Ξεκινάς για το πρώτο μπάνιο στην παραλία και νιώθεις σαν να περπατάς σε πασαρέλα, ενώ δεν είσαι μοντέλο. Σαν να έχεις ξεχάσει πώς το κάνεις, ξεχνάς να αναπνεύσεις και δεν ξέρεις ποια σημεία του σώματός σου είναι πιο εμφανή.
Το πρώτο μπάνιο της χρονιάς είναι μια μικρή κοινωνική πρόβα. Η αίσθηση είναι πάντα η ίδια: εκτίθεσαι ξανά και νιώθεις σαν να σε κοιτάνε όλοι και μαζί μ αυτό να πρέπει να δείξεις ότι δεν σε νοιάζει που σε κοιτάνε όλοι.
Το σώμα πριν και μετά τον χειμώνα
Το σώμα δεν έχει καταλάβει ακόμη πως άλλαξε εποχή. Έχει μείνει σε ένα mood χειμώνα, σπιτιού, φαρδιών ρούχων και comfort zones. Ξαφνικά, το ντύνεις με μαγιό, του λες “πήγαινε κολύμπα”, και περιμένεις να σου το συγχωρήσει που το έβγαλες φόρα παρτίδα, χωρίς προειδοποίηση.
Δεν έχει να κάνει με το “αν έχεις σώμα για παραλία”, γιατί το έχεις, όπως όλοι το έχουν. Έχει να κάνει με το ότι το σώμα σου δεν νιώθει οικείο με το βλέμμα των άλλων ακόμα. Ούτε με το δικό σου βλέμμα, τις πρώτες φορές. Είναι σαν να συστήνεστε από την αρχή, με προτάσεις του τύπου “Χάρηκα, είμαι το σώμα σου, έτοιμο για καλοκαίρι”.
Κανείς δεν νιώθει “έτοιμος” στα πρώτα μπάνια
Το περίεργο είναι πως αυτή η αμηχανία είναι συλλογική, απλώς κανείς δεν τη λέει δυνατά. Κανείς δεν παραδέχεται ότι τις πρώτες μέρες του καλοκαιριού περπατάει λίγο πιο μαζεμένα και πως νιώθει αμήχανα όταν βγάζει την μπλούζα του ή όταν σηκώνεται από την πετσέτα. Λες και όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από το “πού τελειώνει το αντηλιακό και πού αρχίζει η ανασφάλεια”.
Ίσως και για αυτό το πρώτο μπάνιο να μοιάζει τόσο πολύ με τα πρώτα ραντεβού: δεν υπάρχει manual, δεν υπάρχει σωστή στιγμή, δεν υπάρχει εγγύηση ότι θα περάσεις καλά. Υπάρχει απλώς η προσπάθεια να είσαι παρών.
Το πρώτο μπάνιο δεν χρειάζεται να βγει τέλειο στις φωτογραφίες ρε παιδάκι μου. Ας μην μοιάζει με καμπάνια για αντηλιακό. Πάρε απλά την τσάντα που έφτιαξες πρόχειρα, με τα πόδια που δεν έχεις ξυρίσει, με το μυαλό που ακόμα τρέχει στα emails που δεν πρόλαβες να απαντήσεις και απλά πήγαινε. Τα πρώτα μπάνια δεν είναι για να εντυπωσιάσεις, το κάνεις αργότερα.
Υπάρχει κάτι τρομερά ανακουφιστικό στο να παραδεχτείς ότι δεν “το έχεις” με την παραλία – τουλάχιστον όχι αμέσως. Όπως και στα ραντεβού, το σημαντικό είναι να μείνεις λίγο παραπάνω απ’ όσο θέλεις να φύγεις. Να δώσεις στον εαυτό σου το δικαίωμα να χαλαρώσει. Κι αυτό, τις πρώτες μέρες, παίρνει χρόνο.
Και στο τέλος, έρχεται η οικειότητα
Η αλήθεια είναι ότι μετά από 2-3 μπάνια, όλα αλλάζουν. Σταματάς να κοιτάς το μαγιό σου σαν να σε πρόδωσε. Σταματάς να αισθάνεσαι επισκέπτης στο σώμα σου. Οι κινήσεις σου γίνονται πιο φυσικές, η παραλία σου μοιάζει πιο φιλική, και ξαφνικά θυμάσαι γιατί αγαπάς το καλοκαίρι.
Και τότε καταλαβαίνεις: ήταν όλο όπως ακριβώς και τα πρώτα ραντεβού. Αμήχανα, γεμάτα προσδοκίες, κάπως υπερβολικά — μέχρι να σταματήσεις να προσπαθείς να αποδείξεις κάτι και να αρχίσεις απλώς να απολαμβάνεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου