Ολοι οι ήρωες της τελευταίας ταινίας του Γούντι Αλεν «Θα συναντήσεις έναν ψηλό μελαχρινό άντρα» («Υou will meet a tall dark stranger», Αγγλία, 2010) επιδιώκουν την αλλαγή.
Η Ναόμι Γουότς θέλει να αναβαθμίσει την καριέρα της και κολλά στον πάμπλουτο γκαλερίστα εργοδότη της, έναν σούπερ cool Αντόνιο Μπαντέρας.Ο σύζυγός της ( Τζος Μπρόλιν ), ένας Αμερικανός που ζει στο Λονδίνο, προσπαθεί να βρει τρόπους για να γράψει το πρώτο του μυθιστόρημα και να ξεφύγει από την αφάνεια του σοφέρ. Ο πατέρας της Γουότς, ο Αντονι Χόπκινς, θέλει να ξαναζήσει τα νιάτα του και παρατά τη γυναίκα του ( Τζέμα Τζόουνς ). Η παρατημένη σύζυγος αναζητεί τις «απαντήσεις» καταφεύγοντας σε μέντιουμ.
Ολοι τους ζητούν το κάτι άλλο, αυτό που θα δώσει νέα πνοή στη ζωή τους. Και είναι τέτοια η πρεμούρα τους που ουσιαστικά λησμονούν να ζήσουν και να ευχαριστηθούν με τα όσα έχουν.
Αυτός είναι ο κόσμος της τελευταίας ταινίας του Αλεν που τον φέρνει για τέταρτη φορά στο Λονδίνο μετά το «διάλειμμά» του στη Βαρκελώνη («Vicky Cristina Βarcelona») και την αστραπιαία επιστροφή του στη Νέα Υόρκη («Κι αν σου κάτσει;»). Υπό τη σκιά της μόνιμης απειλής του θανάτου - αυτός είναι ο ψηλός κύριος του τίτλου- ο δημιουργός μάς προσφέρει με γενναιοδωρία απολαυστικές φέτες καθημερινής υστερίας ανιχνεύοντας πρόσωπα και καταστάσεις κάτω από το μικροσκόπιό του.
Καταλήγουμε σε μια οικογένεια πλήρως διαλυμένη, που τίποτε δεν την ευχαριστεί, που δεν έχει κανέναν ξεκάθαρο στόχο. Ολοι οι ήρωες έχουν άγχος και γκρινιάζουν. Κάτι φοβούνται, έχουν μυστικά, υποκρίνονται.
Το αγαπημένο μου κομμάτι της ταινίας είναι εκείνο που αφορά τον Χόπκινς, έναν ηλικιωμένο άνθρωπο που αναζητεί τη χαμένη νιότη του στο τζόγκινγκ, στο γυμναστήριο και στην αγκαλιά της πόρνης-«τσόκαρο» με την οποία τα φτιάχνει. Σε αυτήν βρίσκουμε και το αποκαλυπτικό πρόσωπο της ταινίας, τη Λούσι Παντς: με την προκλητική παρουσία της ως porn-Βarbie κλέβει την παράσταση.
Ολα αυτά μέσα από ένα σιντριβάνι συναισθημάτων, χιούμορ ποιότητας, από αναγνωρίσιμες καταστάσεις και έξυπνες παρατηρήσεις. Ενιωσα ότι ο «Ψηλός μελαχρινός άντρας» είναι ένα απόσταγμα προηγούμενων ταινιών του δημιουργού του: ο κυνισμός του «Μatch Ρoint», ο ρεαλισμός των «Παντρεμένων ζευγαριών», η σκιά του μυστηρίου στο «Μυστηριώδεις φόνοι στο Μανχάταν», όλα βρίσκουν τη θέση τους σε μια ταινία που μπορεί εύκολα να αγαπηθεί, χωρίς όμως να ανήκει σε εκείνες που θα γράψουν ιστορία.
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ
0 σχόλια: