Με δυσκολία βρίσκει ένα κενό ανάµεσα στα ραντεβού του για να συναντηθούµε, καθώς όσο εξελίσσεται η οικονοµική κρίση τόσο περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν να ανασάνουν καταφεύγοντας στη βοήθεια των ψυχοθεραπευτών, µε συνηθέστερο πρόβληµα την κατάθλιψη που δηµιουργείται σε αυτές τις περιπτώσεις.
«Παρόµοια κρίση», µου λέει, «είχε παρουσιαστεί το 1929 µε το κραχ στην Αµερική αλλά και κατά τη διάρκεια του µεσοπολέµου στην Ευρώπη. Όπως τότε έτσι και τώρα, σύµφωνα µε τον Παγκόσµιο Οργανισµό Υγείας, τα κρούσµατα της κατάθλιψης αυξάνονται µε εντυπωσιακό ρυθµό. Στους έφηβους εµφανίζονται µε παραβατικότητα, παραπτώµατα, κλοπές, σκασιαρχεία, ακόµα και βιασµούς στα σχολεία, στους νέους µε κατάχρηση ουσιών και αλκοόλ και στους ενήλικες µε πλήρη κατάχρηση αλκοόλ αλλά και αυτοκτονίες, που τελευταία έχουν αυξηθεί στη χώρα µας», µου λέει ξεκινώντας την κουβέντα µας.Υποθέτω πως η ανεργία και η ανέχεια παρακινούν ακόµα και κάποιον που δυσκολεύεται οικονοµικά να απευθυνθεί σε ψυχοθεραπευτή. Λένε όµως πως αν δεν πληρώσεις αδρά η θεραπεία δεν έχει αποτέλεσµα...
Το να πληρώσεις αδρά από µια άποψη είναι µύθος, καθώς για πολλά είδη ψυχοθεραπείας δεν χρειάζεται να βάλεις βαθιά το χέρι στην τσέπη γιατί διαρκούν λίγο και έχουν άριστα αποτελέσµατα. Αναφέροµαι στη θεραπεία ζεύγους ή οικογένειας, στη θεραπεία σεξουαλικών δυσλειτουργιών κ.ά., οι οποίες κρατάνε 3-4 µήνες. Η αµοιβή στον ψυχοθεραπευτή µπορεί βέβαια να είναι αδρή αν κάποιος προτιµήσει την κλασική ψυχανάλυση ή την ψυχοθεραπεία ανοιχτού τέλους, οπότε µιλάµε για µακροχρόνιες καταστάσεις. Βέβαια, πρέπει να διευκρινίσω πως ο θεραπευόµενος πρέπει οπωσδήποτε να καταβάλει έστω και ένα µικρό ποσό στον θεραπευτή ακόµα και σε δηµόσιο νοσοκοµείο για να καταλάβει πως µε αυτή τη διαδικασία ούτε την ώρα του θα περάσει ούτε θα βγάλει τα εσώψυχά του, όπως αν µίλαγε σε έναν φίλο.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες πώς µπορεί ένας άνθρωπος που ξαφνικά µένει άνεργος να συνεχίσει την ψυχοθεραπεία, όταν µάλιστα την χρειάζεται περισσότερο από ποτέ;
Σε τόσο δύσκολους οικονοµικά καιρούς πολλοί ψυχοθεραπευτές αρκούνται σε κάποια προκαταβολή. Όταν µάλιστα υπάρχουν περιπτώσεις που όλα τα µέλη µιας οικογένειας έχουν χάσει τη δουλειά τους και βρίσκονται σε πλήρη διάλυση, δεν µπορείς να κάνεις διαφορετικά.
Είναι αλήθεια ότι η ψυχοθεραπεία δεν έχει αποτέλεσµα αν δεν διαρκέσει πολλά χρόνια;
Είναι αλήθεια µόνο όσον αφορά στην κλασική ψυχανάλυση και στην ψυχοθεραπεία ανοιχτού τέλους µε στόχο να γνωρίσουµε τον εαυτό µας, καθώς αµφότερες µπορεί να συνεχίζονται για δεκαετίες.
Για να φτάσεις στη ρίζα του προβλήµατος πρέπει να πονέσεις και να κλάψεις κατά τη διάρκεια της θεραπείας;
∆εν είναι απαραίτητο. Το θέµα είναι να εκφράσεις τα συναισθήµατά σου, την οργή, το θυµό ή την αγανάκτησή σου, κάτι που δεν έχει µάθει να κάνει ο Έλληνας, µολονότι είµαστε συναισθηµατικός λαός. Η ψυχοθεραπεία όµως είναι ο καθρέφτης του τι ζεις µέσα σου.
Όσα εκµυστηρεύεσαι στον θεραπευτή µένουν µεταξύ σας;
Μια συνεδρία πρέπει αυστηρά να µένει πάντα ανάµεσα σε θεραπευτή και θεραπευόµενο. Βέβαια υπάρχουν ορισµένοι ψυχοθεραπευτές, ευτυχώς ελάχιστοι στην Ελλάδα, που για λόγους αυτοδιαφήµισης µπορεί να παρεκτραπούν στην περίπτωση που ο θεραπευόµενος είναι επώνυµος. Κάποιοι άλλοι µπορεί να είναι εκπαιδευόµενοι, οπότε µε τη σειρά τους αναφέρουν τα περιστατικά που έχουν αναλάβει στον εκπαιδευτή - ψυχοθεραπευτή τους συζητώντας µαζί του για τον τρόπο προσέγγισης. Σε αυτές τις περιπτώσεις ωστόσο επιβάλλεται η ανωνυµία.
