Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2011

Η επιστροφή του Χριστόφορου Παπακαλιάτη

Μιλάει στο περιοδικό Nitro

Ο Παπακαλιάτης επιστρέφει. Όχι στην tv, αλλά στο θεατρικό σανίδι, για να υποδυθεί το μεγαλύτερο μουσικό όλων των εποχών, τον Μότσαρτ.

Στην παράσταση φανταζόμαστε ότι θα εμφανίζεσαι να παίζεις πιάνο. Είσαι δεινός πιανίστας ή βρίσκεσαι σε φάση εντατικής εκμάθησης;
Κανείς απ’ όσους έχουν ερμηνεύσει τον Μότσαρτ σε όλη την υφήλιο δεν έμαθε να παίζει πιάνο όπως αυτός. Άρα θα ήταν τραγικό λάθος και εντελώς άτοπο να έμπαινα στη διαδικασία να μάθω πιάνο!

Σε ποιο από τα δεκάδες ριάλιτι που παίζονται αυτήν τη στιγμή θα δεχόσουν (π.χ., για φιλανθρωπικούς σκοπούς) να πας ως κριτής; Ή ως παίκτης;
Σε κανένα. Κι αυτό σ’ το λέω με απόλυτη συναίσθηση. Σε κανένα!

Το κοινό σου είναι κατά βάση τηλεοπτικό. Θεωρείς ότι θα σε ακολουθήσει εύκολα στο θεατρικό σανίδι; Ή, στην τελική, αυτό είναι κάτι που δε σε ενδιαφέρει;
Δεν το έχω σκεφτεί έτσι, για τον απλούστατο λόγο ότι «ο ηθοποιός είναι πάντα ηθοποιός». Είτε στο θέατρο είτε στην τηλεόραση. Για παράδειγμα, όταν ένας ναυτικός λείπει καιρό ταξίδι και επιστρέψει στη στεριά, δε θα ξέρει να περπατήσει;

Με δεδομένο ότι ένας ηθοποιός, πέρα από το να υποδύεται, πρέπει να τραγουδά και να χορεύει, εσύ σε ποιο από τα δύο, στο τραγούδι ή στο χορό, θεωρείς πως έχεις μεγαλύτερο ταλέντο;
Δυστυχώς, απ’ όσο έχω δει κι απ’ όσο ξέρω, σε κανένα από τα δύο δεν έχω ιδιαίτερο ταλέντο. Για να μη σου πω ότι μάλλον είμαι και κακός…

Κανείς δεν ξέρει τίποτα για την προσωπική σου ζωή. Πώς τα έχεις καταφέρει; Μπορείς να δώσεις 5 τιπ στους υπόλοιπους σελέμπριτι για το πώς να κρατήσουν τους παπαράτσι εκτός του κρεβατιού τους;
Η προσωπική ζωή δεν είναι μόνο κρεβάτι. Είναι και όλα τα υπόλοιπα δωμάτια του σπιτιού. Εγώ ποτέ δεν απασχόλησα ιδιαίτερα τα μίντια με την προσωπική μου ζωή, για τον απλούστατο λόγο ότι η δουλειά μου είχε περισσότερο ενδιαφέρον. Όμως, γενικότερα, πιστεύω πως, όταν θες να κρατήσεις κάτι μακριά από τα μίντια, βρίσκεις τρόπους να το κρατάς «προσωπικό».

Πόσο εύκολο είναι για ένα τόσο συγκεντρωτικό άτομο όπως εσύ να δεχτεί να εμπιστευτεί την τύχη ενός σημαντικού εγχειρήματος στα χέρια κάποιου άλλου, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του Amadeus με τον Δημήτρη Λιγνάδη;
Κατ’ αρχάς, η ιδέα και η πρόταση του συγκεκριμένου έργου ήρθε από τον Δημήτρη, άρα εκ των πραγμάτων προηγήθηκε ένας άνθρωπος που εμπνεύστηκε το συγκεκριμένο εγχείρημα. Τώρα, για το αν είναι εύκολο ή όχι, θα σου απαντήσω πως είναι εύκολο να εμπιστευτείς θεατρικά τον εαυτό σου σε κάποιον που γνωρίζει το αντικείμενο καλύτερα από εσένα. Και ο Δημήτρης το θέατρο το ξέρει πολύ καλά.

Σε έχουν ζηλέψει τόσο έντονα όσο ο Σαλιέρι τον Αμαντέους; Τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο;
Ακόμα κι αν έχει συμβεί κάτι τέτοιο, δεν το ένιωσα ποτέ. Άλλωστε η ζήλια τυραννάει αυτόν που την έχει.

πηγή:stylista.gr