Χάρις Αλεξίου
Εξομολόγηση σε νέο ύφος
Ο νέος δίσκος της «Η αγάπη θα σε βρει όπου και να ’σαι» είναι μελαγχολικός αλλά όχι εσωστρεφής, απαλλαγμένος από το σπιντ.
Και ξαφνικά η Αλεξίου τραγουδάει ραπ. Τι συμβαίνει; Τελείωσε με το λαϊκό τραγούδι, την μπαλάντα, τα ελληνόφωνα της Κάτω Ιταλίας, το τανγκό, την ερωτική απελπισία του Ζακ Μπρελ ακόμη και τα φλαμένκο που κατά καιρούς έχει αξιοποιήσει; Μήπως προσπαθεί να κερδίσει νεανικό κοινό;
Τίποτα απ' όλα αυτά. Γιατί το ραπ, ή για την ακρίβεια το low Βap με τίτλο «Μεγάλωσα» που τραγουδάει στο νέο της δίσκο «Η αγάπη θα σε βρει όπου και να 'σαι», είναι στιχουργικά το πιο προσωπικό της τραγούδι από τον καιρό της «Οδού Νεφέλης». Μουσικά δε, διδάσκει τα αμέτρητα συνοφρυωμένα ελληνικά συγκροτήματα του είδους, το πώς μπορεί να αξιοποιήσει αυτό τον αμερικανικό μουσικό ιδιωματισμό όχι μιμητικά, αλλά με ελληνική μουσική και ερμηνευτική φυσικότητα.
Κάτι που ελάχιστοι έχουν πετύχει, με πρώτο τον Διονύση Σαββόπουλο όταν τραγουδούσε «Επαρχιώτης στην Ομόνοια/ αρχές του Μάη, τι ώρα πάει...».
Το «Μεγάλωσα» είναι το επίκεντρο του cd. Ενα ψυχογράφημα σε αφηγηματικό ύφος έξι και πλέον λεπτών για όσα έζησε από την εποχή που ξεκίνησε ως Χαρίκλεια Ρουπάκα στη Θήβα, έως σήμερα στα 59 της, καταξιωμένη και αγαπητή σε όλη τη χώρα. Με διάθεση να εξομολογηθεί, να εμπιστευθεί αυτά τα βιώματα που δεν παρουσιάζονται με τον καταγγελτικό γνώριμο τρόπο που έχουμε στο low Βap, αλλά απλά. Και το αποτέλεσμα κάθε άλλο παρά ανοίκειο δεν μοιάζει. Εδώ, η Χ. Αλεξίου δεν διστάζει να μιλήσει για μια «εφηβεία λάσπη» όπως περιγράφει και μια ενηλικίωση γεμάτη νευρώσεις και ανακυκλωμένα αισθήματα. Και κυρίως αυτό που κρύβουν συνήθως οι στίχοι της· την επιθυμία να κουρνιάσει κάπου.
«Μεγάλωσα/ Με αισθήματα χημείας, με στυλ δοσοληψίας/ Με βλέμματα συμπάθειας και άσκοπης προσπάθειας να είμαστε καλοί/ Εμείς; Αλλο εμείς, Αλλοι εμείς (...) Μεγάλωσα θα πει - να κάνεις το παπί/ Να ζεις την απουσία/ Να γίνεις εξουσία/ Να μάθεις να γελάς/ και να παραφυλάς/ Να παίρνεις αποφάσεις/ Να απαγορεύεται να χάσεις/ Μεγάλωσα σημαίνει/ Να ζεις με αυτό που σ' αρρωσταίνει/ Να χτίζεις κι άλλα κεραμίδια/ Να βγάζεις τα σκουπίδια/ Να ρίχνεις τ' άδικα/ Να βλέπεις πρωινάδικα/ Να ακούς πιστά τις αναλύσεις/ Να αιμοδιψάς για ειδήσεις/ Να λες και yeς και no/ Να συνηθίζεις τα πορνό/ Να πολεμάς στον καναπέ/ Να μην μπορείς χωρίς φραπέ/... ».
Σε μια εποχή που το τραγούδι φλυαρεί συνεχώς αγωνιώντας μην αλλάξει ο σταθμός, τα τραγούδια αυτά δεν φοβούνται τις παύσεις. Διάχυτη παντού η αυτοβιογραφική διάθεση και η ειλικρίνεια είτε τραγουδά «Ο άνθρωπός μου» σε μουσική και στίχους δικούς της είτε το «Σήμερα κλαίω αύριο γελάω» σε μουσική του Gustavo A. Santaolalla. Mε δανεικό κλίμα από τα «Ημερολόγια μοτοσυκλέτας», σφράγισε κι έκανε «δική» της τη μελωδία, ικανότητα που πρέπει να της αναγνωρίσει κανείς ό,τι κι αν τραγουδάει.
Οπως στην περίπτωση της «Κρυμμένης αγάπης» (Amore annascunnuto) των Bruno Coulais- Felippe Fragione αλλά και του «Γύρνα εκεί που αγαπάς» (Als ich fortging) του Γερμανού Dirk Michaelis, όλα ηχούν με μεσογειακή μελωδικότητα, κάτι που οφείλεται βέβαια στις συνθέσεις, τις ενορχηστρώσεις αλλά και στην ίδια.
Μοιράζεται σκέψεις
«Η αγάπη θα σε βρει όπου και να 'σαι» είναι δίσκος μελαγχολικός. Οχι όμως εσωστρεφής. Αυτά που έχει να πει η Χαρούλα Αλεξίου τα μοιράζεται. Χωρίς να έχει καμία πρεμούρα για την επιτυχία της εποχής. Το σπιντ δεν φαίνεται να την αφορά.
Η ερμηνεία του τραγουδιού πρωταγωνιστεί όπως στις περισσότερες δουλειές της. Αυτό το λαϊκό κορίτσι από τη Θήβα που η εκφραστική της φωνή την οδήγησε από το 70 έως σήμερα σε όλα τα κοινωνικά στρώματα της Ελλάδας, με υλικό των: Λοΐζου, Πυθαγόρα, Καλδάρα, Νικολόπουλου, Μικρούτσικου κ.ά., σμίλεψε μια καριέρα μοναδική. Ξεσήκωσε φαντάρους σε τσιφτετέλια, τραγούδησε με σύγχρονο τρόπο λαϊκά παραδοσιακά κομμάτια, ενέπνευσε τροβαδούρους και συγκροτήματα της δεκαετία του '80. Ερμήνευσε με ξεχωριστό τρόπο Χατζιδάκι, έπεσε και σε παγίδες (συνεργασία στον «Διογένη» με τον Δ. Παπαϊωάννου) μες στη γενικότερη αμηχανία της γενιάς της να μπει απελπισμένα στη μόδα της εποχής. Τραγούδησε όμως από τη Λορίνα Μακ Κένιτ έως το «Ne me quittes pas», τον κοσμοπολίτη των δύο Οσκαρ Σανταολάγια μέχρι τον δεξιοτέχνη της λαϊκοπόπ Θεοφάνους. Κι όλα αυτά δίνοντας δικές της διαστάσεις. Σάρκα και οστά στα τραγούδια.
0 σχόλια: