουμε πως όταν «προκαλείς» κάτι τέτοιο, είναι λογικό να σου ζητούν να πάρεις θέση γενικότερα. Από την άλλη, όμως, καταλαβαίνουμε πως υπάρχει και πολύς κόσμος που ζητά να εκφραστεί με ένα φρέσκο λόγο, χωρίς τις παραδοσιακές ιδεολογίες από πίσω.
Πώς είναι ένας Atenistas, αλήθεια;
Δ.Ρ.: Μπορούμε να πούμε πως μιλάμε για ένα παιδί συνήθως μορφωμένο, που μπορεί να έχει σπουδάσει έξω -χωρίς να είναι απαραίτητο αυτό- ή να έχει επηρεαστεί από πόλεις του εξωτερικού. Συνήθως ανήκει σε αυτό το επιφανειακά «απολιτίκ» κομμάτι της κοινωνίας, το οποίο όντως δεν μπορείς να ψυχολογήσεις με τίποτα. Μιλάμε για ανθρώπους που αισθάνονται μετέωροι πολιτικά και βρήκαν στους Atenistas μια συλλογικότητα που δεν μπόρεσαν να βρουν κάπου αλλού.

Θα κατεβαίνατε στις επόμενες δημοτικές εκλογές ως Atenistas;

Δ.Ρ.: Νομίζω πως οι Atenistas στο μέλλον θα είχαν πολύ μεγαλύτερη δύναμη ως ομάδα άσκησης επιρροής για την Αθήνα, παρά ως μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου. Αν μπλέξεις μέσα στη δημοτική γραφειοκρατία, χάθηκες.
Τ.Χ.: Το σύστημα δεν σου επιτρέπει να είσαι δημιουργικός. Ενώ τώρα έχουμε τη χαρά της δημιουργίας. Κι έτσι μπορούμε να κάνουμε πιο ουσιαστικά πράγματα για την Αθήνα. Αν καταφέρουμε να επηρεάσουμε το Δήμο, ακόμα καλύτερα.

Πώς σας φαίνεται ο νέος Δήμαρχος της Αθήνας;

Τ.Χ.: Δεν μπορούμε να κρίνουμε την πολιτική του προϊστορία. Αλλά σε ανθρώπινο επίπεδο είναι συμπαθής. Μου αρέσει που έχει ταξιδέψει πολύ. Αυτό σημαίνει πως μπορεί να φέρει και εδώ νέες ιδέες.
Δ.Ρ.: Ψυχολογικά χρειαζόταν μια αλλαγή στην Αθήνα. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες της πολιτικής Κακλαμάνη, αλλά υπήρχε μια αίσθηση ασφυξίας και απογοήτευσης. Ακόμη κι αν ο Κακλαμάνης ήταν στη θέση του Καμίνη κι ο Καμίνης στη θέση του Κακλαμάνη, πάλι θα χρειαζόταν να γίνει αυτή η αλλαγή. Τώρα υπάρχει μια ανανέωση στις προσδοκίες του κόσμου κι αυτό είναι καλό.

Πέρα από τον καθαρισμό, θα περάσετε και σε άλλες δράσεις;

Τ.Χ.: Ο καθαρισμός είναι μία από τις ομάδες. Αυτή την περίοδο δημιουργούμε κι άλλες. Υπάρχουν ήδη τέσσερις. Οι «αρχιτέκτονες», ας πούμε, κάνουν προτάσεις για την Αθήνα ή και μικρές παρεμβάσεις. Πηγαίνουν σε μια στοά, για παράδειγμα, και προτείνουν να αλλάξουμε τα φωτιστικά. Κάνουν την πρότασή τους, βρίσκουν ένα χορηγό που δίνει 500-1.000 ευρώ και τακτοποιούν γρήγορα το ζήτημα.
Δ.Ρ.: Ετοιμάζουμε, επίσης, και μια Ομάδα Προσβασιμότητας για την κατάληψη των δημόσιων χώρων, πεζόδρομων και πεζοδρομίων. Κατά βάθος θέλουμε να παράξουμε ένα δημόσιο λόγο που επιτέλους θα ασχολείται με όλα αυτά τα προβλήματα.

Και ποιος θα τον ακούσει αυτό το λόγο σ’ αυτή τη χώρα;

Τ.Χ.: Μα όλες οι ενέργειές μας θα κοινοποιούνται σε αρμόδιους. Αυτό θα το αναλάβει μια νέα ομάδα, που θα κάνει τις κατάλληλες επαφές και θα ενημερώνει με επιστολές τους αρμόδιους.

Αναρωτιέμαι πάντως, όλα αυτά που κάνουν οι Αtenistas εθελοντικά δεν θα έπρεπε κανονικά να τα κάνει ένας πολιτικός ή ένας δήμαρχος;

Δ.Ρ.: Όχι απαραίτητα. Σε άλλες χώρες υπάρχουν εθελοντικές ομάδες για το παραμικρό. Και σύντομα θα περάσουμε κι εμείς σε αντίστοιχες δράσεις με αυτές του εξωτερικού.
Δηλαδή;
Δ.Ρ.: Υπάρχει, π.χ., μια πολυκατοικία στη Συγγρού, η οποία ανήκει σε ιδιώτη και είναι κατά τη γνώμη μας πολύ όμορφη αρχιτεκτονικά. Δυστυχώς, όμως, είναι σε πολύ κακή κατάσταση αισθητικά, με τα καυσαέρια και τις κεραίες. Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς; Αναλαμβάνουμε την αρχιτεκτονική μελέτη, ερχόμαστε σε επαφή με το Δήμο, ο οποίος για παράδειγμα δίνει το μισό ποσό για την ανακαίνιση της πρόσοψης, και βρίσκουμε έναν ιδιωτικό φορέα -που έχει ήδη βρεθεί- για να δώσει το άλλο μισό ποσό.
Τ.Χ.: Δηλαδή, διενεργούμε μεσολαβητικά.

Μα υπάρχουν ιδιώτες που θέλουν να δώσουν χρήματα σήμερα;

Δ.Ρ.: Κι όμως, μέσα σε δυο-τρεις μήνες έχουν έρθει στα χέρια μας πολλές προτάσεις για χορηγίες.
Τ.Χ.: Υπάρχουν χορηγοί που εδώ και καιρό ψάχνουν ένα μηχανισμό που θα αξιοποιήσει τα χρήματά τους.
Τι έφταιξε και η Αθήνα είναι έτσι όπως είναι;
Δ.Ρ.: Ο εγωισμός της ελληνικής κοινωνίας. Όλων μας - βάζω και τον εαυτό μου μέσα. Μπορεί να έχω ένα πάρα πολύ ωραίο σπίτι μέσα και να μη με νοιάζει που η πολυκατοικία μου ή ο δρόμος έξω έχει τα μαύρα του τα χάλια. Δεν υπάρχει κανένας σεβασμός για το δημόσιο χώρο. Αυτά είναι στοιχεία, κατά τη γνώμη μου, που δείχνουν μια κοινωνία εγωκεντρική. Το ότι κάποιος παρκάρει πάνω στον πεζόδρομο ή στο πεζοδρόμιο, για μένα σημαίνει ότι αυτός ο οδηγός πιστεύει πως η πολιτεία έχει υποχρέωση να του βρει ελεύθερη στάθμευση στο κέντρο της πόλης.
Τ.Χ.: Ο Έλληνας, όταν βλέπει ότι δεν τον παίρνει να παρανομήσει, κάθεται σούζα - βλέπε εξωτερικό. Εδώ πάλι είμαστε κανίβαλοι, πολλές φορές με την ανοχή του ίδιου του κράτους.

Τελευταία ερώτηση: Ως δυάδα, φαντάζομαι θα έχετε και στιγμές που διαφωνείτε.

Δ.Ρ.: Μπα. Αλλά είμαστε πολύ διαφορετικοί χαρακτήρες. Εγώ, ας πούμε, είμαι πιο πολύ της συζήτησης.
Τ.Χ.: Εγώ είμαι ο κάθετος της ιστορίας.

Ένα παράδειγμα;

Τ.Χ.: Εγώ σπάω τον τοίχο. Κι ο Δημήτρης πάει και τον καλλωπίζει.

ΙΝFΟ

Μπορείς να μάθεις περισσότερα για το έργο των Αtenistas στο www.atenistas.gr. Επίσης, μόλις γίνεις μέλος, θα λαμβάνεις newsletter, για να μαθαίνεις άμεσα όλες τις απαραίτητες λεπτομέρειες για την επόμενη δράση. Αν διψάς κι άλλο, στο athensville.blogspot.com θα βρεις ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τη φιλοσοφία τους.

Πηγή: madamefigaro.gr