200 λεπτά με το Cloud Atlas και ό,τι χρειάζεται να ξέρεις πριν το δεις

6 ιστορίες, Tom Hanks, Halle Berry κι άλλοι 3 ηθοποιοί σε 6 διαφορετικούς ρόλους, 172 λεπτά θεάματος και μια δημοσιογραφική προβολή που είχε τον δικό της sci-fi αέρα. Ίσως επειδή δεν είμαι συνηθισμένος να βλέπω την ταινία του μήνα μια Δευτέρα στις 10 το πρωί.

Ανέκαθεν ήμουν από αυτούς που γοητεύονταν με το να μην ξέρουν ουσιαστικά τίποτα για την ταινία ή τη σειρά που πρόκειται να δουν. Βλέποντας το πόστερ του Cloud Atlas, αλλά και μια παλαιότερη δημοσίευση του COSMO, με έναν αξύριστο Tom Hanks και μια κάπως φουτουριστική Halle Berry, θυμάμαι ότι είχα διαβάσει 4-5 προτάσεις με λέξεις-κλειδιά όπως 'έπος', 'πολλές ιστορίες μαζί', 'αδέρφια Wachovski', 'αλληλεπίδραση των ανθρώπων ανά τους αιώνες'. Δεν είχα διαβάσει πουθενά ότι η διάρκεια της ταινίας αντάλλασσε ραβασάκια με τις 3 ώρες.

Πρωί Δευτέρας, στο προφανώς άδειο Odeon Starcity, περιμένοντας την έναρξη της προβολής και χαζεύοντας πόσα κουμπιά έχουν απομείνει στο K750i μου, ένας συνάδελφος δημοσιογράφος ρωτούσε μια γνωστή του συνάδελφο δημοσιογράφο αν έφαγε τίποτα για να αντέξει το 3ωρο. Ο συναγερμός στην κατοχικοσυνδρομική μου ύπαρξη χτύπησε δυνατά.

Εκσφενδονίστηκα, κατέβηκα σε μια παρακάτω καφετέρια, πήρα έναν πολύ γλυκό νες και ανέβηκα στην αίθουσα 7, έτοιμος να δω πόσο αναίμακτα ή σπλατερικά θα περάσει το τρίωρο. Η ζάχαρη ήταν εκεί για να με προστατέψει ξανά. Δεν χρειάστηκε. Το τρίωρο ήταν από αυτά που δεν θέλεις να βιαστεί να φύγει.

Καμιά εκατοστή δημοσιογράφοι κι εγώ σχεδόν γεμίσαμε την αίθουσα. Στα πηγαδάκια λίγο πιο πριν, ο Θοδωρής Δημητρόπουλος υπερασπιζόταν με θέρμη το βιβλίο του David Mitchell, στο οποίο βασίζεται η ταινία και το οποίο δεν είχα διαβάσει. Κάτω αριστερά, ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος τα έλεγε στο πόδι με τον Ορέστη Ανδρεαδάκη, κάπου πιο πέρα ο Δημήτρης Δανίκας περίμενε καθιστός και γενικά αν ήταν βράδυ, θα λέγαμε κάτι του στιλ 'μεγάλη βραδιά'.

Η ζάχαρη ήταν εκεί για να με προστατέψει ξανά. Δεν χρειάστηκε. Το τρίωρο ήταν από αυτά που δεν θέλεις να φύγει με τίποτα

Με την πρώτη γουλιά καφέ -να σημειωθεί και εδώ ότι πίνω περίπου έναν καφέ το δίμηνο- έπεσαν και οι τίτλοι αρχής. Μαζί με τους τίτλους αρχής, έρχεται και η πρώτη συνειδητοποίηση για το κόστος της παραγωγής και για τους τόνους δουλειάς που έπεσαν στο make-up.

Αγνώριστος Tom Hanks σε σημείο που ξέφυγαν 2-3 'ωχ, ο Hanks είναι' στην αίθουσα, φοβερή φωτογραφία, μια Halle Berry απόλυτα συμβατή στον ρόλο της ως δημοσιογράφου στα 70s (σε έναν από τους συνολικά έξι που έπαιξε δηλαδή) και 6 διαφορετικής σχολής ιστορίες με αρχή, μέση και τέλος. Γενικότερα, θα δεις πολύ κόσμο σε ρόλους που δεν περίμενες να δεις με τίποτα.

Το "Cloud Atlas" αποτελείται από έξι ιστορίες που αλληλοεπηρεάζονται. Τις εξής:

(λέω τα απολύτως απαραίτητα για να προληφθούν τα spoilers)

- Mία μομπιντικού ύφους ιστορία με φουρτούνα, έναν θησαυρό κι έναν κομπογιαννίτη φιλάργυρο γιατρό κάπου στο 19ο αιώνα.

- Ένα κάτι σαν ερωτικό δράμα που διαδραματίζεται έναν αιώνα μετά με πρωταγωνιστή έναν φέρελπι ταλαντούχο συνθέτη.

- Ένα δημοσιογραφικό θρίλερ με την 70s Halle Berry να προσπαθεί να ξεσκεπάσει τα εγκλήματα μιας power plant εταιρίας.

- Μια σύγχρονη φαρσοκωμωδία με κεντρικό ήρωα έναν εκδότη που χρωστάει στα λάθος άτομα και εξορίζεται άθελά του σε ένα γηροκομείο, απ' όπου προσπαθεί να αποδράσει.

- Μια φουτουριστική περιπέτεια στην Κορέα του 22ου αιώνα, που θα σε κάνει να πεις ότι 'αυτό κάτι σου θυμίζει' (θα σου θυμίζει το Matrix και θα σου θυμίσω ότι τη σκηνοθεσία συνυπογράφουν τα αδέρφια Wachovski)

- Ένα σκηνικό αποκάλυψης αιώνες μετά το τέλος του γνωστού πολιτισμού, στο οποίο ο Hanks είναι ένας απλός βοσκός και η Halle Berry μια Προγνώστης που κατοικεί πλέον σε άλλο πλανήτη.

Γενικότερα, θα δεις πολύ κόσμο σε ρόλους που δεν περίμενες να δεις με τίποτα

Ναι, πολυσύνθετα πράγματα και καταστάσεις εκ πρώτης ανάγνωσης. Ίσως γι' αυτό, είχα τα μάτια μου καρφωμένα στην οθόνη. Για να καλύψω το κενό του βιβλίου που δεν διάβασα και αρκετοί χαρακτήριζαν δύσκολο. Το αποτέλεσμα ήταν να κυλάει η ώρα χωρίς να το καταλαβαίνω, να καταλαβαίνω καλά όλες τις ιστορίες και να χαίρομαι αυτό το έντεχνο μπλέξιμό τους.

Δεν είναι καθόλου δύσκολο να συλλάβεις την ταινία. Κακώς, φάγαμε ένα μισάωρο με τον Μίχαλο, συγκρίνοντάς την (χωρίς καν να την έχουμε δει) με το wtf Mulholland Drive και άλλες ταινίες που μας άφησαν με την απορία.

Στο διάλειμμα συνέβη η μνημειώδης σκηνή όπου ένα κορίτσι ζήτησε αυτόγραφο από τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο για λογαριασμό μιας φίλης, εκείνος σάστισε λίγο, εκείνη σάστισε που σάστισε αυτός και γενικά, μετά από μια δίλεπτη αμηχανία, έπεσαν οι υπογραφές και η ταινία συνεχίστηκε.

Το αποτέλεσμα ήταν να κυλάει η ώρα χωρίς να το καταλαβαίνω, να καταλαβαίνω καλά όλες τις ιστορίες και να χαίρομαι αυτό το έντεχνο μπλέξιμο των ιστοριών

Επειδή, αυτή είναι η λεπτή γραμμή που απρόσεκτοι τύποι σαν κι εμένα κάνουν spoiler χωρίς να το θέλουν/καταλάβουν, κλείνω με τις εντυπώσεις. Οι ιστορίες συνδέονται όσο πρέπει και με κομψότατο τρόπο, ενώ επιτυγχάνεται και ο βασικός σκοπός της ταινίας που είναι να δείξει πώς οι ανθρώπινες πράξεις επηρεάζουν και επηρεάζονται από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

Ομολογώ πως βγήκα από την αίθουσα, περιμένοντας την Πέμπτη για να ξαναδώ την ταινία. Θα πάω, ισχύει. Απλά, όσο καταλαγιάζει ο ενθουσιασμός της πρώτης φοράς, το Cloud Atlas επικρατεί μέσα μου περισσότερο ως ένα '6 in 1' παραμύθι (με την καλή έννοια), με το οποίο πέρασα καλά και τις 3 ώρες της προβολής του παρά ως το σχεδόν αριστούργημα, για το οποίο παραληρούσα για κάνα δίωρο μετά την δημοσιογραφική. Φταίει που δεν είμαι μαθημένος σε τέτοια προνόμια προβολών πριν την πρεμιέρα για το κοινό.

Το Cloud Atlas επικρατεί μέσα μου περισσότερο ως ένα '6 in 1' παραμύθι (με την καλή έννοια), με το οποίο πέρασα καλά

Θα το ξαναδώ απόψε και θα σου πω. Πηγαίνω με τη διασκέδαση guaranteed. Αυτό για το οποίο θα αποφασίσω το πρωί είναι αν τα αστέρια που του αξίζουν (για μένα) είναι 2,5 ή 3,5. Παραπάνω δεν πάει. Αλλά ούτε και παρακάτω.

Το Cloud Atlas κάνει πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες την Πέμπτη 22 Νοεμβρίου.

Πηγη