Κριτική παράστασης
Πρόκειται για το συνταρακτικότερο θεατρικό κείμενο της αρχαιότητας, στο οποίο ο Άνθρωπος στέκεται αντιμέτωπος με τη Μοίρα, αναμετριέται και συνθλίβεται.
Όσον αφορά τη συγκεκριμένη παραγωγή του Σπ. Ευαγγελάτου, πρόκειται για μία ικανοποιητική προσπάθεια με θετικά αλλά και αρνητικά στοιχεία, και η οποία δεν μπορεί κανείς να πει πως ήταν αντάξια των προσδοκιών.
Η μετάφραση του Κ. Χ. Μύρη ακολούθησε πιστά και με απόλυτο σεβασμό το αρχαίο κείμενο, παραλείποντας μάλιστα τα σημεία εκείνα που θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει περιττά.
Η σκηνοθεσία του Σπ. Ευαγγελάτου , γνωστή και αναμενόμενη- με βάση την ιστορία του- βοήθησε την παράσταση να σταθεί, δεν ήταν όμως αρκετή. Τα αρνητικά στοιχεία ήταν ικανά, να επισκιάσουν την άρτια σκηνοθεσία του Δασκάλου Σπ. Ευαγγελάτου.
Στα κακώς κείμενα της παραγωγής αυτής, δε θα μπορούσε κανείς να παραλείψει να εντάξει τόσο τα σκηνικά όσο και τα κοστούμια του Γ. Πάτσα. Τα πρώτα αποτελούσαν μια επανάληψη των όσων έχουμε παρακολουθήσει τα τελευταία χρόνια, χωρίς καμία πρωτοτυπία, ενώ τα δεύτερα ήταν επιεικώς απαράδεκτα. οι ήρωες φορούσαν αντί για μανδύες από ύφασμα, διαφανή αδιάβροχα. Η αθλιότητα του πλαστικού υλικού δεν ταίριαζε καθόλου με το ύφος του έργου. Προσέβαλε το μάτι και το αυτί του θεατή μιας και εκτός των άλλων, τους ήρωες ακολουθούσε ένας απαράδεκτος και ενοχλητικός θόρυβος από το σύρσιμο του πλαστικού.
Η μουσική του Γ. Αναστασόπουλου έμοιαζε βγαλμένη από έργο της Λυρικής Σκηνής και ήταν εντελώς ξένη με το μεγαλοπρεπές έργο του μεγάλου μας Δραματουργού Σοφοκλή.
Οι ερμηνείες αποτέλεσαν ένα μίγμα εξαιρετικού και αδιάφορου.
Η Κ. Καραμπέτη ήταν για μία κόμη φορά εξαιρετική και μεγαλόπρεπη. Κάτι ανάλογο ισχύει και για τον Μ. Βακούση ο οποίος ενσάρκωσε τον Τειρεσία με τρόπο που του προσέδιδε κύρος και σεβασμό. Ο Θ Κουρλαμπάς με τον Εξάγγελο έκανε τη διαφορά, ενσαρκώνοντας το ρόλο του με νεύρο συνεπαίρνοντας το κοινό στην ένταση της στιγμής.
Στην αντίπερα όχθη ο Κ. Μαρκουλάκης έδινε άψογα την αίσθηση του "να τα πω να τελειώνω γρήγορα" αφού κυριολεκτικά "ξεπέταξε" το ρόλο του Οιδίποδα πριν προλάβει ο θεατής να συνειδητοποιήσει τις ένοιες για τη Μοίρα, τη Ζωή, την προσπάθεια του ανθρώπου να πορευτεί μόνος του χωρίς να υπολογίζει το πεπρωμένο του. Ίσως τελικά, ο βασικότερος λόγος για τον οποίο ο Οιδίποδας δεν ικανοποίησε, να είναι η έλλειψη εμπειρίας του ηθοποιού σε τέτοιους ρόλους.
Στο σύνολό της λοιπόν η παράσταση, άφηνε μία γλυκόπικρη γεύση για μία προσπάθεια σεβαστή μεν χωρίς όμως να έχει ιδιαίτερα στοιχεία ώστε να κάνει τη διαφορά.
Γ.Π.
0 σχόλια: