Η Ελένη είχε τον Καναδά με το μέρος της, οι "48 ώρες" ήταν οι διαφορετικοί, στα όρια του εναλλακτικού, αλλά πάντα με την ασφάλεια της εμπορικότητας στην επιλογή των τραγουδιών, η Ήβη που έφυγε ήταν το κορίτσι-φαινόμενο με (όπως λένε) σίγουρο μέλλον στην ελληνική ποπ σκηνή. Η Νίνι είχε μια προσωπική ιστορία που σε άγγιζε, μια φωνή που πραγματικά σε έκανε να απορούσες για το τι ταλέντα μπορείς να ανακαλύψεις σε ένα τάλεντ σόου. Όμως, ο Σταύρος ήταν ένας τύπος που εμφανίστηκε με τη φόρμα του στις οντισιόν και αρνήθηκε να μασκαρευτεί ή να φορέσει οποιοδήποτε «μοντέλο επιτυχίας». Και έτσι, χαλαρά, έφτασε στη νίκη.Η εμφάνιση του στον τελικό του X-Factor επιβεβαίωσε το εξής: δεν ήταν διατεθειμένος ούτε για μια φορά να κάνει εκπτώσεις. Περπάτησε το δρόμο των εναλλακτικών επιλογών από την αρχή στο τέλος, είπε τραγούδια που σε παρέες πέντε ατόμων, τα ήξερε ο ένας άντε το πολύ δύο και όσο περίμενε την ανακοίνωση του νικητή από τον Σάκη Ρουβά, είδαμε για πρώτη φορά να αλλάζει το βλέμμα του. Από «δεν πολυκαταλαβαίνω τι κάνω και τι γίνεται» περάσαμε στο «δεν το πιστεύω αυτό που πάει να συμβεί». Αγχωμένος φουλ, σχεδόν φοβισμένος, δεν μπορούσε ούτε το σάλιο του να καταπιεί.
Προφανώς, δεν περίμενε ότι θα νικήσει. Και όταν άρχισε στα τελευταία λεπτά να το συνειδητοποιεί, τρόμαξε. Είδε ένα κύμα δημοσιότητας, επιτυχίας και μια στροφή 180 μοιρών στη ζωή του, που τον ζάλισε. Όχι ότι μπορείς να καταλάβεις τίποτα από το πρόσωπό του. Αλλά είμαι σχεδόν σίγουρος (λέω σχεδόν γιατί στη σόουμπιζ και ειδικά στην ελληνική δεν μπορείς να κόβεις το χέρι σου, ούτε τίποτα άλλο) ότι ο Σταύρος κέρδισε ακριβώς με τη χαλαρότητα και την άγνοια κινδύνου που έβγαινε από αυτά τα «γλαρωμένα» μάτια.
Το αν θα κάνει καριέρα, αν θα πουλήσει δίσκους και θα ξεπουλήσουν εισιτήρια οι συναυλίες του, είναι κάτι που δεν μπορούμε να προσυπογράψουμε. Η αλήθεια είναι ότι το ταλέντο και η εμμονή του να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα, είναι στοιχεία που στην Ελλάδα δεν μετρώνται ως συν, αλλά ως ψευτοκουλτούρα. Τέλος πάντων, το βαρύναμε, δεν μιλάμε και για το Music Hall. Για το X-Factor μιλάμε. Μια εκπομπή με χαμηλότατο μέσο όρο ηλικίας στους φανατικούς οπαδούς, μια εκπομπή που «πουλάει» αυτό που θέλει ο τηλεθεατής, μια εκπομπή που είναι τηλεοπτική, άρα βγάζει προϊόντα προς κατανάλωση. Απλώς, ο Σταύρος είναι ένα προϊόν που δεν θέλουν να το αγοράσουν όλοι. Και αυτό, δεν είναι απαραίτητα κακό. Γιατί, όταν ένα προϊόν είναι μαζικής κατανάλωσης, στο τέλος δεν ξέρεις ποιο είναι το κέντρο αναφοράς του.
Μερικά συμπεράσματα από το X-Factor 2
*Ο Σάκης Ρουβάς ήταν πολύ καλύτερος ως παρουσιαστής.
*Ο Νίκος Μουρατίδης ήταν πολύ πιο ήρεμος ως κριτής.
*Η Κατερίνα Γκαγκάκη ήταν φανερά αδυνατισμένη.
*Ο Γιώργος Λεβέντης αντέχει ακόμη την ελληνική νοοτροπία και παραμένει χαλαρός.
*Ο Γιώργος Θεοφάνους είναι το πιο δυνατό χαρτί της εκπομπής για τα νούμερα της AGB.
*Το επίπεδο των διαγωνιζόμενων ήταν καλύτερο από το περσινό.
*Η Ήβη μας άφησε άφωνους.
*Το συγκρότημα Exodus που έφυγε πρώτο, λογικά το θυμόμαστε καμιά δεκαριά άτομα.
*Όλες οι βόμβες ήταν τζούφιες.
*Που πάει το Greek Idol χωρίς τον Καρβέλα αμέσως μετά από τόσους μήνες με talent show; Ποιος αντέχει κι άλλο;
Πηγη:yupi.gr
0 σχόλια: