Όλες οι σειρές, ακόμα και οι καλύτερες αυτών, θα έχουν χαρακτήρες σχεδιασμένους για κάποιον συγκεκριμένο σκοπό, που όμως εφόσον εκπληρωθεί, οι εν λόγω χαρακτήρες απλά σταματούν να έχουν λόγο ύπαρξης. Κι όμως, οι περισσότερες σειρές συνεχίζουν να τους κουβαλάνε, κάνοντάς μας να βαριόμαστε ή να τσαντιζόμαστε όποτε τους βλέπουμε.

Από τρέχουσες κι από ληγμένες σειρές, αυτές είναι μερικές από τις πιο ενοχλητικές περιπτώσεις. Συν, η μία φορά που μια σειρά το κατάλαβε νωρίς κι άλλαξε ρότα.

Τώρα

Τάρα στο True Blood

Όλες οι σειρές που μπλέκουν την καθημερινότητα με φανταστικά στοιχεία το έχουν αυτό το πρόβλημα. Επειδή η εκλεκτή πρωταγωνίστρια πρέπει να έχει απλούς φίλους για να μοιάζει πιο κοντά στην πραγματικότητα, όταν η σειρά χωθεί πολύ βαθιά στη μυθολογία της, οι Απλοί Φίλοι μένουν ξεκρέμαστοι. (Γεια σου, Γουίλ Τίπιν από το “Alias”!) Το “Τrue Blood” εδώ και χρόνια δεν έχει ιδέα τι να κάνει με την ενοχλητικότατη Τάρα, βάζοντάς την κάθε σεζόν σε όλο και πιο ακραίες καταστάσεις, στο βαθμό που πλέον δεν έχει σημασία να έχει το ίδιο όνομα ο χαρακτήρας. Θα μπορούσε κάθε χρόνο η ηθοποιός να παίζει κάποιον άλλον, α λα “American Horror Story”!

Μπέτι Ντρέιπερ στο Mad Men

Ιεροσυλία να αγγίζουμε το “Mad Men” βέβαια, και δεν είναι πως η σειρά δεν λέει κάτι μέσα από την (μη) εξέλιξη του χαρακτήρα της Μπέτι, που πλέον είναι αποκομμένη από όλους τους υπόλοιπους. Απλώς είναι τόσο απίστευτα λιγότερο ενδιαφέρον οτιδήποτε έχει να κάνει με αυτήν σε σχέση με οτιδήποτε άλλο. Από την άλλη, στην πρεμιέρα της νέας σεζόν είχε την καλύτερη ατάκα (“οι άνθρωποι είναι δημοκρατικοί,” λέει μια πιτσιρίκα. “are you on dope?” της απαντά η Μπέτι) οπότε ίσως υπάρχει ελπίδα.

Θίον Γκρέιτζοϊ στο Game of Thrones

Στην πρώτη σεζόν γελάσαμε που ο μικρός αδερφός της Λίλι Άλεν έπαιζε στην πιο πολυσυζητημένη νέα σειρά. Αλλά σοβαρά, δυο σεζόν μετά... τι φάση;

Μπόνι στο Vampire Diaries

Ήταν κάπως η αφορμή. Συνδυάζει όλα τα στοιχεία: Δεν έχει ποτέ τα πιο καλά storylines, είναι ενοχλητική, δεν έχει σημαντικό ρόλο στον κεντρικό πανικό της σειράς, η παρουσία της και η σημασία της εξαρτάται από το ρόλο που μπορεί να παίξει στην πλοκή (τόσες σεζόν μετά δεν έχω καταλάβει τελικά πόσο ισχυρή μάγισσα είναι ή κατά πόσο ελέγχει τα μάγια της), ε και γενικά αν κάποια μέρα εξαφανιζόταν από τη σειρα δε είναι ότι θα εκλαιγε κανείς.

Αν Πέρκινς στο Parks and Recreation

Η Ρασίντα Τζόουνς είναι συμπαθέστατη, το Parks and Recreation είναι η πιο feelgood σειρά στην τηλεόραση, η Λέσλι της Έιμι Πόλερ είναι ήρωας, ο Ρον Σουάνσον είναι είδωλο, το λοιπό καστ είναι ξεκαρδιστικό, αλλά πάντα υπήρχε ένας ελέφαντας στο δωμάτιο (στο στούντιο;) αυτής της σειράς: Δεν είχε ποτέ την παραμικρή ιδέα τι να κάνει με τον χαρακτήρα της Αν. Όποτε εμφανίζεται στην οθόνη νιώθεις λίγο από τον αέρα να φεύγει. Προφανώς στην αρχή οι σεναριογράφοι την ήθελαν ως πιο ‘straight’ φίλη της πιο κωμικής τότε Λέσλι, αλλά καθώς η πρωταγωνίστρια της σειράς εξελίχθηκε γρήγορα σε αξιολάτρευτο άνθρωπο, η Αν σταμάτησε να έχει τον παραμικρό λόγο ύπαρξης.

Οι περιφερειακοί χαρακτήρες στο Dexter

Όλες αυτές οι χαμένες ώρες της ζωής μας που περάσαμε σε μπάρμπεκιου με τη Ρίτα, σε μεθυσμένα μπαρ με τον Άνχελ, σε διαδρόμους του αστυνομικού τμήματος με τη ΛαΧουέρτα. Όλες αυτές τις ώρες, δε θα τις πάρουμε ποτέ μας πίσω. Κάθε φορά που η σειρά ασχολήθηκε με οτιδήποτε δεν αφορούσε άμεσα τον Ντέξτερ και την Ντεμπ, μια νεράιδα έχανε τα φτερά της και χασμουριότανε μέχρι να πονέσουν τα σαγόνια της.

Όλοι οι χαρακτήρες στο Glee

Ποιοι χαρακτήρες;

Παλιά

Κιμ Μπάουερ στο 24

Υπάρχει διαχρονικά καλύτερο παράδειγμα; Δε νομίζω, κι αν νομίζεις εσύ έχω ένα πάνθηρα να σου δείξω. Στην πρώτη σεζόν το δράμα του Τζακ Μπάουερ ήταν πολύ κοντινό στην οικογένειά του, οπότε η Κιμ είχε λογο να είναι εκεί. Το ότι η σειρά την κουβάλησε για αλλες δύο βασανιστικές σεζόν πριν την ξεφορτωθεί είναι απλά ασυγχώρητο.

Κένεθ στο 30 Rock

Ο χαζούλης intern του NBC, προφανώς αποτέλεσμα γενεών ενδο-οικογενειακής αναπαραγωγής (...), ήταν φανταστικό σουρεάλ αστείο για μια σεζόν, άντε δύο σεζόν, άντε τρεις, άντε-- όχι, ΟΚ. Για πόσα χρόνια μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί το ίδιο ακριβώς απαράλλαχτο αστείο; Το “30 Rock”, έστω κι αν δε σταμάτησε ποτέ να είναι φανταστικό, εν τέλει απέκτησε το Πρόβλημα Dexter: Οτιδήποτε υπήρχε στην οθόνη πλην των Τίνα Φέι - Άλεκ Μπόλντουιν απλά δεν ήταν εξίσουν ενδιαφέρον ή αστείο. Αλλά από όλους τους περιφερειακούς χαρακτήρες, ο Κένεθ ήταν εκείνος που θα κοβόταν πρώτος.

Κέιτ στο Lost

Πεθαίνω για Εβάντζελαϊν Λίλυ όμως όσο το “Lost” ανέβαζε σεζόν, πρόσθετε χαρακτήρες και μυστήρια, και ολοκλήρωνε το παρελθόν των βασικών του ηρώων πλάθοντάς τους ως όλο και πιο ενδιαφέρουσες υπάρξεις, η Κέιτ ξέμεινε ως εκείνος ο χαρακτήρας που όταν είχε δικό της φλάσμπακ βαριόσουνα και μονολογούσες “ωωωωχ, Κέιτ έχει αυτή τη βδομάδα;;”. Όχι, αλήθεια, αυτό που θυμάμαι από την Κέιτ απ’τη σειρά είναι οι φακίδες, ένα αεροπλανάκι, και το ότι βρισκόταν εν μέσω ενός ερωτικού τριγώνου που μετά έγινε τετράγωνο, και ακόμα και η Ice Queen Τζούλιετ είχε πιο μεγάλο ενδιαφέρον σε αυτό.

Γκαν στο Αngel

Ακόμα και ο Τζος Γουήντον, αρχιτέκτοντας της καλύτερης ανάπτυξης χαρακτήρων στην τηλεόραση, είναι ένοχος αυτής της κατηγορίας. Ο Γκαν στο “Angel” ξεκίνησε ως περπατημένος, ‘street’ χαρακτήρας όσο ακόμα η σειρά περιφερόταν στα βρώμικα σοκάκια του Λος Άντζελες στην πρώτη της σεζόν, όμως καθώς η ομάδα του βαμπίρ-με-ψυχή ανέβαινε τα σκαλιά και απομακρυνόταν από το αρχικό mission statement, η σειρά βρέθηκε να μην έχει την παραμικρή ιδέα τι να κάνει με αυτό τον χαρακτήρα. Πώς καταλαβαίνεις γενικά ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο, πέραν του ότι οι ιστορίες ενός χαρακτήρα είναι σχετικά αποκομμένες; Ξεκινάει καινούρια σεζόν και “φέτος ο Γκαν είναι ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ!!”. Ό,τι δηλαδή λέγαμε για την Τάρα του “True Blood” στην αρχή.

Φοίβη στα Φιλαράκια

Ναι, το ξέρω ότι οι 6 τους ήταν ισότιμοι πρωταγωνιστές στη σειρά. Το ξέρω. Η Φοίβη δεν είναι περιφερειακός χαρακτήρες. Το ξέρω. Αλλά πραγματικά. Αλήθεια. Ας το παραδεχτούμε. Κανείς δε νοιάστηκε ποτέ για τη Φοίβη. Ποτέ. Κανείς.

Οι γονείς στο παλιό 90210

Όταν βγήκε το “O.C.” ένας από τους λόγους που αρχικά πέτυχε τόσο πολύ, ήταν επειδή οι χαρακτήρες των ενηλίκων δεν ήταν εκεί απλά για να τραβάνε όρια στα άγρια πιτσιρίκια. Ήταν καλοσχηματισμένοι κι ενδιαφέροντες. Αντιθέτως, θυμάστε τους γονείς του Μπράντον και της Μπρέντα; Πόσο γέλιο; Ειδικά όσο ανέβαιναν οι σεζόν και η σειρά γινόταν όλο και περισσότερο ξέφρενη σαπουνόπερα με καυτούς 20-κάτι, η συνεχιζόμενη παρουσία του κυρίου και της κυρίας Γουώλς ήταν ένα αμήχανο ανέκδοτο. Μέχρι που η σειρά δεν άντεξε άλλο και τους έστειλε πακέτο στο Χονγκ Κονγκ.

Η μία σειρά που το έκανε σωστά

Μάντι στη Δυτική Πτέρυγα

Υπάρχει ο όρος ‘Mandyville’ στην τηλεοπτική αργκό για τους χαρακτήρες που διώχνονται άδοξα και ξαφνικά από τη σειρά τους, συχνά χωρίς καν δικαιολογία, απλώς επειδή δεν λειτουργούν ή δεν κολλάνε πια. Ο όρος προέρχεται από τη Μάντι της “Δυτικής Πτέρυγας”: Μια βοηθός επικοινωνίας στο Λευκό Οίκο του Προέδρου Μπάρτλετ, μέχρι το τέλος της 1ης σεζόν αποδείχθηκε πως δεν είχε την παραμικρή χημεία με το υπόλοιπο καστ ή λόγο ύπαρξης γενικότερα, οπότε καθώς ξεκινά η 2η σεζόν (και μάλιστα από εκεί που τελείωσε η 1η!), η Μάντι δεν υπάρχει πια. Έτσι, ξαφνικά. Έχει σταματήσει να υφίσταται. Η σειρά δεν την ανέφερε ποτέ ξανά, ούτε έδωσε εξήγηση για την απουσία της. Σκληρό; Ναι. Διασκεδαστικό; Κάπως. Σωστό; Οπωσδήποτε. Όλοι οι παραπάνω θα έπρεπε να έχουν ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο.

Πηγη