Κρίμα για τον Φάνη

Να φέρουμε τη Μιλένα Αποστολάκη που είναι γλυκιά και γκομενάκι. Να φέρουμε και τον μικρό Πλεύρη να σπάσουμε πλάκα. Να έρθει και ο Γιάννης Ιωαννίδης να κάνει τα δικά του. Να βάλουμε μια ξανθιά να παρουσιάζει, να παίξουμε δυο βίντεο, να δώσουμε τρία βραβεία, να ρίξουμε και κάνα σουτάκι και να βγει η υποχρέωση. Οχι. Ο Φάνης Χριστοδούλου δεν άξιζε αυτό το καφενειακού τύπου τουρλουμπούκι που κάποιοι βάφτισαν εκδήλωση προς τιμήν του σημαντικότερου αθλητή στην ιστορία του Πανιωνίου.

Ανεξάρτητα για το τι υπήρξε για το ελληνικό μπάσκετ, ο Φάνης Χριστοδούλου υπήρξε για τον Πανιώνιο ό,τι καλύτερο του είχε συμβεί στα 100 χρόνια τότε ιστορίας του. Ασφαλώς είχε προηγηθεί ο σπουδαίος δισκοβόλος Νικόλαος Σίλας που σε καιρούς χαλεπούς είχε βγει έκτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. Βεβαίως είχαν υπάρξει ποδοσφαιριστές κλάσης όπως ο Πεντζαρόπουλος, ο Νεστορίδης, ο Μαύρος, ο Σαραβάκος. Αλλά κανείς δεν έδωσε στον Πανιώνιο αυτό που περισσότερο του λείπει: τον αέρα του νικητή, διότι απλά ήταν ο καλύτερος.

Σε αντίθεση με τα πολλά αστέρια του ποδοσφαίρου που ανέδειξε αλλά δεν κράτησε στις τάξεις του ο Πανιώνιος, ο Χριστοδούλου έμεινε στην ομάδα μπάσκετ τόσο ώστε να την κάνει αληθινά σπουδαία, να την φτάσει να κάνει πρωταθλητισμό, να διεκδικεί τίτλους και να είναι σε ορισμένες χρονιές της μια από τις κορυφαίες στην Ευρώπη. Δεν έχει πολύ νόημα να σταθούμε στο απίστευτο ταλέντο του Φάνη Χριστοδούλου, διότι ακριβώς δεν είναι το ζητούμενο, αν και απορώ αν έχουν δει άλλο τέτοιο κρυστάλινο ταλέντο εκεί στη Νέα Σμύρνη. Το νόημα είναι ότι ο Χριστοδούλου και - μόνον αυτός - έκανε τους Πανιώνιους, παράγοντες και οπαδούς, να μπορούν κάποια στιγμή να κοιτάξουν τους άλλους μεγάλους στα μάτια.

Αυτόν λοιπόν τον άνθρωπο αποφάσισαν να ευχαριστήσουν οι Πανιώνιοι στη Νέα Σμύρνη. Πώς; Προσκαλώντας δυο τρεις δευτεροκλασσάτους βουλευτές της Β' Αθηνών. Περνώντας τον πέντε έξι φορές από τις κάμερες για μια σειρά από βραβεία αγνώστου νοήματος. Παίζοντας ένα θλιβερό βίντεο με αυτόν πρωταγωνιστή με αποσπάσματα από κάποιους αγώνες τις εθνικής - με υλικό προφανώς από τη συλλογή DVD που πουλιέται εσχάτως στο telemarketing - αλλά όχι με τη φανέλα του Πανιωνίου! Ούτε ένα στιγμιότυπο, ούτε ένα δευτερόλεπτο, δεν υπήρχε στο βίντεο από το μέρος όπου πραγματικά μεγαλούργησε ο Φάνης: το μικρό κλειστό της Νέας Σμύρνης! Ούτε ένα δευτερόλεπτο από τον τελικό του Κυπέλλου του 1991, του μοναδικού τροπαίου του συλλόγου, που τους το χάρισε ο Φάνης με το μνημειώδες παιχνίδι του. Τόσο έψαξαν οι δημιουργοί του βίντεο που τα μόνα στιγμιότυπα του Μπέμπη με την κυανέρυθρη φανέλα ήταν από κάποιο ματς στο Αλεξάνδρειο με τον ΠΑΟΚ και σε μετάδοση κάποιου καναλιού TV100...

Αυτόν τον άνθρωπο «τίμησαν» οι άνθρωποι του Πανιωνίου χωρίς μια φωτογραφία του στο κλειστό γυμναστήριο από τις ημέρες της (κυανέρυθρης) δόξας, χωρίς μία ομιλία της προκοπής, χωρίς μια έκδοση ενός φυλλαδίου - για λεύκωμα πού λεφτά και πού όρεξη - χωρίς έναν κάποιο στοιχειώδη προγραμματισμό για την πολυδιαφημισμένη «γιορτή». Αρκέστηκαν απλώς στο να του φέρουν τη μητέρα του, κερδίζοντας το δάκρυ του.

Στο φιλικό ματς που ακολούθησε υπήρξαν ασφαλώς πολλοί που τίμησαν τον φίλο, συμπαίκτη, αντίπαλο και συνάδελφό τους, Φάνη Χριστοδούλου, και σε βετεράνους όπως ο Πρέλεβιτς, ο Φωσσές, ο Καμπούρης και ο Γάσπαρης αξίζουν πολλά μπράβο. Οπως και στους όχι περισσότερους από 1.000 φίλους του Πανιωνίου και του Φάνη που πήγαν να τον χειροκροτήσουν για μία τελευταία φορά στο παρκέ.

Αλλά επιμένω. Αυτή η εκδήλωση όσο συγκινητική και όσο συντροφική κι αν ήταν, υπήρξε απελπιστικά λίγη και άδικη για το αθλητικό μέγεθος του Φάνη Χριστοδούλου. Και όχι τίποτα, τέτοια καρδιά που είναι ο Φάνης, σε τέτοια πορεία που πήρε η ζωή του, θα νομίζει ότι τους χρωστάει και ευγνωμοσύνη..
sport.gr