Υπάρχει περίπτωση να µαγνητοφωνείται ο θεραπευόµενος κατά τη διάρκεια των εκµυστηρεύσεών του;
Ναι, αλλά µόνο ύστερα από έγγραφη άδειά του. Αν ο γιατρός επιχειρήσει µυστικά τη µαγνητοφώνηση προσωπικών δεδοµένων, ξεπερνάει τις αρχές του ηθικού κώδικα, οπότε αυτόµατα έρχεται αντιµέτωπος µε το νόµο. Πάντως µε την άδεια των θεραπευόµενων µπορεί η συνεδρία να µαγνητοφωνηθεί αλλά και να βιντεοσκοπηθεί, προκειµένου να χρησιµοποιηθεί στην εκπαίδευση νέων ψυχοθεραπευτών.
Η πιθανή σύγκρουση του θεραπευόµενου µε τον θεραπευτή µπορεί να αντικατοπτρίζει πρόβληµα του πρώτου σε κάποιον τοµέα της ζωής του;
Σύγκρουση επέρχεται συχνά, καθώς ο θεραπευόµενος νιώθει την ανάγκη να αµυνθεί όταν θίγονται ευαίσθητα σηµεία του. Βέβαια, ένας έµπειρος θεραπευτής ποτέ δεν αντιδικεί µαζί του, άλλωστε δεν υπάρχουν προσωπικά θέµατα ανάµεσά τους.
Ένας θεραπευτής δεν χάνει ποτέ την ψυχραιµία του;
Άνθρωπος είναι κι αυτός και το να θυµώνει στις συνεδρίες είναι σύνηθες. Εγώ, για παράδειγµα, θυµώνω ιδιαίτερα µε τους ανθρώπους που δεν αντιδρούν στην κακοποίηση, αλλά εννοείται πως ελέγχω το θυµό µου και παραµένω αντικειµενικός. Να υπογραµµίσω πως εκείνος που δεν δείχνει να έχει συναισθήµατα είναι µονάχα ο ψυχαναλυτής που αναλαµβάνει την κλασική ψυχανάλυση στο ντιβάνι.
Η συστηµατική αργοπορία του θεραπευόµενου στις συνεδρίες υποσυνείδητα οφείλεται σε στάση άµυνας απέναντι στη θεραπεία;
Η κατ’ επανάληψη αργοπορία σηµαίνει κάτι που ο θεραπευτής πρέπει να ανιχνεύσει.
Οι γυναίκες απευθύνονται πιο εύκολα σε ψυχοθεραπευτή;
Μέχρι πρόσφατα οι άντρες θεωρούσαν µια τέτοια κίνηση ταµπού. Τα πράγµατα όµως σήµερα αλλάζουν. Η κρίση αλλά και το άγχος του ευνουχισµού τους από την κυριαρχικότητα των γυναικών στρέφει ένα σεβαστό αριθµό αντρών στην ψυχοθεραπεία.
Όλοι οι ψυχοθεραπευτές µπορούν να γράψουν φάρµακα;
Την ιδιότητα του ψυχοθεραπευτή την έχει τόσο ο ψυχίατρος όσο και ο κλινικός ψυχολόγος. Φάρµακα όµως µπορεί να γράψει µόνο ο πρώτος.
Ό,τι λέει ο ψυχοθεραπευτής είναι απολύτως σωστό;
Τίποτα δεν είναι απολύτως σωστό και τίποτα απολύτως λάθος. Υπάρχει δηλαδή το ενδεχόµενο ο ψυχίατρος να κάνει λάθος στην ερµηνεία των δεδοµένων που καθορίζουν τα συναισθήµατα και τα βιώµατα του θεραπευόµενου.
Οι θεραπευτές είναι ψυχικά ισορροπηµένοι;
Οφείλουν να είναι, όµως κατά τη γνώµη µου ο µέσος άνθρωπος είναι πιο ισορροπηµένος. ∆εν είναι τυχαίο που ανάµεσα στις επαγγελµατικές οµάδες οι ψυχίατροι και οι ψυχολόγοι είναι πρώτοι στις αυτοκτονίες! Να υπογραµµίσω πως αυτά τα επαγγέλµατα πολλοί τα επιλέγουν προκειµένου να λύσουν δικά τους προβλήµατα και συνήθως τα καταφέρνουν µέσω της δικής τους ψυχοθεραπείας από συνάδελφο ψυχοθεραπευτή.
Μόνο ο ψυχοθεραπευτής µπορεί να µας βοηθήσει να λύσουµε τα προβλήµατα στη ζωή µας;
Όχι βέβαια. Ας µην ξεχνάµε πως παλιότερα η οικογένεια, οι συγγενείς, οι φίλοι, ο πνευµατικός, η γειτονιά έπαιζαν το ρόλο του ψυχοθεραπευτή. ∆υστυχώς σήµερα ο τρόπος ζωής µάς έχει κλείσει τόσο στον εαυτό µας που σε µια δύσκολη στιγµή που παράλληλα νιώθουµε ευάλωτοι δεν έχουµε σε ποιον να ανοίξουµε την ψυχή µας, οπότε αναγκαζόµαστε να καταφύγουµε στον ψυχοθεραπευτή. ∆εν είναι τυχαίο που στην επαρχία, όπου κρατάει ακόµα αυτό το δέσιµο, ο κόσµος νιώθει πολύ λιγότερο αυτή την ανάγκη.
Πηγη:myworld.gr
0 σχόλια: