ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ FEVER. Ένας ημιφωτισμένος δαίδαλος οδηγεί στο καμαρίνι του Γιάννη Πάριου, μια φωλιά λουσμένη στο φως των κεριών και στην αύρα ενός καλλιτέχνη που, κυριολεκτικά,
ζει την τέχνη του. Στην περίπτωσή του, ο τίτλος «τραγουδιστής του έρωτα» χάνει τη στερεότυπη σημασία του. Γίνεται η ουσία ενός ανθρώπου που είναι ερωτικός, επειδή απλώς δεν μπορεί να είναι αλλιώς.Στο μυαλό έρχονται οι αναρίθμητες σπουδαίες συνεργασίες και οι αριθμοί που προκαλούν δέος. Περισσότεροι από 50 δίσκοι, περισσότερες από 12,5 εκατομμύρια πωλήσεις. Τι άλλο μπορεί να κάνει ένας Πάριος, όταν μοιάζει να τα έχει κάνει όλα;
Πριν από τρία χρόνια, μου είχε πει ότι δεν του αρέσουν οι απολογισμοί. Τώρα, φαίνεται, το βλέπει διαφορετικά. «Κάνω απολογισμούς κάθε μέρα, αν και, σου ορκίζομαι, ποτέ δεν πρόκειται να γράψω την αυτοβιογραφία μου! Αν η ταινία της ζωής μου, που λέει και το τραγούδι μου, είναι ασπρόμαυρη ή έγχρωμη; Πάντα το ασπρόμαυρο προτιμούσα. Δεν αγαπώ το ροζ, αλλά το κόκκινο και το λευκό. Τα ξεκάθαρα χρώματα. Θα είμαι πάντα θεατής της ζωής μου. Θα βλέπω τον εαυτό μου πρωταγωνιστή ή δευτεραγωνιστή, αλλά δεν πρόκειται να σκηνοθετήσω. Αφήνομαι στη στιγμή, στο ωραίο, σε μια αγκαλιά... Ακόμη και στη θάλασσα, που μπορεί να με πνίξει».
Ένα σου χάδι
Δεν είναι ερωτευμένος, όχι τώρα. Αλλά είναι σίγουρος ότι σ’ αυτές τις σκουρόχρωμες μέρες της ανασφάλειας μόνο ο έρωτας μπορεί να μας σώσει. «Νομίζω ότι δεν σταματάμε ποτέ να ερωτευόμαστε. Και δεν πρέπει. Ο έρωτας είναι δωράκι. Η αγάπη είναι ευλογία. Τον έρωτα τον στέλνουν οι άγιοι. Την αγάπη ο Θεός». Θα ξαναπαντρευόταν ποτέ; «Το ρήμα “παντρεύομαι” ποτέ δεν το άκουσα όμορφα. Βέβαια, το απότοκο των γάμων, που είναι τα παιδιά μου, είναι θείο δώρο. Δεν θα παντρευόμουν για να παντρευτώ, αλλά αν ήξερα ότι ο άλλος άνθρωπος, που με αγαπάει και τον αγαπάω, θα γινόταν ευτυχισμένος έτσι, θα το έκανα».
Έπειτα από τόσες αγάπες που έζησε και τραγούδησε, υποθέτεις ότι ο Πάριος έχει σχηματίσει την εικόνα της ιδανικής μούσας. Το αρνείται. «Δεν υπάρχει συνταγή για τη γυναίκα που θα αγαπήσω. Θα είναι απλά η γυναίκα που θα αγαπήσω. Επειδή έτυχε».
Σε όλη αυτή τη χαλαρή εικόνα χωρίς κανόνες, υπάρχει μόνο ένας νόμος για τη γυναίκα «εκείνη» και για όλους όσοι θέλουν να έχουν σημασία για τον Πάριο: να μην τον προδώσουν χωρίς λόγο. «Το να είμαι εγώ μαζί σου ευτυχισμένος κι εσύ να πας με κάποιον άλλον μόνο για να πας δεν σου το συγχωρώ. Αν μου πεις όμως, “Γιάννη, ερωτεύτηκα”, θα σου το συγχωρήσω και θα σου βγάλω και το καπέλο».
Γιατί τα περισσότερα τραγούδια μιλάνε για αγάπες χαμένες; «Γιατί είναι χαμένες οι αγάπες. Σαν τις πατρίδες. Κάποιοι άλλοι τις παίρνουν». Τον ρωτάω αν είναι λυπημένος. «Δεν είμαι λυπημένος. Είμαι μόνος», απαντάει.
Η ψυχή χωρίς Prada
Πάμε στο τραγούδι. Αυτό που τον κινεί και τον κάνει να νιώθει «ο ομορφότερος άντρας του κόσμου στη σκηνή, κι ας μην είμαι. Δεν με ενδιαφέρει να σκέφτεται ο κόσμος την εικόνα, τι μάρκα σακάκι φοράω. Μπορείς να τους κάνεις να τα ξεχάσουν αυτά σε δύο λεπτά; Έχεις πετύχει. Πάνω στη σκηνή ο καλλιτέχνης δεν ντύνεται. Γδύνεται. Η ψυχή του είναι γυμνή, δεν φοράει Prada».
Για τον Γιάννη Πάριο η παιδεία είναι ο ιδανικός τρόπος για να διατηρήσεις την καριέρα σου. Αρνείται, όμως, να διαχωρίσει το ελληνικό τραγούδι σε ποιοτικό και μη. «Και ποιος το κρίνει το ποιοτικό; Ο στίχος, η μελωδία, ο τραγουδιστής; Ή ο κόσμος που σε αποδέχεται; Αυτός, καρδιά μου. Αυτός ο κόσμος που σε βάζει στην κρεβατοκάμαρά του ή σε μια καρέκλα στην κουζίνα του και τρως μαζί του. Βρίσκεσαι εκεί; Αυτός είσαι. Πέτυχες». Κι όταν έχεις πετύχει, χρόνια τώρα, υπάρχει κάτι ακόμα να ονειρευτείς; Υπάρχει. «Ονειρεύομαι απλά, εφικτά πράγματα. Ένα χάδι, ένα φιλί, μια ματιά υγρή. Το ανέφικτο δεν με ενδιαφέρει. Δεν ονειρεύομαι τον Όλυμπο. Προτιμώ να κάθομαι στην πεδιάδα και να ατενίζω το βουνό, παρά να βρίσκομαι στην κορυφή και να κοιτάζω κάτω».
Όχι κρίση, πόλεμος
Η συζήτησή μας δεν θα μπορούσε να μην κινηθεί γύρω από την οικονομική κρίση. «Εγώ δεν λέω “δύσκολη χρονιά”. Λέω “δύσκολες χρονιές”. Στην Ελλάδα πάντα κρίση είχαμε, το λένε και στις παλιές ελληνικές ταινίες. Βέβαια, τώρα δεν είναι κρίση, είναι πόλεμος. Είμαστε τα προσφορότερα πειραματόζωα. Πόσο αντέχει η Ελλαδίτσα με τον χαλκά; Μα, αν είχαν αυτό που έχουμε εμείς, θα ήταν καλύτερος ο κόσμος. Θα ήξεραν γιατί ήρθαν στη Γη. Αυτοί δεν ξέρουν τίποτα! Είναι σε έναν ρυθμό από τη μέρα που γεννήθηκαν και πεθαίνουν μ’ αυτόν. Τι έχουν; Έναν λογαριασμό στην τράπεζα και αριθμό μητρώου».
Συνεχίζει λέγοντας «...πρόσεξε ποιο είναι το κοινό στοιχείο, ποιοι λαοί έχουν το πρόβλημα: αυτοί που μας μοιάζουν. Όσο για τους Ιρλανδούς, αυτοί είναι τρελάρες... κλιματολογικώς! Αυτοί αυτοκτονούν. Ο έλληνας δεν αυτοκτονεί. Αργοπεθαίνει, αφού το έχει ζήσει ολόκληρο».
Μια καρδιά Αιγαίο
ΨΑΧΟΥΛΕΥΟΥΜΕ μαζί τους στίχους. Φρέσκα τραγούδια, σκέψεις ωριμασμένες. Ένα κομμάτι έχει τίτλο «Πάντα ήμουν για τους άλλους». Παράπονο; «Καθόλου. Η αλήθεια είναι. Λέω πάντα ότι σε κάθε οικογένεια υπάρχει ένας Χριστός που κουβαλάει τα πάθη όλων. Συνήθως είναι ο πιο τυχερός της ζωής. Νιώθω ευγνώμων που μπορώ να είμαι εκεί για τους άλλους». Εκεί, για τους τέσσερις γιους που κέρδισε από τους δύο γάμους του. Για τη μικρή εγγονή που πρόσφατα απέκτησε, κόρη του Χάρη, το κορίτσι που περίμενε χρόνια. Για τους φίλους τους καρδιακούς -γιατί εχθρούς δεν είχε ποτέ. Στο τραγούδι «Οι φίλοι» τούς διαχωρίζει από τους κολλητούς. «Οι φίλοι είναι για τις κακές στιγμές. Οι κολλητοί, που συνήθως είναι περισσότεροι, είναι για τα εύκολα και τις χαρές».
Στον δίσκο, το τραγούδι αυτό το λέει μαζί με τον Σταμάτη Γονίδη, με τον οποίο μοιράζεται και τη σκηνή του Fever. Οι δυο τους φαντάζουν, ίσως, ντουέτο απρόσμενο. Αλλά για τον Γιάννη Πάριο «ο Γονίδης είναι ψυχάρα και τραγουδισταράς και πρέπει να το πάρουν χαμπάρι οι Έλληνες! Προχώρησα μαζί του χωρίς δεύτερη σκέψη. Στη ζωή μου δεν θέλω να το ξεχειλώνω το συναίσθημα. Ακόμη και το ψαράκι μου αρέσει να μου το φέρνουν σκέτο, χωρίς λαδολέμονα».
Σκέφτεται τη στιγμή που θα γυρίσει στο νησί του μόνιμα; «Μα, δεν έφυγα και ποτέ! Η αλήθεια είναι ότι το σκέφτομαι. Κι όποιος μ’ αγαπάει, ας με ακολουθήσει. Κοίτα, να τραγουδάω δεν θα πάψω. Από τη νύχτα, όμως, δεν θα αργήσω να φύγω. Οχι ότι κάνω σχέδια. Το μόνο που ξέρω είναι ότι τον Φεβρουάριο του 2012, τις μέρες του Αγίου Βαλεντίνου, θα τραγουδήσω την “Εβδομάδα του Έρωτα” στο Μέγαρο».
Πηγή: real.gr
0 σχόλια: