21. Nα πάω μαζί με τα εγγόνια μου να δούμε live τους Rolling Stones. Δεν ξέρω αν θα ζω, δεν ξέρω αν θα έχω εγγόνια αλλά οι Stones αποκλείεται να πάψουν να υπάρχουν. Ο Jagger κι ο Richards είναι Ντόριαν Γκρέι ή zombies, τελεία και παύλα.
22. Να πέσω -το τελευταίο μου βράδυ - ήρεμος για ύπνο ακούγοντας μόνο μια γνώριμη ανάσα δίπλα μου, την ώρα που οι κουρτίνες θα μπαίνουν για τα καλά μέσα στο δωμάτιο για να δουν – κι αυτές- πόσο όμορφη είναι και να το κρατήσουν μυστικό. Ακούγεται απλό αλλά είναι δύσκολο να βρεις εχέμυθες κουρτίνες με μάτια.
23. Να μπω στο Αnfield φορώντας τη φανέλα με το 13 το καλό , να αποβληθεί ο γουRooney γιατί με αγριοκοίταξε και να μαζέψει το ολλανδικό ντιρέκι πέντε φορές τη μπάλα μέσα από την εστία του (τα τρία θα τα βάλω εγώ, τα άλλα ας τα μοιραστούν ο Gerrard με τον Benayoun). Mετά να πάρω μεταγραφή για τη NASA.
24. Nα δω πώς μοιάζει η Γη από 40.000 χλμ ψηλά , αν μπορέσω να δω και το σπίτι μου από κει ακόμη καλύτερα. Καλού-κακού θα κρατάω και πινακίδα «μάνα πες τους να με κατεβάσουν γρήγορα, βαρέθηκα, κατουριέμαι και πεινάω».
25. Να τρέξω με νέο ρεκόρ πίστας στο Monaco και τα εκστασιασμένα πλήθη να τρίβουν τα μάτια τους μ’αυτόν τον νέο intellectual υπεροδηγό της F1 (ο πρώτος με βαρύ τριψήφιο IQ) , οδηγώντας ο,τι μονοθέσιο και να μου δώσουν. Αρκεί πρώτα να βρουν μονοθέσιο στα κιλά μου.
26. Να βρω την Τέλεια Διαδρομή. Με αυτοκίνητο, ποδήλατο, πόδια, αδιάφορο. Και να την μοιράζομαι μόνο με ελάχιστους εκλεκτούς. Πόσο χαίρομαι που είμαι πολλοί μαζί, πού να παρακαλάω άλλους να βρουν ώρα να ‘ρθουν παρέα μου.
27. Τώρα που ξαναβλέπω τι έγραψα ως εδώ, να μην κουφαθώ ποτέ γιατί αλλιώς ούτε το 1/10 όσων θέλω θα μπορέσω να κάνω.
28. Να νιώσω και ν’ ακούσω τον Μεγάλο Οργασμό. Όχι τον δικό μου. Δεν ξέρω πώς ακριβώς να τον περιγράψω με λέξεις αλλά φαντάζομαι πως σαν συναντηθώ μαζί του θα ξέρω ότι this is the right place, this is the right time.
29. Να βρω μια Gibson Les Paul, έναν Marshall, μια τεράστια άδεια αποθήκη 300 Χ 300 μέτρα με τερατώδη αντήχηση και να παίξω κόντρες με τον Jimmy Page. Τελευταίο θα αφήσουμε το Baby I’m gonna leave you.Παρέα. Όλα τα άλλα λύνονται, το πρόβλημα είναι η αποθήκη.
30. Να δοκιμάσω το menu στα εστιατόρια των 30 πιο μουράτων σεφ σύμφωνα με τον Michelin Guide. Kαι τα κατάλληλα για την περίσταση κρασιά, ασφαλώς. Δωρεάν. Για να δω ως πού μπορεί να φτάσει η εφήμερη αποπλάνηση των γευστικών μου καλύκων (τι έγραψα τώρα o μαμαλάκης ; )
31. Nα προλάβω να μετρήσω χαμογελώντας μία προς μία όλες τις άσπρες τρίχες στα μαλλιά της. Και να είναι πολλές. Θα σημαίνει πως καταφέραμε να μεγαλώσουμε και να γεράσουμε μαζί.
32. Να είμαι στην αίθουσα αναμονής ενός μαιευτήριου, όχι πια σαν πατέρας. Και να κατορθώσω να δακρύσω διακριτικά -όχι και πολύ δύσκολο, λένε οι παλιές καραβάνες-.
33. Να ντυθώ DJ για λίγους ανθρώπους που αγαπώ, πίσω μου μόνο θάλασσα, πίσω τους ατέλειωτο πράσινο (κάτι σαν Lost), στα -αόρατα- ηχεία θα ακούγονται οι μουσικές που με μεγάλωσαν όμορφα, μετά οι ήχοι θα φέρουν κοντά κι άλλους, κι άλλους, κι άλλους, τύφλα να ‘χει ο Tiesto κι ο van Dyk , σαν το θαύμα του Ιησού με τα ψωμιά και τα σαφρίδια, μόνο που εδώ θα χορτάσουμε την ψυχή μας με νότες. Μόνο.
34. Να βρω ένα τζίνι που θα μου εκπληρώσει 5 ευχές. Μια από αυτές θα είναι -μα τι άπληστος !- να συναντήσω άλλο ένα τζίνι που θα μου εκπληρώσει 5 ευχές, οπότε αυτομάτως πήγαμε στις 9. Και πάει λέγοντας. Τις μισές ευχές θα τις χαρίσω σε άλλους γιατί είμαι πολύ καλός άνθρωπος. Καθόλου άσχημα. Αν το τζίνι μοιάζει και της Barbara Eden αγγίξαμε την τελειότητα.
35. Να μπω στο μυαλό μιας γυναίκας και να καταλάβω τι γίνεται εκεί μέσα. Φρούδες ελπίδες, ούτε χίλια τζίνι συνασπισμένα θα το κατόρθωναν αυτό.
36. Στη διαδρομή Irun – Biarritz (αυτήν ντε, με την Ferrari F430) να μου κάνει ωτο-στοπ η Μόνικα. Ιδρωμένη, ξαναμμένη, μόλις θα ‘χει βγει από μοναστήρι μετά από πέντε χρόνια νηστείας και προσευχής. Τι «ποιά Μόνικα;».
37. Να καθόμαστε πλάι-πλάι με τον Billy Mckenzie και να τραγουδάει a-capella «Μοοn on ice» , πάνω απ’ τα κεφάλια μας εξωφρενική πανσέληνος , στο μπαλκόνι στο μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής στο Βίκο , και η ηχώ να ακούγεται ως τον Κρόνο. Ίσως και λίγο μακρύτερα, μέχρι τα αυτιά της (αυτό θα το κάνω αφού πεθάνω, αλλιώς πώς να βρεθώ με τον Billy ; ).
38. Nα κάθομαι σε ένα περβάζι που βλέπει Βόσπορο την ώρα που νυχτώνει και ο ιμάμης λέει τα δικά του από εκατοντάδες μεγάφωνα κι αμέσως μετά να βρω τρόπο να τρυπώσω στους κήπους του Topkapi κι εκεί να ξημερωθώ ακούγοντας την ανάσα της Πόλης μέσα μου. Απλό ; δοκίμασε να μπεις στο Topkapi μετά τη δύση του ήλιου και θα παίξεις στο sequel του Midnight Express (δεν είναι στα 100 που θέλω, ξηγημένα πράγματα).
39. Να εξομολογηθώ -πρώτη φορά μετά από μισόν αιώνα- και να πείσω τον πνευματικό απέναντί μου πως το να τα ξανακάνω όλα από την αρχή (με μερικές απαραίτητες μετατροπές) θα είναι η απόδειξη της έμπρακτης μετάνοιάς μου.
40. Να βρω το φάρμακο της αδιάλειπτης και καθαρής μνήμης γιατί δεν θέλω να ξεχάσω το παραμικρό. Μέχρι την τελευταία στιγμή. Αν το Κακό είχε όνομα, θα ήταν Αλτζχάιμερ.
( φυσικά και συνεχίζεται, ακόμη πεινάω)
πηγη:men24.gr
0 σχόλια: