 |
| «Μ’ αλλάζουν τα πάντα, γιατί μ’ αγγίζουν τα πάντα» |
4.000.000 ζευγάρια μάτια κάθε Δευτέρα κοιτάζουν την τέχνη της Κατερίνας Λέχου, τα πάθη της δικής της εκδοχής μιας ωραίας Ελένης, το φωτοστέφανο της αγιότητας των παθών της, τα βάσανα, την παραμόρφωσή της, τον αποκλεισμό. Οι Έλληνες τις Δευτέρες κλαίμε. Τις Τρίτες συζητάμε πόσο καλή ηθοποιός είναι η Κατερίνα Λέχου.
«Εικόνες απ’ την Κρήτη έχω πολλές, αλλά οι πιο έντονες αφορούν στα φυσικά στοιχεία. Ο χειμώνας πάνω στη Σπιναλόγκα ήταν μαγικός. Ο καιρός, σε δευτερόλεπτα μέσα, άλλαζε! Παραμυθένιο πράγμα! Συχνά γινόταν ανασταλτικός για το γύρισμα, αλλά ήταν τόσο απόκοσμα γοητευτικός και σε έκανε να συνειδητοποιείς πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Άλλαζε ο αέρας, το φως, ο ήλιος με τη βροχή, η συννεφιά με τη λιακάδα. Ο υπόλοιπος κόλπος της Ελούντας είχε σταθερό καιρό. Μόνο εκεί έπαιζε τόσο ο ουρανός».
Παραδέχτηκε πως η Κρήτη, η ζωή εκεί, η Ελένη η ίδια, η Σπιναλόγκα την αλλάζουν. «Ναι, μ’ αλλάζουν τα πάντα» είπε «γιατί μ’ αγγίζουν τα πάντα». Ακούγοντας τώρα την απομαγνητοφώνηση εκείνης της συζήτησης ακούω τη φωνή της να ραγίζει, να μαζεύει δύναμη και να μοιράζεται αυτό το πολύ σημαντικό συναίσθημα που εκείνη νιώθει. «Είναι μια δυνατή ιστορία με δυναμική από πίσω κι όταν βουτήξεις μέσα σ’ αυτό ανακαλύπτεις πολύ πράγμα. Δεν είναι στη ζωή αυτής της γυναίκας τίποτα οικείο, δεν έχει κάτι καθημερινό.
Ο ίδιος ο χώρος σε γεμίζει αισθήματα, μηνύματα… που δεν αναλύονται. Τα αισθάνεσαι πιο πολύ. Σαν να συναντιούνται άλλοι κόσμοι. Και η επαφή με τους ανθρώπους σε αλλάζει. Γνωρίσαμε στα γυρίσματα ένα σοφό και γλυκό άνθρωπο, πρώην χανσενικό, που δυστυχώς πέθανε και κόστισε σε όλους μας πολύ. Είδαμε ντοκιμαντέρ, πήραμε πληροφορίες, μιλήσαμε με ανθρώπους που είτε είχαν δικούς τους αγαπημένους στη Σπιναλόγκα είτε βρέθηκαν ήδη εκεί, που δεν μπορείς, δεν γίνεται να μην “καθίσουν” μέσα σου, να κρατήσεις σε απόσταση συναισθήματα. Είμαστε εκεί. Στον τόπο του εγκλήματος».
Λέει πως είναι ευτυχισμένη. Πως κάνει αυτό που της αρέσει και πως είναι δυστυχία για εκείνη να μην κάνεις αυτό που σε γεμίζει και σε ευχαριστεί. «Είμαι υγιής και έχω την ευτυχία να είναι μαζί μου άνθρωποι, όχι πολλοί, αλλά που έχω πραγματική σχέση μαζί τους. Τι άλλο να ζητήσει κανείς για να είναι ευτυχισμένος;». Το να δουλεύει εκτός Αθήνας είναι απλά υπέροχο. Έχεις εγγύτητα με τους ανθρώπους. Τους «ανταμώνεις», λέει χρησιμοποιώντας ένα ρήμα εκτός μόδας, ουσιαστικό. Πώς αλλιώς; Αφού το ’ζησε!
Της άρεσε που δεν χάθηκε σε αποστάσεις, που σε δύο λεπτά είσαι στη δουλειά σου και μετά σ’ άλλα δύο στο μέρος σου, στο σπίτι σου, στο χώρο σου. «Ζεις χωρίς να οδηγείς, να χάνεσαι σε μποτιλιαρίσματα, να ’χεις νεκρό χρόνο, να βρίζεις, να μουντζώσεις και να φτάνεις τρελαμένος άνθρωπος στο σπίτι σου. Η ποιότητα ζωής δεν συγκρίνεται εκτός Αθήνας, αρκεί να μπορείς να κάνεις κι αυτό που αγαπάς. Δεν μου έλειψε τίποτα, μα τίποτα, απ’ την Αθήνα».
Και οι άνθρωποι, Κατερίνα Λέχου; Δεν φοβήθηκες μήπως σε ξεχνούν οι άνθρωποί σου; «Η απόσταση για μένα δεν είναι η πρακτική, δεν έχει μέγεθος, αλλά είναι ψυχική κι εκεί έχει υπόσταση. Με όσους αγαπώ είμαι κάθε μέρα μαζί». Αυτόν το Νοέμβρη, η Κρήτη, η Σπιναλόγκα, τα γυρίσματα, η καθημερινή ύπαρξη της Ελένης στο χρόνο της είναι παρελθόν. Για μας είναι το τώρα. Είναι η Δευτέρα, το να πέφτουν οι τίτλοι, να ζωντανεύει ο υδάτινος κόσμος και οι τόποι της Κρήτης και κάποιοι άνθρωποι. Για μας το ταξίδι στο Νησί αρχίζει εκεί ακριβώς που το αποχαιρέτησε η Κατερίνα…
Πηγη:stylista.gr
0 σχόλια: