Ένας δωρεάν οδηγός για πανάκριβες απολαύσεις.
Γιατί η ζωή είναι μία και ποιος κάθεται να περιμένει την μετεμψύχωση.
61. Να δω πρωθυπουργούς τα δίδυμα του Καραμανλή. Kαι τα δυο μαζί. Σαν τους Kaczynski brothers. Απόδειξη ότι δεν γέρασα ούτε κατά μια μέρα, τέτοια Μηχανή του Χρόνου μόνο σ’αυτή τη Χώρα των Θαυμάτων.
62. Να μπορούσα να γράψω κάτι πιο σπουδαίο από τα «Κεριά» του Καβάφη κι ας αναγνωριζόμουν ως σπουδαίος βλόγερ μετά θάνατον. Έγραψα περισσότερες από ένα εκατομμύριο λέξεις , ακόμη κι άλλες τόσες να γράψω δεν θα είναι ούτε μια τρίχα από τις ογδονταεφτά του Αλεξανδρινού.
63. Να φιλήσω τη Μόνικα ( τι «ποια Μόνικα;» ) και να της κοπούν τα γόνατα. Είπαμε να το παίξω υπεράνω αλλά θα έσκαγα αν δεν το ‘λεγα.
64. Να κινηματογραφήσω την τρομαχτικότερη ταινία από καταβολής σινεμά. Με τριάντα εμφράγματα και δέκα αποβολές σε κάθε προβολή. Δεν ξέρω ακόμη το θέμα αλλά θα είναι τόσο τρομαχτική ώστε στην Βίβλο των Ταινιών Τρόμου ούτε καν θα τολμούν να την αναφέρουν με το όνομά της. Θα γράφουν «η εξαποδώ του εξαποκεί».
65. Να θεραπευτώ από την κλειστοφοβία μου. Βαρέθηκα να την ακούω να μου λέει συνέχεια «κλείστο το ρημάδι να πούμε και καμιά κουβέντα» και εγώ να συνεχίζω.
66. Να φτύσω στους τάφους τους. Ξέρουν αυτοί.
67. Να μαζέψω όλα όσα έγραψα τόσα χρόνια, τίποτε στ΄ αλήθεια σπουδαίο, και να τα χωρέσω σε ένα βιβλίο με σκληρό εξώφυλλο σε ένα αντίτυπο. Μόνο. Για να τα διαβάζουμε παρέα ως το τέλος. Τίποτε στ’ αλήθεια σπουδαίο, το «τέλος». Μια ιδέα είναι. Το «παρέα» είναι που μετράει.
68. Να κρατήσω δυο καρπούζια κάτω από μια μασχάλη κι άλλα δυο κάτω από την άλλη ταυτόχρονα. Απλά για να μου αποδείξω πόσο δειλός ήμουν που δεν τόλμησα στη ζωή μου πολλά μαζί. Θα με τσακίσει καμιά οξεία οσφυαλγία αλλά μπρος στην αυτογνωσία τι είναι ένας λοξός σπόνδυλος.
69. Nα πιω μια Guinness παρέα με τον Όσκαρ Ουάιλντ, προφανώς καθισμένος στον τάφο του αλλιώς τι σόι «να προλάβω πριν πεθάνω» θα ήταν αυτό; τόσες φορές πήγα ως εκεί, ούτε μια φορά βρήκα Guinness, τους Παριζιάνους μου μέσα…
70. Να γίνω φίλος με τον Hugh Grant, φαίνεται να είναι κωλοπαίδι αυτό το baby face αλλά έχει τόση πέραση στις μαμάκισσες που όλο και κανένα ώριμο φρούτο θα περίσσευε και για μένα για να με γηροκομήσει.
71. Να βρω το χρόνο και το θάρρος να της πω μια μέρα πόσα δεν πρόλαβα να κάνω γι αυτήν. Για να ξέρει ότι ξέρω πόσα της έλειψαν. Είναι δύσκολο γιατί χρόνο θα βρω και θάρρος θα βρω αλλά αυτήν όχι.
72. Να σκαρφαλώσω στην κορυφή της Πυραμίδας του Χέοπα όταν πέφτει ο ήλιος και να μείνω εκεί να μιλάω μαζί της (με την πυραμίδα ντε) μέχρι να ξημερώσει. Το ‘καναν ο Νίκολσον με τον Φρίμαν αλλά εγώ το σκέφτηκα πρώτος.
73. Να κάνω με το ποδήλατο μια τεράάάάστια βόλτα ανάμεσα στα χωράφια με τις λεβάντες της Αρλ για να νιώσω σαν δίτροχος Βαν Γκογκ. Κι όταν επιστρέψω στο δωμάτιο να μυρίζω σαν να με βγάλαν μόλις απ’ το πλυντήριο. Ελπίζω να με περιμένει γυμνή για να με ξαπλώσει και όχι με τα μανταλάκια για να με απλώσει.
74. Να πάμε στη Bruges. Κι ας μη μας σκηνοθετήσει κανείς Martin McDonagh, θα αυτοσχεδιάσουμε.
75. Να ξανακοιμηθώ πάνω στην άμμο, με άστρα από πάνω, ακούγοντας τα κύματα. Και να ξυπνήσω σε καθαρά μοσχομυριστά σεντόνια, με αυτήν από πάνω, ακούγοντας το πέρα-δώθε απ τις κουρτίνες. Άπληστος αλλά δεν μπορώ άλλο το στριμωξίδι στα sleeping-bags, χόρτασα.
76. Να μάθω να φτιάχνω νωρίς το πρωί ένα καλοψημένο τοστ με διπλό κασέρι. Θέλει χρόνια σκληρής δουλειάς και επιμονής. Μόνο όσοι έχουν αποτύχει μπορούν να με καταλάβουν. Ελπίζω κάποια μέρα να το πετύχω.
77. Να χωράω σε όλα τα φτηνά αγαπημένα μου t-shirts όταν κι αν φτάσω εβδομήντα. Μια ιστορία το καθένα. Ωραίο πράγμα να φοράς μιαν άλλη ιστορία κάθε μέρα κι ας είναι λίγο ξεθωριασμένη.
78. Nα μη δω ποτέ τη ζωή μου να περνάει καρέ-καρέ από μπροστά μου. Καλύτερα μεγάλη και αμοντάριστη παρά δευτερόλεπτα και τέλος. Το live fast die young δεν είναι για δειλούς σαν κι εμένα, προτιμώ την extended version director’s cut κι ας κοιμηθούν οι θεατές.
79. Να μπορώ να λέω σε όσους το αξίζουν «συγγνώμη, έκανα λάθος». Ακόμη κι αν πρόκειται για το ίδιο λάθος. Το λάθος μετράει, όχι η συγγνώμη. Ή λάθος;
80. Να περπατήσω το Σινικό Τείχος από την μια άκρη του ως την άλλη. Αν σκεφτείς πως αυτές απέχουν μεταξύ τους 8.851,8 χιλιόμετρα και στις καλές μου μέρες μπορώ να με πείσω να περπατήσω μέχρι 20 χιλιόμετρα , δηλαδή 460 χιλιόμετρα το μήνα (τα γουίκεντς είναι ιερά), χρειάζομαι 19 μήνες και πεντέμιση μέρες.
(άλλα 20 ως τα 100 και θα γλιτώσετε κι εσείς!)
πηγη:men24.gr
0 σχόλια: