Κάθε ομάδα χρειάζεται ένα “εύκολο θύμα” για να καλύψει τα “εγκλήματά” της. Στον Ολυμπιακό ο Φράνκο Κοστάντζο έχει καπαρώσει το ρόλο για τα καλά.
Το «σύνδρομο Κοστάντζο» δεν είναι καινούριο στην κοινωνία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Από την εποχή που οι παίκτες σκουπίζονταν στα αποδυτήρια με σειρά παλαιότητας με την ίδια πετσέτα και μετά πετάγονταν για γκαζόζες στο απέναντι καφενείο, ο «αποδιοπομπαίος τράγος» είχε ξεχωριστή θέση στα ποδοσφαιρικά συστήματα. Ήταν η μαύρη τρύπα, ο αδύναμος κρίκος που μαγνήτιζε πάνω του όλες τις ανορθογραφίες μιας ομάδας, αποτελώντας συνήθως το ιδανικό θύμα για το αγριεμένο πλήθος στην κερκίδα. Θα πει κάποιος, βέβαια, «Μα ανήκει ο Κοστάντζο σε αυτή την κατηγορία; Εδώ το παλικάρι έχει αρχίσει και στοιχίζει βαθμούς στον Ολυμπιακό».
Πράγματι, μέχρι τώρα, ο Αργεντινός έχει παρουσιάσει δείγματα γραφής που κάνουν το μέσο οπαδό του Ολυμπιακού να ψελλίζει βουδιστικά μάνδρα, κάθε φορά που τον βλέπει κάτω από τα δοκάρια, χωρίς να προσβλέπει βέβαια σε ποδοσφαιρική Νιρβάνα. Διότι, έως τώρα ο Κοστάντζο η μόνη στιγμή που προσφέρει ηρεμία στον κόσμο είναι όταν αποχωρεί για τα αποδυτήρια μετά το τέλος κάθε αγώνα. Και εκεί όχι πάντα, αφού υπάρχει ο φόβος να γκελάρει και να μπει στων αντιπάλων. Υπό αυτή την οπτική δεν μπορεί να κατηγορήσει κάποιος τις στρατιές των αγανακτισμένων Ολυμπιακών που ακούνε το όνομα Κοστάντζο και η πίεση τους εκτοξεύεται στη στρατόσφαιρα. Από αυτό το σημείο βέβαια, μέχρι να «φορτωθεί» ο τίμιος Φράνκο όλες τις «αμαρτίες» της ομάδας του Βαλβέρδε, υπάρχει απόσταση.
Ναι, σύμφωνοι, ο Αργεντινός ούτε με απόχη δεν μαζεύει τη μπάλα στις εξόδους του -έως τώρα τουλάχιστον- αλλά στο παιχνίδι με τον ΟΦΗ δεν ήταν ο μοναδικός υπαίτιος της απώλειας βαθμών. Και καλό είναι η κριτική να περάσει και από την εξώπορτα τόσο του Ερνέστο Βαλβέρδε, όσο φυσικά και τον Όλοφ Μέλμπεργκ ο οποίος μοιάζει να έχει το ακαταλόγιστο το τελευταίο διάστημα.
Ο Ολυμπιακός μοιάζει να μην μπορεί να διασπάσει τις κλειστές άμυνες όταν λείπει ο Ιμπαγάσα και ο Βαλβέρδε δεν έχει βρει γιατρειά σε αυτή την «ασθένεια». Ο Σουηδός, από την άλλη, όταν στέκεται δίπλα στον Μαρκάνο, αντί να κάνει τον Ισπανό να φαίνεται καλύτερος, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Δίπλα στον Αβραάμ το πράγμα μαζεύεται κάπως, κυρίως γιατί ο Παπαδόπουλος τρέχει και για τους δυο. Μέσα σε όλα αυτά, προσθέστε κάτι ακόμα: την αλαζονεία που βγάζει ο Ολυμπιακός ανά περιστάσεις στο παιχνίδι του. Το ταλέντο ξεχειλίζει στην ομάδα, αλλά σε πόσα παιχνίδια αυτό το ταλέντο συνδυάστηκε με την ουσία και το αποτέλεσμα; Σε πόσα παιχνίδια ο Ολυμπιακός φέτος ήταν πραγματικά καλός;
Ουσιαστικά σε τρία-τέσσερα ματς, σε Ελλάδα και Ευρώπη, όπως με τον ΠΑΟΚ, με την Ντόρτμουντ ή με την Άρσεναλ έστω κι αν στο φινάλε έφυγε ηττημένος. Στα υπόλοιπα, οι δεύτερες σκέψεις ήταν αυτές που κυριαρχούσαν. Με τη Ξάνθη, τον Εργοτέλη, τον Πανιώνιο, την ΑΕΚ, ο Ολυμπιακός ήταν μια ομάδα με προβλήματα. Αμυντικά, ανάπτυξης, συνοχής. Δεν φταίει (αποκλειστικά) ο Κοστάντζο για αυτά. Του αναλογούν ευθύνες, αλλά είναι άδικο να πολλαπλασιάζονται στο όνομα της εύκολης στοχοποίησης. Στην τελική, είναι πάντα καλύτερο να βλέπεις όλη την εικόνα κι όχι μόνο αυτή που θέλουν να σου δείξουν.
Υ.Γ: Ο φάκελος «τερματοφύλακας στον Ολυμπιακό» διαθέτει ιστορικά περισσότερες σελίδες και απ’ το «Πόλεμος και Ειρήνη» του Τολστόι. Λατρεμένη ανάμνηση αποτελεί ο θρυλικός Γιάτσεκ Καζιμιέρσκι. Ήρθε στο Λιμάνι το καλοκαίρι του ’87 ως ο σούπερ μουντιαλικός, μεταγραφή αεροδρομίου που έριχνε τα τσιμέντα.
Ο Τύπος της εποχής έγραφε απ’ την προετοιμασία κιόλας -με προπονητή Αλκέτα Παναγούλια- ότι είχε περισσότερα χέρια κι από τη θεά Κάλι. Αίλουρος, λέει. Το πόσο αίλουρος ήταν το είδαν όλοι στο ντεμπούτο του. Στο πρώτο σουτ από τα 40 μέτρα ο αίλουρος έμεινε άγαλμα στην εστία του ενώ η μπάλα έξυσε το δοκάρι. Οι περισσότεροι υπέθεσαν ότι έχει καλή αντίληψη. Σιγά, σιγά κατάλαβαν ότι έχει τη μέση του. Ας ελπίσουμε ότι ο Κοστάντζο δεν την έχει.
Πηγη
ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΤΡΕΛΟ ΓΑΙΔΟΥΡΙ WEB RADIO ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ ΣΤΗΝ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ : http://trelogaidouri.listen2myradio.com/ 
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου