"Είναι αχάριστοι οι Βραζιλιάνοι ή κάτι άλλο συμβαίνει;"

Έκπληξη, στο εσωτερικό και το εξωτερικό της Βραζιλίας, προκαλεί το ξέσπασμα διαδηλώσεων, πρώτα στο Σάο Πάολο και το Ρίο, και στη συνέχεια σε όλη τη χώρα. Επί δέκα χρόνια, η χώρα έχαιρε της γενικής επιδοκιμασίας για τη σταθερότητά της.

Πώς εξηγείται λοιπόν ότι η πρόεδρος Ρουσέφ αποδοκιμάστηκε στην Μπραζίλια από 80.000 φιλάθλους της μεσαίας τάξης που πλήρωσαν 400 δολάρια για να παρακολουθήσουν τους αγώνες του Κυπέλλου των Συνομοσπονδιών;

Γιατί βγαίνουν στους δρόμους για να διαδηλώσουν για την αύξηση των εισιτηρίων στα μέσα μεταφοράς νέοι που δεν χρησιμοποιούν αυτά τα μέσα αφού έχουν αυτοκίνητο, κάτι αδιανόητο πριν από δέκα χρόνια;

Γιατί διαδηλώνουν φοιτητές από οικογένειες που μέχρι πρόσφατα δεν ονειρεύονταν καν να στείλουν τα παιδιά τους στο πανεπιστήμιο;

Γιατί είναι τόσο οργισμένοι οι κάτοικοι στις φαβέλες, ενώ το εισόδημά τους έχει διπλασιαστεί;

Γιατί διαμαρτύρονται οι ιθαγενείς, ενώ κατέχουν το 13% του εδάφους και έχουν το Ανώτατο Δικαστήριο με το μέρος τους;

Είναι αχάριστοι οι Βραζιλιάνοι ή κάτι άλλο συμβαίνει;

Οι φτωχοί που κατάφεραν να ενταχθούν σε μια νέα μεσαία τάξη, γράφει ο Χουαν Αρίας στην El Pais, συνειδητοποίησαν ότι έκαναν ένα ποιοτικό άλμα στη σφαίρα της κατανάλωσης και τώρα θέλουν περισσότερα.

Θέλουν, για παράδειγμα, δημόσιες υπηρεσίες όπως εκείνες του ανεπτυγμένου κόσμου, στον οποίο δεν ανήκουν.

Θέλουν ένα σχολείο που, εκτός του ότι τους δέχεται στους κόλπους του, παρέχει και ποιοτική εκπαίδευση, κάτι που δεν συμβαίνει.

Θέλουν ένα πανεπιστήμιο που να μην είναι πολιτικοποιημένο ή γραφειοκρατικό, αλλά μοντέρνο και ζωντανό, ώστε να τους προετοιμάσει για το μέλλον.

Θέλουν νοσοκομεία με αξιοπρέπεια, όπου να μην περιμένουν μήνες για να εξυπηρετηθούν. Δεν θεωρούν πλέον φυσιολογικό να πεθαίνουν 25 νεογέννητα σε 15 μέρες σε ένα νοσοκομείο του Μπέλεμ, στην πολιτεία Παρά. Θέλουν, πάνω απ' όλα, μια δημοκρατία πιο ώριμη, όπου η αστυνομία να μη συμπεριφέρεται όπως την εποχή της δικτατορίας.

Θέλουν πολιτικά κόμματα που να μην αποτελούν ένα μέσο πλουτισμού. Θέλουν πολιτικούς λιγότερο διεφθαρμένους, θέλουν μια κοινωνία με μικρότερες ανισότητες.

Ζητούν το αδύνατο; Όχι. Αντίθετα με τα κινήματα του '68, που ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο, οι Βραζιλιάνοι θέλουν μια καλύτερη Βραζιλία. Τίποτα περισσότερο.

Λένε κάποιοι: «Μα τι παραπάνω ζητά αυτός ο κόσμος;» Η ερώτηση θυμίζει εκείνους τους γονείς που, αφού δώσουν τα πάντα στα παιδιά τους, αναρωτιούνται γιατί και πάλι εξεγείρονται.

Ξεχνούν ότι οι νέοι δεν θέλουν μόνο να τους βοηθάς, να τους προστατεύεις και να τους παίρνεις από το χέρι, θέλουν και να τους μάθεις να γίνουν εκείνοι πρωταγωνιστές της ζωής τους.

Αυτό ακριβώς λείπει από τους νέους της Βραζιλίας: να τους αφήσουν να αποκτήσουν μεγαλύτερο πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιστορία τους, πολύ περισσότερο που έχουν αποδείξει ότι είναι πολύ δημιουργικοί.

Η ιστορία της Βραζιλίας, είπαν πολλοί, χωρίζεται ανάμεσα στο πριν και το μετά τον Λούλα και την Ντίλμα, τον πρώην συνδικαλιστή και την πρώην αντάρτισσα.

Ο πρόεδρος Ομπάμα έχει πει ότι ο Λούλα ήταν «ο δημοφιλέστερος πολιτικός του κόσμου» και η Ντίλμα χαρακτηρίζεται σήμερα «η δεύτερη ισχυρότερη γυναίκα του πλανήτη». Αλλά οι νέοι της Βραζιλίας έχουν διαφορετική γνώμη.

Άκουσαν τον Λούλα να λέει πριν από μερικά χρόνια ότι το σύστημα υγείας της χώρας του έχει φτάσει την τελειότητα και ότι πολλοί ανυπομονούν να αρρωστήσουν για να απολαύσουν τις υπηρεσίες των νοσοκομείων. Και μια μέρα πήγαν σε αυτά τα νοσοκομεία και διαπίστωσαν ότι καλύτερα να μην είχαν αρρωστήσει.

Η Ντίλμα και ο Λούλα ήταν υπερήφανοι που η χώρα τους ανέλαβε τη διοργάνωση του Μουντιάλ και των Ολυμπιακών Αγώνων και ξόδεψαν δισεκατομμύρια δολάρια για να φέρουν στη Βραζιλία «χαρά, ομορφιά και πλήθη τουριστών».

Αλλά οι νέοι που προσπαθούν να μπουν από τα παράθυρα στα λεωφορεία που δεν τους χωρούν λένε σήμερα ότι χωρίς Παγκόσμιο Κύπελλο μπορούν να κάνουν, χωρίς σχολεία και νοσοκομεία όχι.

Δεν είναι ακόμη γνωστό τι είπαν και τι αποφάσισαν η Ντίλμα και ο Λούλα κατά τη χθεσινή τους συνάντηση. Αυτό που είναι γνωστό είναι ότι κυκλοφορεί ήδη στο Διαδίκτυο ένα κείμενο που ζητά την παραίτηση της προέδρου και έχει συγκεντρώσει 140.000 υπογραφές.

Ο πρώην συνδικαλιστής και η πρώην αντάρτισσα εκφράζουν την επιθυμία τους να ακούσουν τους εξεγερμένους. Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί από τους τελευταίους δεν θέλουν καν να μιλήσουν μαζί τους.

Πηγη