O απίθανος κύριος Φοξ ( vid )

Υπέροχοι κλεφτοκοτάδες
Μια ιστορία του Ρόαλντ Νταλ μεταφέρει στην οθόνη ο ιδιόρρυθμος Γουές Αντερσον

Σκηνοθεσία: Γουές Αντερσον
ΚΡΙΤΙΚΗ. Στον πρόλογο της ταινίας του Γουές Αντερσον, ο κύριος Φοξ (μια αρσενική αλεπού από το ομότιτλο παιδικό βιβλίο του Ρόαλντ Νταλ) είναι σαν καρικατούρα Αγγλου αριστοκράτη πριν από το κυνήγι της αλεπούς: τον βλέπουμε σε έναν λόφο να περιμένει τη σύζυγό του κάνοντας ασκήσεις γυμναστικής κι ακούγοντας ένα παλιό τραγούδι που ηχεί σαν εμβατήριο από ένα μονοφωνικό αναλογικό τρανζιστοράκι.

Λίγο μετά γινόμαστε μάρτυρες μιας απερισκεψίας της αλεπούς, με αποτέλεσμα το άγριο κυνηγητό της από μια τριάδα άξεστων και μισαλλόδοξων Αμερικανών αγροτών. Ο απίθανος κ. Φοξ πιάστηκε δύο φορές στη φάκα σαν ποντικός. Την πρώτη φορά από επιπολαιότητα και αφέλεια. Τη δεύτερη, από ματαιοδοξία και έλλειψη αίσθησης του κινδύνου.

Ο Αντερσον («Υδάτινες ιστορίες», «Οικογένεια Τένενμπαουμ») προσεγγίζει με αγάπη και διάχυτη αίσθηση μελαγχολίας τη δυσλειτουργική οικογένεια (το μόνιμο θέμα του) με στυλ που το χαρακτηρίζει η δυναμική ισορροπία τραγικού και κωμικού. Και όλα αυτά με στυλ και με μια διακριτική αίσθηση νοσταλγίας λόγω της χρωματικής παλέτας και του παλιομοδίτικου τρόπου κατασκευής της ταινίας (κούκλες που εμψυχώνονται με την τεχνική του στοπ μόσιον, αλλά και με την αποφασιστική συμβολή διάσημων ηθοποιών που δανείζουν τη φωνή τους).

Ο Αντερσον αισθάνεται βολικά στον κόσμο του Νταλ, όπου δεσπόζει το μη κανονικό ενώ υπάρχει μια τάση απώθησης για ό, τι θα μπορούσε να σημαίνει η λέξη εξουσία. Και στις δικές του ιστορίες το νόημα και η ομορφιά της ζωής ακολουθούν μια τεθλασμένη γραμμή ανάμεσα σε ερείπια. Στον «Απίθανο κύριο Φοξ», που θα τον καταλάβουν καλύτερα οι ενήλικοι θεατές, η πονηρή αλεπού ζει μια περιπέτεια που θα μπορούσε να περιγραφεί ως κρίση ταυτότητας και ηλικίας.

Ο κύριος Φοξ είναι ένας μεσοαστός πατέρας που αναπολεί διαρκώς την άγρια φύση του κλεφτοκοτά, η οποία σε τελική ανάλυση καθορίζει την ταυτότητά του και τη θέση του στον κόσμο. Ο Αντερσον δεν ξεχωρίζει τον κόσμο σε καλούς και σε κακούς (η ηθική αμφισημία χαρακτηρίζει το περιεχόμενο πίσω από τη φόρμα μιας ταινίας όπου σμίγουν το σοβαρό και το αστείο). Ο μανιχαϊσμός του είναι αρκετά διασκεδαστικός. Αφορά τα μη κατοικίδια πλάσματα της άγριας φύσης, που είναι ευρηματικά και όμορφα μέσα στην ιδιορρυθμία τους και τη «μη κανονικότητά» τους, και τον πανύβλακα άνθρωπο: οι πολεμοχαρείς αγρότες Μπόγκις, Μπανς και Μπιν επιδεικνύουν με χυδαιότητα και χωρίς αίσθηση μέτρου τη δύναμη της εξουσίας τους.
Πηγη:kathimerini.gr

SHARE THIS